Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo, si Bianca at biyenan ko sa harap ng lahat at binasa ko ang sikreto nilang email kaya sila mismo ang nagkanda-iyak-iyak

Kinabukasan, maaga akong gumising. Dumating ang parents ko galing Cebu, kasama ang tito kong abogado.

Dumiretso kami sa bahay sa Ayala Alabang. Doon ko sila pinapunta lahat.

Sinabihan ko ang broker na mag-schedule ng viewing ngayong araw na ito, alas-diez ng umaga. Alam kong makakarating kay Aling Gloria ang balita, at alam kong tatawagan niya si Carlo.

Tama ako.

Alas-nuwebe pa lang, nandoon na si Aling Gloria sa gate, kasama si Trish. At alas-diyes sakto, may itim na SUV na pumasok. Bumaba si Carlo. Buhay na buhay. Walang galos. Suot pa ang mamahaling relo na binili ko para sa anniversary namin.

Kasama niya si Bianca, payat, maputi, karga ang batang lalaki na mga dalawang taon. Kamukhang-kamukha ni Carlo. Pati ang mata.

Pagkakita sa akin ni Carlo, ngumiti siya, yung ngiting akala niya effective pa rin.

“Ella, love, ano ba itong naririnig ko? Binenta mo daw ang bahay natin? Binlock mo kami? Nag-alala kami sayo,” sabi niya at akmang lalapit para yakapin ako.

Humakbang ang papa ko sa harap ko.

“Carlo, anong patay ang sinasabi mo? Sabi ng nanay mo naaksidente ka raw kasama yang babae mo. Pero nandito ka, buhay.”

Namula si Carlo. Tumingin kay Aling Gloria na parang sinasabing ayusin mo.

Sumingit si Aling Gloria, “Ay naku, nagkamali lang ang ospital! Kamukha lang ng anak ko yung nasa morgue! Mabuti naman at buhay siya!”

“Ah ganon?” sabi ng tito kong abogado. “So nagsinungaling kayo sa police report? May death certificate na kayo ah. Galing sa St. Luke’s. Peke ba yun? Kasi may kakilala ako sa St. Luke’s, walang ganyang pasyente nung araw na yun.”

Natahimik sila.

Lumapit si Bianca, maarte ang boses, “Ate Ella, sorry po. Pinsan po ako ni Carlo, si Bianca po. Hindi po totoo yung iniisip niyo. Yung bata po, anak ko po sa dati kong boyfriend.”

Tiningnan ko ang bata. Tapos tiningnan ko si Carlo.

“Pinsan?” sabi ko. “Pinsan na binibigyan ng ₱50,000 buwan-buwan for eight years? Pinsan na may tatlong condo sa Makati na nakapangalan sa kanya na galing sa joint account namin ng asawa ko? Pinsan na beneficiary ng ₱10 million life insurance ko?”

Nabigla si Bianca. Hindi niya alam na alam ko ang lahat.

Nilabas ng tito ko ang folder. Nandoon ang titulo ng tatlong condo, bank transfer history na may pirma ni Carlo, at ang screenshot ng draft email.

Binasa ko nang malakas ang email sa harap ng lahat, pati ng broker at ng guard ng subdivision na nakikiusyoso na.

“Sabi mo dito Carlo, ‘Yung babaeng yun pumirma na ng change of beneficiary sa insurance, pagka ‘patay’ ko, maaksidente rin siya. Pag nangyari yun, anak natin ang magiging sole heir.'”

Nanginig si Carlo. Si Aling Gloria napasigaw, “Peke yan! Inedit mo yan!”

“Edited? Galing ito sa email mo Carlo, password birthday ni Bianca, 19950314. Gusto mo i-open natin ngayon sa harap nila?”

Hindi nakasagot si Carlo. Si Bianca biglang umiyak at niyakap ang bata nang mahigpit.

“Carlo, anong gagawin natin? Sabi mo hindi niya malalaman!”

Doon na lumabas ang totoo. Hindi na nila kayang mag-drama.

Sumigaw si Carlo, “Oo! Nagsawa na ako sayo! Ano ba meron ka? Pera lang ng parents mo! Si Bianca mahal ko simula bata pa ako! Ikaw ATM ka lang! At yung batang yan, anak ko! Hindi ikaw ang makakabigay sa akin ng anak na lalaki!”

Ang sakit pa rin pakinggan pero hindi na ako gumuho.

“ATM?” sabi ko. “Yung ATM na nagbigay ng ₱3 million na down sa bahay na to? Yung ATM na nag-renovate ng ₱1 million? Yung ATM na nagbayad ng tuition mo sa MBA? Yung ATM na pinagkakautangan mo pa ng ₱500,000 sa credit card?”

Tumingin ako kay Aling Gloria, “Tita, alam niyo po ba na plano ng anak niyo patayin ako para sa insurance? Pati kayo kasama sa plano? Kasi nung nahulog ako sa rooftop noong nakaraang buhay, kayong dalawa ang tumulak sa akin.”

Natigilan si Aling Gloria. “Anong nakaraang buhay? Nababaliw ka na!”

Pero kita sa mata niya ang takot. Kasi totoo.

Dumating si Marco kasama ang isang pulis na kakilala ng tito ko. Hindi para arestuhin agad, pero para i-record ang confrontation.

Sabi ng tito ko, “Carlo, Bianca, Aling Gloria, may dalawang option kayo. Una, pirmahan niyo ang kasunduan na ibabalik lahat ng pera na kinuha ni Carlo sa joint account, isasauli ang tatlong condo na binili gamit ang conjugal funds, at magpa-file ng annulment si Ella nang walang gulo. Pangalawa, isusubmit namin lahat ng ebidensya sa pulis at sa insurance company for fraud, falsification of death certificate, at attempted murder. Pati yung pagbili ng bangkay sa black market, imbestigahan.”

Namutla si Carlo. Alam niyang pag insurance fraud, kulong.

Si Aling Gloria lumuhod, ibang-iba sa matapang kanina.

“Ella, maawa ka. Matanda na ako. Si Carlo lang ang anak ko. Huwag mo kaming idemanda.”

Si Bianca naman, hawak ang bata, umiiyak, “Ate, sorry po. Hindi ko po ginusto. Si Carlo po ang may plano ng lahat.”

Si Carlo, galit pa rin pero takot na, “Sige! Kukunin mo lahat! Masaya ka na? Wala kang puso!”

Ngumiti ako, pero hindi masaya. Ngiting pagod pero malaya.

“Wala akong puso? Ako ang walang puso? Ako ba ang bumili ng bangkay para lokohin ang asawa? Ako ba ang nagplanong patayin ang asawa para sa pera?”

Pumirma sila. Lahat. Binalik ang ₱3.8 million na natira sa kanila, pumayag na ibenta ang tatlong condo at ibalik ang pera sa akin, at pumayag sa annulment.

Hindi ko na kinuha ang lahat ng ₱4.3 million na na-transfer ko, kasi akin naman talaga yun. Ang kinuha ko ay yung katarungan.

Pagkaalis nila, niyakap ako ng mama ko. Umiiyak siya.

“Anak, sorry hindi ka namin naprotektahan.”

Sabi ng papa ko, “Bebenta na natin itong bahay. Lipat ka sa Cebu muna.”

Umiling ako. “Hindi Pa. Dito muna ako. Gusto kong ayusin ang buhay ko dito, sa sarili kong paraan.”

Pagkalipas ng isang buwan, na-annul ang kasal. Naibenta ang tatlong condo, nabawi ko ang halos ₱8 million kasama ang bahay sa Alabang. Binayaran ko si Marco sa tulong niya at tinulungan ko siyang ibalik ang business niya.

Si Carlo at Bianca umalis papuntang probinsya ni Aling Gloria sa Batangas, wala nang natira. Narinig ko naghiwalay din sila kalaunan kasi laging nag-aaway dahil sa pera.

Si Trish hindi ko na kinausap. Binlock ko na forever.

Ngayon, nakatira ako sa maliit na condo sa BGC, malapit sa spa na yun. Ako na ang may-ari ng spa na yun ngayon, binili ko gamit ang perang nabawi ko.

Tuwing umaga, nagkakape ako at tinitignan ang city. Wala nang Carlo na magsasabing anong susuotin ko. Wala nang Aling Gloria na mangingialam sa kusina ko.

May bagong simula ako. At sa wakas, natuto akong matulog nang mahimbing nang hindi pinapatay ang cellphone.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨