Bahagi 3
Nung hawak ko na ang email at bank transfer na ebidensya laban kay Carlo at Bianca, sinugod ako ng biyenan ko sa condo para bawiin ang pera ko

Pagkababa namin ni Marco sa One Bonifacio, hindi ako agad umuwi.

Alam kong nasa Ayala Alabang na si Aling Gloria. Alam ko rin na si Trish hindi talaga kaibigan. Noong nakaraang buhay siya ang unang tumawag, siya ang nagdala sa akin sa ospital, siya rin ang nagsabing maganda ang cremation agad para hindi na daw ako mahirapan.

Ngayon malinaw na. Siya ang tagabantay. Siya ang nagsisiguro na maniwala ako sa drama.

Hindi ako umiyak. Sumakay ako ulit sa Grab, pero hindi sa bahay. Sa Makati ako nagpunta, sa opisina ng dating kaklase ko na nagtatrabaho sa City Hall. Kailangan kong makita ang titulo ng tatlong condo.

Pagdating ko doon, dala ko ang screenshot ng email, ang printed na bank transfer history na nakuha ni Marco mula sa kakilala niya sa bank, at ang kopya ng marriage contract namin ni Carlo.

Totoo lahat. Tatlong condo units sa Salcedo at Legaspi Village, lahat nakapangalan kay Bianca Reyes, binili within the last five years. Down payment galing sa joint account namin ni Carlo.

₱50,000 buwan-buwan, walong taon, consistent. Naka-tag pa sa remarks: “allowance”. Allowance para sa kabit.

Nang makita ko ang mga papel, hindi na ako nasaktan tulad noon. Mas parang nanlamig ako. Parang may nagising sa loob ko na matagal nang tulog.

Tinawagan ako ni Marco. “Ella, na-trace ko yung insurance,” sabi niya. “Malaki. ₱10 million ang life insurance mo. Pinapirma ka ni Carlo ng change of beneficiary last month diba? Ang bagong beneficiary anak ni Bianca. Yung batang kamukha ni Carlo. Ang bata nasa birth certificate, father unknown, pero ang apelyido ng bata Reyes, apelyido ni Bianca.”

Doon ko naalala. Last month, umuwi si Carlo na may dalang papel. Sabi niya kailangan daw sa opisina, update lang ng HR. May insurance daw ang company niya na kasama ang spouse. Pumirma ako kasi pagod ako, nagluluto ako noon ng dinner. Hindi ko binasa.

Tangang-tanga ako noon. Pero hindi na ngayon.

Umuwi ako sa condo namin sa BGC, hindi sa Alabang house. Pagbukas ko ng pinto, nandoon na si Aling Gloria at si Trish.

Nakaupo si Aling Gloria sa sofa namin, parang siya ang may-ari. Si Trish nakatayo sa tabi, hawak ang cellphone na naka-loudspeaker. Naririnig ko boses ni Carlo.

“Ella! Nasaan ka? Akala namin nasa ospital ka! Patay na ako sa kaba kakahanap sayo!” Sigaw ni Carlo sa phone, parang artista.

Hindi ako sumagot agad. Binaba ko ang bag ko, maingat, at tinignan silang dalawa.

“Patay ka na pala,” sabi ko. “Bakit ka pa tumatawag?”

Natahimik ang kabilang linya. Tapos narinig ko boses ni Bianca, mahina, “Carlo, patayin mo na…”

Pinatay ni Trish ang loudspeaker at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko, umiiyak.

“Ella, sorry, natakot lang kami sayo. Sabi ni Tita Gloria naaksidente si Carlo pero hindi pala totoo, joke lang daw. Prank lang!”

Prank? ₱4.3 million na prank? Tatlong condo na prank?

Tumingin ako kay Aling Gloria. Tumayo siya, ibang-iba na ang mukha. Hindi na iyakin.

“Ella, ibalik mo yung pera na kinuha mo sa account ni Carlo,” sabi niya, malamig. “Mag-asawa kayo, conjugal property yun. At yung bahay sa Alabang, hindi mo pwedeng ibenta nang hindi pumipirma si Carlo. Asawa mo siya.”

Tawa ako nang mahina. Conjugal property? Nung nililipat ni Carlo ang pera namin kay Bianca, conjugal ba yun?

Nilabas ko ang phone ko at pinakita ang screenshot ng email draft.

Binasa ko nang malakas, “Yung babaeng yun pumirma na ng change of beneficiary sa insurance, pagka ‘patay’ ko, maaksidente rin siya. Pag nangyari yun, anak natin ang magiging sole heir.”

Nanginig si Aling Gloria. Si Trish napaatras.

“Alam niyo,” sabi ko, “kahit anong mangyari, may hawak na akong ebidensya. At alam ni Marco lahat. Kung may mangyari sa akin, automatic na mapupunta sa pulis ang lahat ng files.”

Hindi totoo yun pero kinabahan sila.

Biglang nag-doorbell. Si Marco pala, may kasamang dalawang guard ng condo. Tumawag pala ako kanina bago umakyat.

“Pakiusap lang, lumabas kayo. Hindi na kayo welcome dito,” sabi ko kay Aling Gloria at Trish. “Sa susunod na bumalik kayo nang walang permiso, trespassing na yan.”

Sumigaw si Aling Gloria, “Wala kang utang na loob! Pinalaki ko ang asawa mo tapos ganito ka! Ikaw ang kabit! Ikaw ang sumira sa pamilya namin!”

Si Trish naman, “Ella, best friends tayo…”

Best friends? Yung best friend na tumulong para patayin ako?

Pinalabas sila ng guard. Naiwan ako mag-isa sa condo, nanginginig.

Umupo ako sa sahig, hindi dahil mahina ako, kundi dahil pagod ako. Pero malinaw na ang isip ko.

Binuksan ko ulit ang document ng plano ko.

Una, pera – done.

Pangalawa, ebidensya – halos kumpleto na.

Pangatlo, kailangan kong protektahan ang sarili ko.

Nagdesisyon ako ng maliit pero mahalaga. Hindi ko muna ibebenta ang bahay sa Alabang.

Gagamitin ko ito bilang pain. Ipapakita kong desperada ako, para bumalik si Carlo mula Switzerland. Kasi alam kong hindi pa tapos ang plano nila. Kailangan nila akong mapatay para makuha ang insurance.

At pag bumalik siya, doon ko siya haharapin, kasama lahat ng ebidensya.

Tinawagan ko ang broker. “Sir, hold muna yung sale ng bahay. Pero i-post pa rin natin na for sale, para makita ng lahat.”

Tapos tinawagan ko ang parents ko sa Cebu. Matagal ko na silang hindi tinatawagan kasi sabi ni Carlo busy sila.

“Ma, Pa, kailangan ko ng tulong. Pwede ba kayong pumunta ng Manila bukas?”

Umiiyak ang mama ko, “Ella, akala namin masaya ka. Sabi ni Carlo okay ka lang.”

Doon ko nalaman pati parents ko niloko niya.

Kinagabihan, mag-isa akong natulog sa condo. Hawak ko ang kopya ng titulo ng lupa, ang bank statements, at ang screenshot ng email.

Masakit pa rin. Mahal ko pa rin dati si Carlo, kahit konti. Pero mas mahal ko na ngayon ang sarili ko.

At alam kong bukas, babalik sila. Hindi dahil mahal nila ako, kundi dahil hawak ko ang pera nila.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖