Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa bahay, siningil ko ang biyenan ko hindi lang sa bigas kundi sa lahat ng paninira niya sa akin

Makalipas ang isang araw, may bigas na ulit kami. 5 kilong Jasmine, buo, mabango pag sinasaing. Ulam namin tuyo at itlog, pero para sa amin ni LJ, parang fiesta na. Kasi kami lang, walang sigawan. Si Aling Nena, tahimik lang sa sulok, nagkakape, hindi makatingin sa amin.

Pero hindi ko makalimutan yung sigaw niya. Yung bintang na binenta ko raw yung bigas para sa milk tea at Shopee at rebond. Yung tingin ni Rodel na parang totoo. Kaya kinausap ko si Rodel nang masinsinan nung gabi, pagtulog na si LJ. Sabi ko, “Rodel, mahal kita, pero hindi na pwede ganito. Lagi na lang ako yung sinisisi. Pag may nawala, ako agad. Pag may kulang, ako yung pabayang nanay. Hindi ako sugarol, ikaw alam mo yan. Araw-araw ako nagsasaing, naglalaba, nag-aalaga kay LJ.”

Si Rodel napayuko. Sabi niya, “Alam ko, Gina. Kasalanan ko rin. Lagi kong pinagtatakpan si Nanay kasi matanda na. Pero hindi ko naisip na ikaw yung nasasaktan. Pagod ka na pala.”

Doon ko sinabi yung desisyon ko. “Bubukod tayo. Kahit maliit lang. Kahit 30 sqm lang. Kaya natin.”

Isang buwan ang lumipas, nangyari nga. Umuupa kami ng maliit na bahay, 30 sqm lang, sa may bandang likod ng barangay, ₱2,000 isang buwan. Maliit, pero amin. May sariling lutuan, may sariling kaldero, may plastic container na may lock para sa bigas. Si LJ, honor pa rin sa Grade 2, may baon na ₱30 araw-araw na binibigay ko. Masaya siya kasi hindi na siya nagigising ng 5 AM para makita yung lola niyang may bitbit na bigas.

Si Aling Nena, naiwan sa dati niyang bahay. Hindi na siya nagbi-bingo. Sabi ni Aling Nita, nagtitinda na raw siya ng kakanin sa may court, puto at kutsinta, kita raw ₱200 isang araw. Minsan pumupunta siya sa bahay namin, nagdadala ng kakanin, pero hindi na siya basta-basta pumapasok sa kusina. Nagsisisi raw talaga siya.

Isang gabi, habang nagsasaing ako ng 5 kilong Jasmine, lumapit si LJ. Amoy pa lang ng bagong saing, gutom na kami. Tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging farmer? Para magtanim ako ng maraming bigas na Jasmine, yung tig-₱50 per kilo, para sa mga batang kagaya ko na 7 anyos na nawalan ng bigas dahil binenta ng Lola nila pang-bingo at pang-Tong-its tapos pinagbintangan pa yung Mama nila?”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Amoy pawis siya galing sa paglalaro, pero amoy bigas din yung buhok niya. “Oo, anak. Maging farmer ka. Para walang batang magugutom dahil lang sa sugal.”

Tapos dumating si Rodel galing trabaho. May dalang itlog at tuyo ulit. Ngumiti siya. “Gina, LJ, kain na.”

Doon kami nagkaroon ng huling paghaharap na hindi sigawan. Dumating si Aling Nena isang hapon, dala yung dating kaldero namin na nalinis na. Sabi niya, “Gina, Rodel, LJ, pwede ba ako pumasok?”

Pinapasok namin siya. Umupo siya. Sabi niya, “Gina, patawarin mo ako. Hindi lang sa bigas na 5 kilo na worth ₱250 na binenta ko ng ₱150. Patawarin mo ako sa lahat ng beses na sinabi kong pabayang nanay ka, na puro milk tea at Shopee ka lang. Hindi totoo yun. Ikaw ang bumuhay sa pamilyang to habang nalulong ako.”

Tinitigan ko siya. 67 anyos na siya, payat, kulubot, pero ngayon lang siya naging totoo. Sabi ko, “Nay, pinapatawad na kita. Pero hindi na kami babalik sa dati. Dito na kami. Kung gusto niyo pumunta, welcome kayo. Pero yung budget ng bigas, pagkain ni LJ, hindi na pwedeng galawin. Yung dating ginawa niyo, muntik nang mawala tiwala ni Rodel sa akin.”

Si Aling Nena umiyak. “Naiintindihan ko, Gina. Hindi na ako magbi-bingo. Magtitinda na lang ako ng kakanin. Gusto ko lang makita si LJ na lumalaki nang may makain.”

Si Rodel naman, nagsalita. “Nay, tulungan kita magbayad paunti-unti sa utang mo kay Aling Nita na ₱4,000, pero kailangan magbago ka. Si Gina, hindi kabit, hindi pabayang misis. Siya ang dahilan kaya may honor si LJ at may makain tayo araw-araw.”

Si LJ lumapit kay Aling Nena, hinawakan kamay niya. “Lola, okay lang po. Basta po huwag niyo na po ibenta yung bigas namin. Magtanim na lang po tayo.”

Doon ako naiyak, kasi yung anak kong 7 anyos na si LJ, na may picture sa lumang cellphone na kuha niya ng 5:10 AM na may kaldero na may bigas, ang nagligtas sa pangalan ko at sa bigas namin. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbenta ng bigas para sa milk tea sa mata ng buong barangay.

Ngayon, gabi-gabi, pag nagsasaing ako ng Jasmine na 5 kilo, naaalala ko yung araw na walang laman ang kaldero. Pero naaalala ko rin na simula noon, natuto kaming magbukod, matutong magsabi ng totoo, at matutong protektahan yung maliit naming pamilya.

At habang kumakain kami ng bagong saing na may tuyo at itlog sa maliit naming bahay na 30 sqm na upa ay ₱2,000, alam kong bukas, may bigas pa rin kami. At hindi na kailanman ibebenta para sa bingo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨