Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa harap ng DSWD at barangay at doon ko piniling putulin ang lason para sa kinabukasan ng anak kong si LJ.

Isang buwan ang lumipas. Dumating ulit yung payout ng 4Ps para kay LJ. ₱1,400 ulit, buo, may educational na ₱300, health na ₱750 at rice subsidy na ₱600. Pero this time, iba na. Ako mismo ang kumuha sa DSWD center sa Quezon City kasama si Ma’am Liza. Hindi na sobre na iiwan sa lamesa. May listahan na kami. Diretso kaming bumili ng bagong bag na kulay blue na gusto ni LJ, apat na notebook, lapis, at isang sakong bigas na 25 kilos. May natira pa pang-check up sa center at gamot sa ubo niya.

Si Aling Nena, pagkatapos nung nangyari sa barangay, hindi na siya nagpakita sa bingo court. Sabi ni Aling Nita, hindi na raw siya nangungutang. Nagtitinda na lang siya ng kakanin sa umaga sa tapat ng bahay, puto at kutsinta, kita niya ₱200 isang araw. Maliit pero malinis. Araw-araw siya pumupunta sa bahay para humingi ng tawad. Hindi ko siya tinataboy pero hindi ko na rin siya hinahayaang hawakan yung pera ni LJ.

Yung desisyon kong lumipat, natuloy. Nakahanap kami ni Rodel ng maliit na paupahan na 30 sqm sa likod lang ng barangay hall, ₱2,000 isang buwan. Maliit lang, isang kwarto, maliit na kusina, pero amin. Walang bingo card sa sahig. Walang sumisigaw na binenta mo yung 4Ps pang-milk tea. Pag gising sa umaga, si LJ lang at ako at si Rodel.

Si Rodel, nagbago. Hindi na siya yung mister na maniniwala agad sa nanay niya. Nung isang gabi, umupo siya sa harap ko habang nag-aayos ako ng uniform ni LJ. Sabi niya, “Gina, salamat kasi hindi mo kami iniwan. Akala ko totoo yung sinabi ni Mama na binenta mo yung ₱1,400 pang-milk tea at Shopee at rebond. Ang bobo ko.”

Sagot ko, “Rodel, hindi mo kasalanan na mahal mo nanay mo. Pero simula ngayon, nanay muna ako bago manugang. Hindi ko hahayaang pagbintangan ulit ako na binenta ko yung pangarap ng anak ko para sa ₱150 na milk tea.”

Isang gabi, habang inaayos namin yung 4Ps ID ni LJ at yung bagong notebook niya, tinanong ako ni LJ.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging DSWD worker? Para bigyan ko maraming 4Ps cash grant na worth ₱1,400 na educational at health at rice subsidy mga batang 7-anyos na binenta ng Lola nila 4Ps nila para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱6,000 kay Nita at pinagbintangan Mama nila na binenta 4Ps na worth ₱1,400 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Natawa ako pero naiyak din. Niyakap ko siya nang mahigpit. Sabi ko, “Oo, anak. Maging DSWD worker ka. Para walang batang 7-anyos na 4Ps beneficiary na walang pang-school at pang-gamot at pang-bigas dahil binenta ng Lola niya yung 4Ps niya na ₱1,400 para sa bingo.”

Si LJ, honor pa rin hanggang ngayon. May baon na siyang ₱30 araw-araw, hindi na galing sa utang kundi galing sa ipon namin ni Rodel sa construction at sa pagtitinda ko ng kakanin tuwing Linggo. Si Aling Nena, minsan bumibisita, may dalang puto. Hindi na siya nagsusugal. Sabi niya, “Gina, salamat kasi hindi mo ako sinumbong sa pulis. Tinuruan mo ako na magtinda na lang.”

Sa huling paghaharap namin sa barangay para i-close yung kaso, sabi ni Kapitan, “Gina, ikaw na humawak ng pera. Nena, magbago ka na.” At si Aling Nena, tumango, umiyak, pero sa unang beses, nakita kong totoo yung pagsisisi niya. Hindi dahil nahuli siya, pero dahil nakita niya si LJ na hawak yung bagong bag.

Yung anak kong 7-anyos na si LJ, na may picture sa lumang cellphone na kuha niya ng 7:10 AM na may puting sobre na may 4Ps na ₱1,400, ang nagligtas sa pangalan ko at sa 4Ps niya. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin yung nagbenta ng 4Ps para sa milk tea sa mata ng buong barangay at ni Rodel, at si LJ, wala pa ring pang-school at pang-gamot at pang-bigas.

Kaya ngayong gabi, sa munting bahay naming 30 sqm na amoy bagong pintura at bagong bigas, habang natutulog si LJ hawak yung bagong lapis at yung ID ng 4Ps niya, alam kong tapos na yung panahon na pinagbibintangan ako. At sa wakas, kami na ang may hawak sa kinabukasan namin.

At sa unang gabi namin sa munting bahay na amoy bagong pintura, mahimbing na natulog si LJ hawak ang bagong lapis, at alam kong sa wakas, hindi na kami muling magugutom sa hiya at sa gutom, kundi mabubusog na sa pag-asa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨