Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa huling pag-uusap namin sa barangay at doon ko piniling ipaglaban ang anak ko at ang dignidad naming mag-ina

Isang buwan ang lumipas pagkatapos ng gulo sa barangay. Hindi naging madali, pero doon nagsimula lahat ng pagbabago.

Pagkatapos ng araw na yun sa barangay hall, kinausap ako ni Rodel nang masinsinan. Gabi na, tapos na mag-bike si Ethan sa labas. Nakaupo kami sa papag sa kusina. Sabi ni Rodel, hindi siya makatulog kakaisip.

“Liza, alam kong mali ako. Pinagdudahan kita agad. Pagod lang ako sa trabaho, tapos si Nanay, umiiyak, kaya naniwala ako agad sa kanya,” sabi niya.

Sabi ko, “Rodel, hindi lang yun. Ilang beses na akong pinagbintangan ni Nanay mo. Noong nawala yung pera niya pang-Tong-its dati, ako rin sinisi. Pero ngayon, anak na natin yung nadamay. Yung bike na ₱3,500 na hinuhulugan pa natin ng ₱350, yung libangan lang ni Ethan tuwing hapon.”

Tumango siya. Sabi niya, gusto niyang humingi ng tawad nang maayos, hindi lang sorry. Gusto niyang ayusin.

Kinaumagahan, pumunta kami ulit sa barangay. Kasama namin si Aling Nena at si Kapitan. Doon namin pinag-usapan yung huling kasunduan. Sabi ni Kapitan, naibalik na yung bike na BMX na pula kay Ethan, nabayaran na yung ₱1,500 kay Kuya Boy gamit yung pinagbentahan ng lumang TV na ₱3,000, at yung sobrang ₱1,500 naibayad na kay Aling Nita para mabawasan yung utang na ₱7,000. May natira pang ₱5,500 na dapat bayaran ni Aling Nena.

Doon, nagsalita si Aling Nena. Hindi na siya matapang. Payat na tingnan, walang pulbos.

“Liza, Rodel, patawarin niyo ako. Hindi ko dapat sinangla yung bike ni Ethan. Nalulong talaga ako. Akala ko mananalo ako sa blackout na ₱5,000, matutubos ko agad, mababayaran ko pa si Nita. Pero talo lahat. Natakot ako kay Rodel, kaya ikaw ang sinisi ko, Liza.”

Tumingin siya sa akin, luhaang-luha.

“Nay, hindi po pera lang yung bike,” sabi ko, nanginginig pero buo yung boses ko. “Yun lang po yung nagpapasaya kay Ethan pag-uwi niya galing school. Grade 2 pa lang siya, honor student, pagod sa school, bike lang pahinga niya. Tapos sasabihin niyo binenta ko pang-milk tea na ₱150? Shopee? Rebond? Ni hindi ko nga magawa yun. Yung hulog na ₱350, ako pa nag-iipon galing sa paglalabada ko.”

Natahimik si Aling Nena. Si Rodel, hinawakan kamay ko.

Sabi ni Rodel, “Nay, mahal kita, pero asawa ko si Liza, anak ko si Ethan. Hindi pwedeng palaging si Liza ang masama sa kwento. Kailangan namin ng sarili naming ayos.”

Doon ko sinabi yung desisyon namin. Lilipat na kami. Nakakita na kami ng maliit na paupahan, 35 sqm lang, sa may bandang dulo ng Holy Spirit pa rin, para malapit pa rin sa school ni Ethan. ₱2,500 isang buwan. Maliit, pero may sariling garahe na may lock.

Sabi ni Kapitan, maganda yung desisyon na yun. Para makaiwas sa gulo at para matuto rin si Aling Nena na tumayo mag-isa.

Lumipat kami makalipas ang isang linggo. Lahat ng gamit namin kasya sa isang tricycle. Yung bike ni Ethan, nakabalot pa ng kumot para hindi magasgasan. Yung bell na ₱100 at ilaw na ₱150, nilinis pa ni Rodel.

Si Aling Nena, naiwan sa dati naming bahay. Hindi na siya nagbi-bingo. Sabi ng mga kapitbahay, nagtitinda na siya ng kakanin tuwing umaga sa kanto, puto at kutsinta. Kumikita daw ng ₱200 isang araw. Siya na naghuhulog paunti-unti kay Aling Nita sa natirang ₱5,500. Minsan, dumadaan siya sa paupahan namin, nag-aabot ng puto kay Ethan, pero hindi na siya pumapasok. Nahihiya pa rin.

Isang gabi, habang nagba-bike si Ethan sa labas ng paupahan namin, maliwanag yung ilaw ng bike niya, tumunog yung bell niya na ₱100. Tinanaw ko siya. Ang saya niya.

Pagkatapos, pumasok siya, pawis, tapos tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging biker? Para gumawa ako ng maraming bike na BMX na pula na worth ₱3,500 para sa mga batang 7 anyos na binenta ng Lola nila bike nila na worth ₱3,500 para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱7,000 kay Nita at pinagbintangan Mama nila na binenta bike na worth ₱3,500 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Natawa ako, pero naiyak din. Niyakap ko si Ethan, yung anak kong 7 anyos na may drawing na nagligtas sa pangalan ko.

Sabi ko, “Oo, anak. Maging biker ka. Para walang batang 7 anyos na hindi makakapag-bike dahil binenta ng Lola niya bike niya na worth ₱3,500 para sa bingo.”

At doon ako naiyak nang tuluyan, kasi yung anak kong 7 anyos na si Ethan, na may drawing na may bike na BMX na pula na worth ₱3,500 na binigay ni Lola kay Kuya Boy ng ₱1,500, ang nagligtas sa pangalan ko at sa libangan niya. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbenta ng bike para sa milk tea sa mata ng buong barangay.

Ngayon, yung bike ni Ethan na BMX na pula na worth ₱3,500, nasa garahe namin na may lock, at yung susi, hawak ni Ethan na 7 anyos.

“Opo, Mama, ako po bantay ng bike ko,” sabi niya tuwing gabi bago matulog, sinisigurado na nakalock.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, nung gabing yun, nakatulog ako nang mahimbing. Hindi na ako yung manugang na pinagbintangan. Ako na yung Mama ni Ethan na pinaglaban siya, at pinaglaban ang sarili ko.

Kinabukasan, paglabas ni Ethan para mag-bike ulit, alam kong hindi na siya natatakot na mawala ulit yung bike niya. At ako, alam kong kahit maliit lang yung bahay naming 35 sqm na ₱2,500, mas malaki yung kapayapaan na meron kami ngayon kaysa dati.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨