Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa barangay at sinabi kong hindi na kami pwedeng tumira sa iisang bubong habang nilulustay niya ang ipon ng apo niya

Lunes ng umaga sa Quezon City, dapat bibili na si Elise ng bag na pink na worth ₱350. Pero bago yun, pinatawag ulit kami ni Kapitan sa barangay hall. Sabi niya kailangan daw linawin lahat sa harap ng mga tanod at ni Aling Sabel para wala nang tsismis.

Pagdating namin, nandoon na si Aling Nita. Wala na yung yabang niya nung Sabado. Payat tingnan, walang suklay. Si Aling Sabel nandoon din, may dalang listahan ng utang. Si Kapitan nasa gitna.

Si Elise katabi ko, hawak yung bagong alkansya na baboy na pink na worth ₱50 na may laman na ₱800 na barya. Suot niya pa rin yung lumang bag niya na punit na. Si Jojo nasa likod namin, hawak yung tricycle niyang susi.

Sabi ni Kapitan, “Nita, ikaw magsalita. Ano ba nangyari sa ₱800?”

Tumayo si Aling Nita. Nanginginig.

“Kapitan, ako po bumasag ng alkansya ni Elise na 7 anyos. Yung pink na baboy na may ipon na ₱800. Binasag ko sa lababo, kinuha ko yung barya na tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20. Binigay ko kay Sabel para sa utang ko na ₱6,000 sa Tong-its. Tapos yung natira na barya na ₱600 na hawak ko, pinang-taya ko sa bingo na blackout na ₱5,000. Natalo lahat. Kaya pinagbintangan ko si Maricel na binenta niya alkansya para sa milk tea na ₱150 at Shopee at rebond at hikaw na ₱100.”

Si Aling Sabel sumingit, “Kapitan, totoo yan. Binigay niya sa akin yung ₱800. Akala ko pera niya. Ginamit ko rin sa bingo. Natalo rin ako.”

Doon ako tumayo. Hindi ko na kaya manahimik.

“Nay, bakit ako? Bakit ako pinagbintangan mo na binenta ko ipon ng anak ko na 7 anyos na ₱800 para sa milk tea? Ako na araw-araw nagtuturo kay Elise mag-ipon ng baon na ₱20 at magtinda ng kakanin na ₱50 isang araw? Ako na bumili ng notebook niya na may lista ng ipon? Yung hikaw na ₱100 na sinasabi mo, bigay yan ni Elise, hindi milk tea!”

Umiyak si Aling Nita. “Patawad, Maricel. Nalulong ako. Sa bingo at Tong-its. Hindi ko na alam gagawin ko sa utang ko na ₱6,000 kay Sabel. Naisip ko, bata lang si Elise, hindi niya malalaman. Pero nakita pala ako nung nag-CR siya ng 8 AM.”

Si Jojo nagsalita na, malakas pero hindi sumisigaw.

“Nay, 68 ka na. Lola ka na ni Elise. 7 anyos pa lang anak ko. Honor student. Nag-iipon para sa bag na pink na worth ₱350. Tapos babasagin mo? Tapos pagbibintangan mo pa asawa ko? Ako asawa ni Maricel, pero mas naniwala ako sa’yo nung una. Kasalanan ko rin. Pero hindi na pwede ganito.”

Tahimik lahat sa barangay hall. Yung mga tanod nakatingin lang.

Sabi ni Kapitan, “Maricel, Jojo, ano gusto niyo mangyari? Naibalik na yung ₱800 galing sa bentang washing machine na worth ₱3,000. Yung ₱2,200 nabayad na kay Sabel. May kulang pa si Nita na ₱3,800. Ano plano niyo?”

Doon ko sinabi yung desisyon ko na buo na simula pa nung gabi ng Sabado.

“Kapitan, hindi na kami titira sa bahay ni Nanay. Bubukod na kami. Uupa kami ng maliit na bahay na 30 sqm, ₱2,000 isang buwan, malapit lang dito sa Quezon City. Kaya namin ni Jojo. Magtitinda ako ng kakanin, si Jojo papasada. Si Elise honor pa rin naman.”

Nagulat si Aling Nita. “Maricel, Jojo, huwag niyo ako iwan. Wala na ako kasama. Wala na washing machine, wala na pera.”

Sabi ko, “Nay, hindi ka namin iiwan. Pero hindi na kami sa iisang bubong habang nilulustay mo ipon ng apo mo. Kailangan mo matuto. Hindi na bingo at Tong-its. Kung gusto mo, magtinda ka ng kakanin. Kita ₱200 isang araw. Kaya mo yan.”

Si Kapitan tumango. “Tama yan, Maricel. Nita, simula ngayon, bawal ka na sa bingo at Tong-its dito sa barangay. Pag nahuli ka, ako mismo magpapatawag. At yung utang mo na ₱3,800 kay Sabel, pagtutulungan niyo bayaran sa pagtitinda ng kakanin.”

Si Aling Sabel pumayag. “Sige, basta magtinda siya. Hindi na ako magpapa-utang sa Tong-its.”

Pagkatapos ng barangay, pumunta kami sa palengke. Kasama si Elise. Hawak niya yung bagong alkansya pero nasa cabinet na namin sa bahay yung ₱800. Sabi ko, bumili na kami ng bag.

Nakabili si Elise ng bag na pink na worth ₱350 na pangarap niya. Yung pink na bag, may bulaklak sa harap. Tuwang-tuwa siya. May natira pa siyang ₱450 galing sa ₱800. Binili namin ng sampung notebook, lapis, at crayola na 24 colors. Saktong pang-school next year. Siya mismo nagbayad sa cashier. Kita ko sa mata niya, proud siya.

Sabi niya sa cashier, “Ate, akin po ito, ipon ko po sa alkansya na baboy na pink.”

Pag-uwi namin sa bahay ni Aling Nita para kumuha ng gamit, nag-empake kami. Maliit lang gamit namin. Isang cabinet, isang lamesa, yung bagong alkansya.

Lumipas ang isang buwan. Nakabukod na kami. Umuupa kami ng maliit na bahay na 30 sqm, ₱2,000 isang buwan, sa kabilang kanto lang sa Quezon City. Malapit sa school ni Elise at sa paradahan ni Jojo. Hindi kalakihan pero amin. Tahimik. Walang bingo.

Si Elise honor pa rin. May bagong alkansya na baboy na pink ulit, may ipon na ulit na ₱200. Barya ulit na tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20. Yung susi nasa kanya. Sabi niya siya na bantay.

Si Aling Nita hindi na nagbi-bingo at Tong-its. Nagtitinda na siya ng kakanin sa harap ng bahay niya. Kita ₱200 isang araw. Nagbabayad na siya kay Aling Sabel ng utang na ₱3,800 na natira. Kapag dumadaan kami, binibigyan niya si Elise ng kakanin. Hindi na siya nanunumbat.

Isang gabi, habang nag-iipon si Elise ng barya sa alkansya niyang pink sa maliit naming bahay, tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging bank manager? Para alagaan ko alkansya ng mga batang 7 anyos na may ipon na ₱800 na baboy na pink na binasag ng Lola nila para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱6,000 kay Sabel at pinagbintangan Mama nila na binenta alkansya na may ipon na ₱800 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Niyakap ko si Elise. Ang higpit.

“Oo, anak. Maging bank manager ka. Para walang alkansya na baboy na pink na may ipon na ₱800 na mababasag ng Lola para sa bingo at pagbintangan ang Mama.”

At doon ako naiyak. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa tuwa. Kasi yung anak kong 7 anyos na si Elise, na may lista ng ipon na ₱800 na barya at basag na alkansya na baboy na pink at picture sa lumang cellphone na kuha niya ng 8:05 AM na may basag na alkansya at barya na ₱800 na binigay ni Lola kay Aling Sabel, ang nagligtas sa pangalan ko at sa ipon niya na pang-bag na pink na worth ₱350. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbenta ng alkansya ng anak para sa milk tea sa mata ng buong barangay at ni Jojo.

Ngayon, yung alkansya ni Elise na baboy na pink na may ipon na ₱800, dati ₱200 na ngayon kasi nakabili na siya ng bag, nasa cabinet na may lock sa bago naming bahay na 30 sqm na upa na ₱2,000 isang buwan. At yung susi, hawak ni Elise na 7 anyos.

“Opo, Mama, ako po bantay ng alkansya ko na baboy na pink na may ipon na ₱800,” sabi niya habang yakap yung bago niyang bag na pink na worth ₱350.

At sa unang gabi sa bago naming bahay, tahimik na natulog si Elise yakap ang bago niyang bag, alam kong simula pa lang ito ng mas maayos at mas payapang bukas para sa amin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨