Bahagi 3
Pumunta kami sa barangay para bawiin ang ₱800 ng anak ko pero doon ko nalaman na pati pera ng kapitbahay ay nalulong na rin sa sugal

Dinala kami ni Kapitan sa barangay hall. Sabado pa rin yun, pero maraming tao kasi may bingo sa covered court. Mainit. Si Elise katabi ko, hawak pa rin yung basag na alkansya at yung notebook niya na may lista. Si Jojo tahimik lang sa tabi, hawak yung lumang cellphone na may picture na 8:05 AM.

Si Aling Nita nakaupo sa kabilang bangko, hindi makatingin. Si Aling Sabel naman galit pero pagod na rin.

Sabi ni Kapitan, “Nita, ano ba talaga nangyari? Totoo ba binasag mo alkansya ng apo mo?”

Umamin ulit si Aling Nita. Umiiyak. “Opo, Kapitan. Ako po bumasag. Kasi po may utang po ako kay Sabel na ₱6,000 sa Tong-its. Tapos wala po ako pera. Nakita ko po yung alkansya ni Elise sa lamesa. Sabi ko hihiramin ko lang muna. Pero binasag ko na sa lababo. Binigay ko kay Sabel yung ₱800.”

Si Aling Sabel sumabat, “Kapitan, akala ko nga pera niya. Sabi niya bayad utang. Hindi ko alam na sa apo niya pala. Pero ginamit ko na rin yung ₱800. Pinang-taya ko rin sa bingo kasi akala ko mananalo. Natalo rin.”

Doon ako nanghina. Yung ₱800 na pinaghirapan ng anak ko na 7 anyos, na baon niyang ₱20 araw-araw na hindi niya ginagastos at pagtitinda ng kakanin na ₱50 isang araw, na barya na tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20, nawala lang sa bingo at Tong-its.

Sabi ni Kapitan, “Kailangan maibalik yung ₱800. Hindi pwedeng ganito. Bata yan, pinag-ipunan.”

Pero sabi ni Aling Nita, “Wala po akong pera, Kapitan. Kahit piso wala. Yung ₱600 na hawak ko kanina, natalo ko na rin sa bingo na blackout na ₱5,000.”

Si Aling Sabel naman, “Yung ₱800 wala na rin. Natalo ko na.”

Galit si Jojo pero hindi siya sumigaw. Tiningnan niya nanay niya. “Nay, bakit mo ginawa yun? Anak ko yun. 7 anyos pa lang si Elise. Nag-iipon para sa bag na pink na ₱350. Ba’t mo pinagbintangan pa si Maricel?”

Si Aling Nita umiyak lalo. “Natakot ako, Jojo. Natakot ako mapagalitan mo. Si Maricel kasi laging nandito sa bahay, kaya naisip ko siya na lang pagbintangan. Akala ko maniniwala ka kasi mister ka niya. Patawad.”

Ako hindi makapagsalita. Masakit kasi hindi lang yung alkansya ang binasag niya. Yung tiwala. Ako pa na araw-araw tumutulong kay Elise mag-ipon, ako pa tinuruan magsulat ng lista, ako pa ang sinabihan na binenta ko ipon ng anak ko para sa milk tea na ₱150 at Shopee at rebond at hikaw na ₱100. Samantalang ako, kahit milk tea, hindi ako bumibili. Yung hikaw na ₱100 na sinasabi niya, bigay yun ni Elise sa akin nung Mother’s Day, gawa sa plastic.

Sabi ni Kapitan, “Ganito na lang. Nita, may washing machine ka pa na luma diyan sa bahay mo. Hindi mo naman ginagamit. Ibenta natin. Worth ₱3,000 pa yun.”

Pumayag si Aling Nita. Walang nagawa.

Kaya nung hapon din na yun, may bumili na kapitbahay ng washing machine na luma na worth ₱3,000. Cash. Binilang ni Kapitan sa harap namin.

Sabi ni Kapitan, “Yung ₱800, ibabalik natin kay Elise. Bibili ulit ng bagong alkansya na baboy na pink na worth ₱50 at may laman na ₱800 na barya na tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20 para kay Elise na pang-bag na pink na worth ₱350. Yung sobra na ₱2,200, ibabayad sa utang mo kay Sabel na ₱6,000. Kulang ka pa rin ng ₱3,800 pero at least nabawasan.”

Binili namin agad sa palengke sa Quezon City yung bagong alkansya na baboy na pink na worth ₱50. Si Elise mismo pumili. Pink na pink. Tapos bumili kami ng barya sa tindahan para mabuo ulit yung ₱800. Tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20. Nilagay ni Elise isa-isa. Nanginginig kamay niya.

Si Jojo lumapit sa akin pag-uwi namin sa bahay. Tahimik ang bahay. Wala na yung washing machine. Si Aling Nita nasa kusina, umiiyak.

“Sorry, Maricel,” sabi ni Jojo. Nakayuko siya. “Hindi ako naniwala sa’yo kanina. Pinagbintangan kita agad.”

Tiningnan ko siya. Hindi ako galit na galit, pero pagod ako.

“Jojo, ako ba magbebenta ng alkansya ng anak nating 7 anyos na may ipon na ₱800 na pang-bag na pink na worth ₱350 para sa milk tea na ₱150? Si Elise nag-iipon ng baon na ₱20 isang araw at nagtitinda ng kakanin na ₱50 isang araw para sa bag na pink. Ako pa nagtuturo sa kanya mag-lista. Tapos ako pa ibebenta?”

Hindi siya nakasagot.

Si Elise na 7 anyos, sumagot habang hawak yung bagong alkansya na baboy na pink.

“Papa, si Mama po, tinutulungan pa ako mag-ipon ng ₱800 na alkansya para sa bag na pink na worth ₱350, hindi siya nagbebenta ng alkansya. Si Lola po lagi nasa bingo at Tong-its.”

Doon napaiyak si Jojo. Niyakap niya si Elise at ako.

Pero ako, kahit naibalik na yung ₱800, may naramdaman akong iba. Hindi na ako komportable tumira sa iisang bahay kasama si Aling Nita habang ganyan. Lalo na si Elise. Bata pa siya. Hindi niya dapat nakikita na yung Lola niya, binabasag alkansya niya at pinagbibintangan Mama niya.

Kaya nung gabing yun, habang tulog na si Elise at hawak pa rin yung bagong alkansya na may laman na ₱800, kinausap ko si Jojo.

“Jojo, hindi na pwede dito. Hindi galit, pero kailangan natin bumukod. Kahit maliit lang. Kahit 30 sqm lang na upa na ₱2,000 isang buwan. Kaya natin yun. Magtitinda ako ng kakanin kasama si Elise. Ikaw pasada pa rin. Pero hindi na dito.”

Tahimik si Jojo. Tapos tumango siya.

At doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon pero importante. Yung susi ng bagong alkansya na pink, hindi na namin iiwan sa lamesa. Yung susi, kay Elise na lang. Siya na magtatago. At yung bagong alkansya, nasa cabinet na may lock.

Si Aling Nita narinig yun sa kusina. Wala siyang sinabi. Umiyak lang ulit.

Kinabukasan, Linggo, dapat bibili na si Elise ng bag. Pero sabi ko, sa Lunes na lang, para buo pa yung pakiramdam namin.

At habang pinapanood ko si Elise na binibilang ulit yung barya na tig-₱5, tig-₱10, tig-₱20 sa bagong alkansya niya, naisip ko na hindi pa tapos ang kwento. Kailangan pa namin harapin si Aling Nita at yung buong barangay.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖