Bahagi 4
Humarap ako sa biyenan ko sa harap ng barangay at sinabi kong hindi na ako papayag na sirain pa ang pangalan ko at kinabukasan ng anak ko

Kinabukasan, Lunes, first day ng pasukan. Alas singko pa lang ng umaga, gising na si Chloe. Siya mismo nagsuklay ng buhok niya. Sinot niya yung bagong white blouse na ₱250 na plantsado, blue palda na ₱300 na sakto na sa kanya kasi tinahi ko pa yung laylayan kagabi, bagong black shoes na worth ₱400 na kumikinang, tatlong pares na puting medyas na ₱100, black belt na ₱50, at ID lace na ₱100. Lahat worth ₱1,200 ulit, pero ngayon mas maingat.

Binigyan ko siya ng baon na ₱30. Tatlong pirasong skyflakes at tubig.

“Mama, maganda po ba ako?” tanong niya.

“Maganda ka, anak. Honor student ka pa bukas.”

Hinating ko siya hanggang kanto. Si Eddie, maagang bumiyahe para may pang-upa kami. Kasi nung gabing yun sa barangay, sinabi ko kay Kapitana at kay Eddie na hindi na kami pwedeng tumira sa bahay ni Aling Pasing. Hindi dahil galit ako, pero dahil kailangan ni Chloe ng lugar kung saan hindi mawawala yung uniform niya.

Doon sa school sa Quezon City, nakita ko maraming nanay, maraming bata na may bagong uniform din. Si Chloe, pumasok na may ngiti na parang walang nangyari kagabi. Pag-uwi niya nung hapon, may dala siyang papel.

“Mama, may star na po ako agad!”

Honor agad sa first day. Niyakap ko siya nang mahigpit sa may gripo habang naglalaba ako.

Lumipas ang isang buwan. Umuupa na kami ng maliit na bahay, 30 sqm lang, sa may likod ng palengke. ₱2,000 isang buwan. Isang kwarto lang, pero may sarili kaming lamesa. Walang bingo sa loob. Yung pinto, may lock na binili ko na worth ₱150. Si Chloe, honor pa rin sa klase. Hindi na siya late kasi malapit lang kami sa school.

Si Aling Pasing, hindi na nagbi-bingo. Nung una, galit pa siya kasi binenta yung washing machine niya. Pero nung nakita niya na wala kaming balak bumalik hangga’t hindi siya nagbabago, natahimik siya. Nagsimula siyang magtinda ng kakanin sa may barangay hall. Puto, kutsinta, sapin-sapin. Kita niya ₱200 isang araw. Minsan dinadalan niya kami. Hindi na siya nanunumbat.

Isang gabi, habang nilalabhan ko yung uniform ni Chloe na white blouse at palda, yung worth ₱1,200 na ngayon nasa cabinet na may lock, lumapit siya sa akin. May dala siyang drawing.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging fashion designer? Para gumawa ako ng maraming uniform na white blouse at palda at black shoes na worth ₱1,200 para sa mga batang 7 anyos na binenta ng Lola nila uniform at sapatos nila na worth ₱1,200 para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱6,000 kay Nita at pinagbintangan Mama nila na binenta uniform at sapatos na worth ₱1,200 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Ang haba ng tanong niya, pero gets ko. Yung 7 anyos na bata, naalala lahat.

Niyakap ko si Chloe. Basang-basa kamay ko ng sabon.

“Oo, anak. Maging fashion designer ka. Para walang batang 7 anyos na hindi makakapasok sa first day dahil binenta ng Lola niya uniform at sapatos niya na worth ₱1,200 para sa bingo.”

Doon ako naiyak, pero hindi na dahil sa galit. Kasi yung anak kong 7 anyos na si Chloe, na may picture sa lumang cellphone na kuha niya ng 4:10 PM na may plastic na may uniform at sapatos na worth ₱1,200, ang nagligtas sa pangalan ko at sa first day niya. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin yung nagbenta ng uniform para sa milk tea sa mata ng buong barangay.

Kinausap ko si Aling Pasing isang Linggo. Sa barangay hall, harap si Kapitana. Sabi ko, “Nay, patawad din po kung minsan nasagot ko kayo. Pero simula ngayon, pag may gamit si Chloe, lalo na uniform at sapatos na worth ₱1,200, hindi niyo na po gagalawin. Kung kailangan niyo ng pera, sabihin niyo sa amin ni Eddie, hindi yung ibebenta niyo gamit ng bata.”

Umiiyak si Aling Pasing. “Rosie, mali ako. Akala ko mapagtatakpan ko sa pagsisinungaling. Hindi ko na uulitin. Yung kakanin, yun na lang libangan ko.”

Si Eddie, tumayo sa tabi ko. Hinawakan niya kamay ko sa harap ni Kapitana.

“Kap, simula ngayon, ako na hahawak ng pera ng pasada ko. Bibigay ko kay Rosie pang-budget. Hindi na sa Nanay. Para malinaw.”

At doon, sa maliit na barangay hall, parang gumaan lahat. Yung kasunduan, pirmado na. Yung utang ni Aling Pasing na ₱6,000, paunti-unti nang nababayaran sa kita niya sa kakanin na ₱200 isang araw. Yung washing machine na worth ₱3,000, wala na, pero may bago kaming plano bumili pag nakaipon.

Ngayon, yung uniform at sapatos ni Chloe na worth ₱1,200, nasa cabinet na may lock, at yung susi, hawak ni Chloe na 7 anyos.

“Opo, Mama, ako po bantay ng uniform ko,” sabi niya tuwing umaga bago pumasok.

At tuwing tinitignan ko siya na pumapasok sa school na yun sa Quezon City, naka-white blouse at blue palda at black shoes na kumikinang, may baon na ₱30 at may pangarap na maging fashion designer, alam kong natapos na yung kwento ng milk tea at bingo. Nagsisimula na yung kwento namin na kami mismo ang may hawak ng susi, hindi lang ng cabinet, kundi ng kinabukasan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨