Bahagi 4
Sa mismong first day ng anak ko, humarap ako sa biyenan ko at mister ko para bawiin ang pangalan ko at ipaglaban ang kinabukasan namin.

Kinabukasan, alas-singko ng umaga, nagising na si Sofia. Suot na niya yung bagong uniform, nakasuklay, at hawak na yung pink na bag na ₱350 na may sampung notebook na ₱200, sampung lapis na ₱50, crayola na 24 colors na ₱150, pantasa, pambura, ruler na ₱100, at baon na ₱150 sa bulsa. Total ₱1,000 ulit, pero ngayon mas mabigat kasi pinaghirapan ng dalawang beses.

Bago siya umalis, hinarap ko silang dalawa sa sala, si Aling Lita at si Romy. Yung bahay namin sa Quezon City, maliit, pero yung hangin ang bigat.

“Nay, Romy,” sabi ko, mahinahon pero buo. “Gusto ko lang linawin. Hindi ako nagbenta ng school supplies ni Sofia para sa milk tea na ₱150 o Shopee o rebond. Naglabada ako ng ₱300 isang araw para sa ₱1,000 na yan. Si Sofia, 7 anyos, siya mismo nakakita, 9 AM, na kayo, Nay, nagdala ng plastic ng National Bookstore kay Aling Nita at binenta ng ₱500 para sa utang niyong ₱5,000 sa Tong-its at pang-bingo.”

Tumingin si Aling Lita sa sahig. “Aileen, alam ko. Kasalanan ko. Hindi ko dapat binenta. Hindi ko dapat pinagbintangan ka.”

Si Romy naman, nakayuko. “Aileen, ako rin. Mali ako. Sinigawan kita, pinagbintangan kita, hindi kita pinakinggan. Asawa kita, dapat ako unang nagtanggol sayo, hindi si Sofia na 7 anyos.”

“Romy, tricycle driver ka, pagod ka araw-araw, naiintindihan ko. Pero pagod din ako. Yung hikaw na ₱100 na sinasabi ni Nanay, bigay mo yun sa akin nung anniversary natin, hindi galing sa pagbenta ng gamit ng anak natin. Yung milk tea na ₱150, isang beses lang ako uminom nun, libre yun ni kapitbahay.”

Doon umiyak si Aling Lita nang malakas. “Aileen, nalulong ako. Akala ko mababawi ko sa bingo yung ₱5,000. Blackout kasi, malaki premyo, ₱5,000 din. Pero natalo. Lahat ng panalo kong ₱300, talo ulit. Kaya nung nakita ko yung plastic ng National Bookstore sa lamesa, naisip ko, sandali lang, ibebenta ko muna, babayaran ko utang, tapos bibili ulit. Hindi ko naisip first day na ni Sofia bukas.”

Lumapit si Sofia, hawak yung drawing niya. “Lola, bakit po ako? First day ko po bukas. First Honor po ako nung Grade 1, gusto ko po First Honor ulit.”

Napaupo si Aling Lita. “Apo, patawad. Hindi ka na dapat nadamay. Si Lola mali.”

Sabi ni Kapitan kagabi, dapat may kasunduan. At sa harap nila, sinabi ko yung desisyon ko. “Nay, hindi na kami dito matutulog nang matagal. Lilipat kami. Hindi dahil galit ako habang buhay, pero kailangan protektahan ko si Sofia at sarili ko. Yung school supplies na worth ₱1,000, nasa cabinet na may lock, at si Sofia may hawak ng susi. Hindi na pwede basta-basta mawala.”

Nagulat si Romy. “Aileen, saan tayo lilipat? Wala tayong pera.”

“May nakita ako, maliit na bahay, 30 sqm, ₱2,000 isang buwan, malapit lang dito sa Quezon City, malapit sa school ni Sofia at sa pilahan mo. Kaya natin, kung magtutulungan tayo. Ako maglalabada pa rin ng ₱300 isang araw, ikaw sa tricycle. Hindi na tayo aasa sa bingo.”

Pumayag si Romy. “Sige. Tama ka. Ako mismo maghahakot.”

At kinabukasan pagkatapos ng first day ni Sofia, lumipat kami. Yung bahay, 30 sqm lang, maliit, pero amin. May sariling lamesa, may cabinet na may lock. Yung susi, binigay ko kay Sofia. “Opo, Mama, ako po bantay ng school supplies ko,” sabi niya.

Nung first day, pag-uwi ni Sofia, may dala siyang medal agad sa first quiz. “Mama, Papa, may medal po ako! Sabi ni Teacher, very good daw po yung crayola drawing ko na 24 colors!”

Niyakap ko siya. Sa wakas, nakapasok siya, may bag na pink na ₱350, may notebook na sampu, may lapis, may crayola.

Makalipas ang isang buwan, balita namin kay Aling Lita. Hindi na siya nagbi-bingo. Nagtitinda na siya ng kakanin sa kanto, kita ₱200 isang araw. Yung utang niyang ₱5,000 kay Aling Nita, unti-unti niyang binabayaran galing sa kakanin. Pumupunta siya minsan sa bahay namin, may dalang puto, nahihiya pa rin.

Isang gabi, habang gumagawa si Sofia ng assignment, gamit yung crayola na 24 colors, tinanong niya ako.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging teacher? Para turuan ko mga batang 7 anyos na binenta ng Lola nila school supplies nila na worth ₱1,000 na bag na pink at notebook at lapis at crayola para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱5,000 kay Nita at pinagbintangan Mama nila na binenta school supplies na worth ₱1,000 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Natawa ako na naiyak. Niyakap ko siya ng mahigpit.

“Oo, anak. Maging teacher ka. Para walang batang 7 anyos na hindi makakapasok sa first day ng school dahil binenta ng Lola niya school supplies niya na worth ₱1,000 para sa bingo.”

Tumingin siya sa akin, may luha pero may ngiti. “Mama, salamat po sa paglalabada ng ₱300 isang araw para sa school supplies ko na worth ₱1,000.”

At sa gabing yun, habang nilo-lock ni Sofia yung cabinet na may school supplies niyang worth ₱1,000 at hawak niya yung susi, alam ko, tapos na yung panahon na ako yung sinisisi sa buong barangay na nagbenta ng gamit para sa milk tea.

Yung anak kong 7 anyos na si Sofia, na may resibo ng National Bookstore at drawing, ang nagligtas sa pangalan ko at sa first day niya. At sa unang gabi namin sa maliit naming bahay na 30 sqm na upa ay ₱2,000, mahimbing siyang natulog yakap ang pink niyang bag na ₱350, at ako, sa wakas, naniwala ulit na kaya kong protektahan ang pangarap namin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨