Bahagi 3: Mula Sa Alabang Hanggang BGC Hinalungkat Ko Ang Lahat Ng Lihim Ng Asawa Kong CEO At Doon Ko Natuklasan Kung Sino Talaga Ang Ina Ng Batang Babae Niyang Ipinagmamalaki Sa Publiko Ng Kumpanya

Kinabukasan, dumating si Ate Hana sa center dala ang isang malaking envelope at isang thermos ng salabat.

Hindi siya dumating bilang abogado lang. Dumating siya bilang ate.

Una niyang tinignan si Enzo. Kinarga niya. Umiyak siya.

“Sofia, kamukhang-kamukha mo nung baby ka pa. Hindi ka pwedeng manatili dito habang niloloko ka.”

Sinimulan naming buuin ang timeline.

Walong taon kaming kasal sa Pasig City Hall. Civil wedding lang. Dalawa lang ang witness, yung pinsan niya at kaibigan ko. Walang reception. Sabi niya pag naka-ipon, babawi.

Lahat ng documents, nasa kanya. Marriage certificate, joint bank account na P3M na ipon namin, pati titulo ng condo sa BGC na nakapangalan sa kaming dalawa pero siya ang nagbabayad ng monthly amortization galing sa sweldo niya.

Pero nung chineck ni Ate Hana ang kopya ng marriage certificate na nakuha niya sa PSA online, may nakita kaming butas.

Noong una kaming kinasal, pinapirma niya ako sa isang pre-nuptial agreement na hindi ko masyadong binasa kasi tiwala ako. Nakalagay pala dun na lahat ng properties acquired during marriage under his name ay mananatiling sa kanya kung sakaling maghiwalay, dahil daw protection sa business.

Scam pala.

Pangalawa, yung condo sa BGC. Pag-check namin sa Condo Corp, nalaman naming noong nakaraang taon pa lang, nilipat niya na ang title sa pangalan ng mother niya sa Iloilo. Pinaikot niya.

Pangatlo, at ito ang pinakamasakit.

Hinanap namin ang record ni Baby Amara Tan de Vera sa St. Luke’s BGC kung saan daw nanganak si Chloe. At totoo. Nanganak siya tatlong araw bago ako nanganak kay Enzo. Meaning, sabay kaming buntis.

Sampung buwan kaming parehong buntis sa iisang lalaki.

At hindi siya basta kabit. Sa Instagram ni Chloe, naka-public ang ilang posts. May picture siya sa Tagaytay Highlands, suot ang diamond ring na kamukha ng ring na minsan kong nakita sa drawer ni Miguel na akala ko ay para sa akin. Caption: “Can’t wait for our next chapter, M. Thank you for making me feel safe. #Blessed #Mama”

Si M. Si Miguel.

At sa isang private FB post na na-screenshot ni Janna at sinend sa akin nang palihim, may picture si Miguel na nakaluhod sa harap ni Chloe sa isang yacht sa Batangas. Hawak ang kamay nito.

Hindi ko na kinaya. Napasuka ako ulit.

Sabi ni Ate Hana, “Sofia, kailangan nating patunayan na nagsasama pa kayo bilang mag-asawa hanggang ngayon. May ebidensya ka ba ng pera? Ng pagiging mag-asawa ninyo?”

Meron.

Sa walong taon, lahat ng resibo ng padala niya, lahat ng GCash, lahat ng Grab receipts nung hinahatid niya ako sa OB ko sa Makati Med, lahat ng voice message niyang nagsasabing “Goodnight, love, wag ka magpuyat, para sa baby natin”, naka-save sa Google Drive ko.

At higit sa lahat, may video ako. Nung isang beses na lasing siya nung anniversary namin, umiiyak siya at nagsabing, “Sofia, sorry kung tinatago kita. Takot lang ako. Pag nakuha ko na Asia Pacific, babawi ako sa’yo. Pangako. Ipapakilala kita sa lahat. Ikaw ang original. Ikaw ang legal.”

Na-record ko yun nang hindi sinasadya dahil naka-open ang phone ko sa voice recorder nung time na yun para sa work.

Gold yun, sabi ni Ate Hana.

Pero hindi pa tapos.

Pumunta si Ate Hana sa Prime Logistics gamit ang connection niya. May kaibigan siya sa HR.

At doon lumabas ang mas malaking baho.

Si Miguel, para makuha ang boto ng Tan Holdings na may 30% share sa Prime Logistics, nag-present ng sarili bilang “family man”. Sa pitch deck na ginawa ng secretary niya, may slide na “Meet My Family – My Why”. Nandun ang picture nila ni Chloe at ni Baby Amara.

At ang mas malala, sa company benefits, in-enroll niya si Chloe bilang legal spouse at si Amara bilang dependent para sa HMO na P500k coverage. Samantalang ako, wala ni PhilHealth galing sa kanya dahil bawal daw malaman.

At yung bonus na sinasabi ni Janna? P200,000 daw ang ipamimigay niya sa party na galing sa “personal savings” niya. Pero nang i-trace ni Ate Hana ang bank statement na nakuha namin through legal request, galing pala yun sa joint account namin. Yung ipon ko para sana sa panganganak ko.

Doon ako tuluyang nanginig.

Hindi lang niya ako niloko. Ninakaw niya pati pera ng anak ko para ipang-party sa anak ng iba.

Gabi na nang bumalik si Miguel sa center. May dala siyang paper bag ng mamahaling bulaklak at isang kahon ng cake galing sa party.

“Love, pasensya na kagabi. Medyo naging defensive ako. Stress lang sa work.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa walong taon, ngumiti ako na hindi totoo.

“Okay lang. Naintindihan kita. Nag-overthink lang ako. Hormones.”

Nakahinga siya ng maluwag. Naupo siya sa tabi ni Enzo at kinuha ang kamay ko.

“Buti naman. Alam mo namang ikaw lang mahal ko.”

Tumango ako. Hinayaan kong halikan niya ang noo ko.

Habang nakapikit siya, palihim kong binuksan ang recorder sa phone ko sa ilalim ng kumot.

“Miguel, yung sinasabi mong surrogate story, paano yun? Paano mo i-e-explain si Enzo sa board?”

At doon, sa sobrang kampante niyang naniwala akong naniwala ulit ako, sinabi niya lahat.

Sinabi niyang nakausap na niya ang lawyer niya na gagawan ng affidavit na si Enzo ay anak ng pinsan niya at pinaalagaan lang sa amin. At pag nakuha niya promotion next month sa Singapore regional meeting, saka niya raw aayusin ang annulment sa akin nang palihim at pakakasalan si Chloe para ma-secure ang shares.

“Konting tiis na lang, love. Isang buwan na lang. After Singapore, tapos na lahat. Magiging maayos din tayo. Si Enzo, ako bahala. Papadala ko sa Iloilo sa mama ko para maalagaan. Habang ikaw, pwede ka mag-travel muna. Gusto mo ba mag-Japan?”

Gusto niya akong ipatapon. Gusto niyang kunin ang anak ko at itago sa Iloilo habang siya ay magpapakasal sa iba.

Pinatay ko ang recorder.

Kinabukasan, hindi na ako nag-aksaya ng oras.

Lumabas ako ng center kahit hilaw pa ang tahi ko. Sumakay kami ni Ate Hana papuntang Makati.

Una, pumunta kami sa PSA at kumuha ng certified true copy ng marriage certificate at birth certificate ni Enzo.

Pangalawa, pumunta kami sa bank at ni-freeze ang joint account. Buti na lang, joint “and/or” yun kaya pwede ko i-hold. Natira pa P1.2M dun. Kung hindi ko ginawa, baka naubos na niya para sa binyag ni Amara.

Pangatlo, bumalik kami sa BGC condo. Gamit ang susi na meron ako, pumasok ako. Wala siya dun. Pero nandun ang mga gamit ni Chloe. Babaeng pabango, pink na baby clothes, at sa ibabaw ng mesa, isang invitation.

“You’re invited to the Baptism of Amara Chloe Tan de Vera, daughter of Miguel de Vera and Chloe Tan, at Santuario de San Antonio, Forbes Park.”

Taray. Sosyal. Sa Forbes pa.

At sa ilalim ng invitation, may naka-sulat na maliit na note sa kamay ni Miguel: “For my girls, my real family – M”

My real family.

Doon, sa sahig ng condo na dati kong pinangarap na maging bahay namin, umupo ako at sa wakas, humagulgol. Hindi na dahil sa pag-ibig. Kundi dahil sa walong taon kong katangahan.

Sabi ni Ate Hana, “Sofia, handa ka na ba sa next step? Hindi na ito simpleng hiwalayan. Kukunin natin lahat ng nararapat sa’yo at kay Enzo. At ipapakita natin sa buong board kung sino talaga si Miguel de Vera.”

Tumayo ako. Pinunasan ang luha. Kinuha ang invitation.

“Handa na ako, Ate. Gusto kong sa mismong baptism ni Amara, nandun ako. Hindi para manira. Kundi para ipakilala kung sino ang legal wife.”

At doon nagsimula ang tunay na plano namin. Isang planong hindi lang para sa annulment, kundi para pabagsakin ang imperyong itinayo niya sa ibabaw ng kasinungalingan.