Bahagi 4: Nabunyag ang pagnanakaw at kasinungalingan ng kabit sa harap mismo ng pamilya at doon nagsimula ang hustisya na matagal ko nang hinihintay para sa mga anak ko at sa sarili kong buhay

Hindi ko pinansin ang pregnancy test ni Bianca nung una.

Marami na kasi akong nakitang ganyan sa Facebook, peke, edited.

Pero si Aling Corazon, kahit matapang, may lambot pa rin pagdating sa apo.

Kaya sabi niya, sige, magpa-check up sa barangay health center sa may Pilar Village.

Libre, may record.

Doon na nag-drama si Bianca.

“Ano po, sa barangay lang? Dapat po sa St. Luke’s BGC! Private po ako dapat!”

Sagot ni Aling Corazon, “Kung totoo yang batang yan, kahit saan ka manganak, apo ko yan. Pero kung hindi totoo, kahit sa St. Luke’s ka pa manganak, hindi kita paniniwalaan.”

Napilitan siyang sumama.

Ako ang kasama niyang pumunta, kasi ayaw sumama ni Carlo, busy daw sa “business meeting” niya na ang totoo ay online sabong lang.

Sa health center, habang naghihintay kami, nakita ko yung kaibigan kong midwife na si Ate Josie.

Bumulong siya sa akin.

“Mara, kilala ko yan si Bianca. Last month lang nagpa-check up dito, negative. Tapos nagpa-PT ulit last week, negative pa rin. Pero ngayon may dala siyang PT na positive? Baka galing sa Shopee yan, may nabibili na peke.”

Hindi ako nag-react agad.

Hinintay ko ang resulta ng blood test mismo ng center.

Lumabas after 30 minutes.

Negative.

Walang hCG.

Hindi buntis.

Paglabas ni Bianca galing sa kubeta, ngiting-ngiti pa siya.

“Mama, anong sabi ng doktor?”

Inabot ni Ate Josie ang papel.

“Negative po, Ma’am. Hindi po buntis si Ma’am Bianca.”

Nanlaki ang mata ni Bianca.

“Hindi! Imposible! Bayaran tong center na to! Sinabotahe niyo ako!”

At doon na pumasok si Aling Corazon na kanina pa pala nasa labas, nakikinig.

Hindi siya sumigaw.

Kumuha lang siya ng upuan at umupo.

“Bianca, ilang beses mo na akong niloko? Una, P15,000 sa grocery. Pangalawa, sinabi mo marunong ka magluto, hindi naman pala. Pangatlo, tinapon mo gamit ni Mara. Ngayon, pati pagbubuntis, pineke mo pa.”

Nanginginig si Bianca.

Pero hindi pa doon natatapos.

Nung gabing yun, umuwi si Carlo, lasing, galit.

“Mama, bakit mo pinahiya si Bianca! Buntis kaya siya!”

Doon na inilabas ni Aling Corazon ang folder na matagal na niyang tinatago.

Sa loob, may kopya ng GCash】 transactions na binigay ko.

May picture ng mga gamit kong basa.

May sulat-kamay na pirma.

At may isa pang papel, mas malala.

Deed of Sale.

Ng lupa sa Tagaytay.

Peke ang pirma ni Aling Corazon.

Pirma ni Bianca ang nagnotaryo, may kasama pang fixer sa may City Hall ng Dasmariñas.

P3.5 million, ibebenta sa isang buyer na kakilala ni Carlo.

Nalaman ni Aling Corazon kasi tumawag yung buyer mismo sa kanya para i-confirm kung totoo bang ibinebenta na.

“Carlo, anak kita. Pero magnanakaw ka na rin?”

Doon na lumuhod si Carlo.

Hindi dahil nagsisisi, kundi dahil nahuli.

Si Bianca, umiiyak, nagmamakaawa.

“Mama, sorry po, na-pressure lang po ako, gusto ko lang po ng magandang buhay…”

Sagot ni Aling Corazon, yung pinaka-malamig at pinakamalinaw na salita na narinig ko sa buong buhay ko.

“Magandang buhay? Ang magandang buhay, pinaghihirapan. Hindi ninanakaw. Lumayas kayong dalawa ngayon din. Dalhin niyo yang pulang maleta niyo. Huwag na kayong babalik hanggat hindi kayo marunong rumespeto.”

Pinalayas sila.

Walang gamit na binigay si Aling Corazon kundi yung maleta ni Bianca at isang plastic bag na damit ni Carlo.

Naiwan kami.

Tahimik.

Si Elise at Nathan, yakap ako.

At si Aling Corazon, umiiyak sa unang pagkakataon na nakita ko.

“Pasensya ka na, Mara. Hindi kita nabigyan ng magandang asawa. Pero ngayon, babawi ako.”

Pagkalipas ng isang linggo, binago ni Aling Corazon ang lahat.

Pumunta kami sa abogado niya sa may Alabang Town Center.

Ginawa niyang legal ang lahat.

Ang bahay sa BF Resort, nilagay niya sa trust fund para kina Elise at Nathan, may condition na ako ang guardian hanggang 18 sila.

Ang lupa sa Tagaytay, nilagay niya sa pangalan naming dalawa, 50-50, para may security ako.

At ako?

Grinaduate ako sa TESDA na top 1.

Kinuha ako agad bilang junior bookkeeper sa isang accounting firm sa may Alabang, P28,000 starting, work from home pa kaya maalagaan ko pa rin mga bata.

Isang taon ang lumipas.

Si Carlo at Bianca?

Nabalitaan ko, nangupahan sa may Cavite, naghiwalay din after 3 months kasi nabuntis si Bianca sa ibang lalaki, yung dati niyang ka-text na taga-BGC.

Si Carlo, bumalik minsan, nagmamakaawa.

“Mara, patawarin mo na ako, wala na akong pera, wala na akong trabaho…”

Tiningnan ko siya, hindi na may galit, pero wala na ring pagmamahal.

“Carlo, dati asawa kita. Ngayon kapatid na lang kita sa papel. At ang kapatid, hindi kailangang balikan.”

At ngayon, gabi-gabi, kami ni Aling Corazon, nakaupo sa may kusina, nagkakape, nag-aayos ng ledger ng mga laundry shop niya.

Siya na nagtuturo sa akin paano magpalago ng negosyo.

Ako na nagtuturo sa kanya paano mag-Excel.

Si Elise, honor student na rin.

Si Nathan, hindi na takot pag sinasabing wala siyang tatay, kasi sabi niya, “May Lola Corazon ako, may Mama Mara ako, sapat na.”

Minsan tinatanong ako ng mga kapitbahay, “Mara, hindi ka ba nahihiya, annulled ka na pero nasa bahay ka pa rin ng biyenan mo?”

Nginingitian ko lang sila.

Kasi ang bahay na akala nilang sa biyenan ko lang, ngayon, bahay na rin namin ng mga anak ko.

Hindi dahil sa awa.

Kundi dahil sa hustisya.

At dahil may mga babaeng katulad ni Aling Corazon, na akala mo matapang lang, pero ang totoo, sila yung nagbibigay ng pangalawang buhay sa mga babaeng akala nila wala nang bukas.

Natapos na ang dating ako.

At nagsisimula na ang bagong ako, hindi bilang asawa ni Carlo, kundi bilang si Mara Villanueva, anak ni Aling Corazon, at nanay nina Elise at Nathan na may sariling pangalan, sariling pera, at sariling tahanan.