Bahagi 4: Sa presscon ng M5 World Championship sa Jakarta, pumutok ang sikreto ng walong taon, pero imbes na magtago ako, pinili kong tumayo at tapusin ang kwento sa sarili kong paraan na may ganti at may bagong simula

Hindi ko inaasahan na mangyayari nang ganun kabilis.

Media day ng M5 sa Jakarta Convention Center.

Nakaupo kami sa long table, anim na teams, lahat ng captain at star player.

Ako at si Rafael magkatabi dahil kami ang representative ng LUX Manila.

Nasa gitna kami ng Q&A nang biglang may tumayong babaeng reporter mula sa isang malaking esports outlet ng Indonesia, may hawak na tablet.

“Question for Captain Rafael de Guzman of LUX Manila. Congratulations on your playoff win. My question is about your personal statement on stage. You thanked your girlfriend, Ms. Bianca Santos. But we have here a screenshot from 2021, from a private Instagram account that fans traced to be Andrea Reyes’s old account, where you are wearing her hoodie on a rooftop in Cebu, with a caption ‘8 months with my favorite captain’. And another photo from 2022, during your bootcamp lockdown, where Ms. Reyes’s wrist brace is on your table. Can you clarify, Captain, was Ms. Reyes your girlfriend before Ms. Santos? And is it true that you kept your relationship a secret from your team for years?”

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo.

Naramdaman kong lahat ng camera napunta sa amin.

Si Coach Paolo sa likod, napamulagat.

Si Luis sa kabilang table, napatingin sa akin na parang sinasabing “Ate, okay ka lang?”

Si Rafael, nanigas.

Yung kamay niyang may hawak ng mic, namuti.

Tumingin siya sa akin.

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, wala siyang maisagot na malamig na linya.

Walang “team tayo.”

Walang “wag mong sirain mood.”

Nakita ko yung takot sa mata niya.

Hindi takot na mabuking.

Takot na baka umiyak ako sa harap ng lahat.

Pero hindi na ako yung Andrea na iiyak nang patago sa banyo ng bootcamp.

Dahan-dahan kong kinuha yung mic sa harap ko.

Ngumiti ako.

At sa unang pagkakataon sa walong taon, nagsalita ako nang hindi nagtatago.

“Yes, totoo po.”

“2020 hanggang 2023, kami po ni Rafael. Pero sikreto lang po, at matagal na pong tapos. Three years na po kaming magkaibigan lang at magka-teammate.”

“Tama po si Captain, bago po ang lahat, gusto niyang itago. At nung naghiwalay kami, ako rin po ang nagtago. Kasi mahal ko po yung team. Mahal ko po yung LUX Manila.”

“Pero ngayon po, tapos na. At pagkatapos po ng M5, magre-retire na po ako bilang player. Hindi dahil sa kahit sino, kundi dahil po sa wrist injury ko at gusto ko na pong magpahinga. Gusto ko na pong umuwi sa Davao, sa mama ko.”

Tahimik ang buong hall.

Tapos, palakpakan.

Hindi dahil sa drama.

Kundi dahil sa wakas, totoo na.

Pagkatapos ng presscon, hindi ako kinausap ni Rafael buong araw.

Si Bianca naman, nag-post agad ng mahabang story sa Instagram.

Akala ko aawayin ako.

Pero ang post niya, mas malala.

Sabi niya, “Nakakalungkot na may mga taong ginagamit pa ang past para sumikat. Move on na tayo. Yung iba, hindi marunong maging masaya para sa iba.”

At yung fans niya, biglang bumuhos sa Twitter ko.

“Retire na kasi, papansin!”

“Clout chaser!”

Pero may hindi inaasahan si Bianca.

May isang video editor ng LUX na matagal nang may crush sa akin, si Mark, at may hawak siyang CCTV footage mula sa bootcamp.

Footage nung gabing umiiyak ako sa hallway pagkatapos akong pagsabihan ni Rafael na wag kong sirain yung mood.

At footage kung paano itinulak ni Rafael yung gatas sa akin na parang wala lang, habang si Bianca pala ang ka-video call niya sa labas ng balcony at sinasabing “Gusto ko lang tapusin muna career ni Andrea nang maayos.”

Hindi ko alam kung paano, pero na-leak yung audio na yun.

Hindi ko pinost.

May ibang nag-post.

Isang anonymous account na may caption, “Guilty kindness hits different.”

Doon nagbago ang ihip ng hangin.

Yung mga tao, biglang nakita yung buong kwento.

Na hindi ako yung sumisira.

Na ako yung sinira nang paulit-ulit pero nanatiling propesyonal.

Yung sponsors ni Bianca, yung malaking skincare brand at yung energy drink, biglang nag-hold ng campaign.

Kasi ayaw nila ng gulo.

Si Bianca, sa halip na mag-sorry, mas lalo pang nag-post ng pasabog na kesyo ako daw ang nang-aagaw at matagal ko na daw pinipilit si Rafael.

Pero isang araw bago ang semifinals ng M5, may lumabas na resibo.

Resibo na si Bianca pala, bago pa maging kami ni Rafael, may ka-duo na ibang pro player mula sa ibang bansa at may boyfriend pa pala siya nung panahon na nililigawan siya ni Rafael.

At yung mga screenshots ng convo nila, na si Rafael lang pala ang seryoso.

Nagkagulo.

Si Rafael, sa unang pagkakataon, nakita kong gumuho.

Sa practice room sa Jakarta, mag-isa siyang nakaupo, hawak ang phone, hindi makapaglaro.

Lumapit ako.

Hindi para balikan.

Kundi para tapusin nang maayos.

” Rafa, laro tayo. Isang beses na lang. Para sa LUX. Hindi para sa atin, hindi para kay Bianca. Para sa walong taon na binuo natin yung team na to mula sa piso net sa Cebu. Tapos na tayo, pero yung pangarap natin na mag-world champion, hindi pa.”

Tumingin siya sa akin, yung mata niya pula.

“Andrea, sorry.”

“Sorry sa lahat. Akala ko nung itinago kita, pinoprotektahan kita. Hindi ko alam, sinasaktan na pala kita. Nung bumait ako nitong huli, hindi dahil guilty ako, pero oo, guilty ako. Gusto kong bumawi pero hindi ko alam kung paano. Tapos dumating si Bianca, akala ko yun na yung madali. Yung hindi komplikado. Pero hindi pala. Ikaw pala yung…”

Pinutol ko siya.

“Huwag na, Rafa】. Tapos na. Hindi ko na kailangan ng sorry mo ngayon para mahalin ulit yung sarili ko.”

At naglaro kami.

Semifinals laban sa ONIC Indonesia.

Ako, na may sira ang wrist, naglaro ng pinakamagaling na mid sa buong career ko.

Hindi dahil gusto kong patunayan kay Rafael na kaya ko.

Kundi dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong tumayo nang wala siya.

Nanalo kami.

3-2.

Pasok sa Grand Finals.

At sa Grand Finals, kalaban ang Team Liquid PH, ang pinakamahirap na kalaban.

Game 5, last Lord fight, 1% HP na lang yung Lord, ako yung nag-steal gamit yung ulti na halos hindi ko na maigalaw dahil sa sakit ng kamay ko.

Nanalo kami.

World Champions.

M5 World Champions.

Yung confetti, kulay ginto ulit.

Pero sa pagkakataong ito, hindi ako nalunod.

Ako ang unang binuhat ni Luis, at sumigaw siya, “Ate! World champ ka na! Pauwi na tayo!”

Si Rafael nasa tabi, nakangiti, pero hindi na yung ngiti na pilit.

Totoong ngiti, pero may lungkot.

Alam niyang tapos na talaga.

Sa awarding, nung tinanong ako kung anong next, kinuha ko yung mic.

“Magre-retire na po ako bilang player. Pero hindi po ako aalis sa esports. Tinanggap ko po yung offer ng LUX na maging head analyst at mental health advocate para sa academy team namin sa Davao at Cebu. Gusto ko pong tulungan yung mga batang babae na tulad ko dati, na akala nila kailangan nilang itago yung sarili nila para lang mahalin. Hindi po. Hindi niyo kailangang itago. Kung mahal ka ng tao, ipagmamalaki ka niya, hindi ka itatago.”

Pagbaba ng stage, lumapit si Rafael.

May dala siyang maliit na box.

Yung custom keycap ulit.

Pero ngayon, hindi na initials ko.

Isang keycap na may maliit na phoenix na lumilipad palayo sa hawla.

“Para sa bagong simula mo. Salamat, Andrea. Sa lahat.”

Kinuha ko.

“Thank you, Rafa. Good luck.”

At naglakad na ako palayo.

Si Bianca?

Pagkatapos ng M5, nawala yung dalawa niyang malaking sponsorship.

Nag-try siyang mag-apologize sa stream, pero huli na.

Yung totoo niyang ugali lumabas, at yung community ng MPL PH, na matagal nang mahal ako bilang isa sa mga unang babaeng pro player, hindi na siya tinanggap.

Si Rafael at Bianca naghiwalay after two months, tahimik lang.

Si Rafael ngayon, nasa LUX pa rin, pero iba na siya.

Mas marunong nang makinig sa mga rookie.

At ako?

Nasa Davao na ako ngayon.

May maliit na bahay na may malaking bintana, may garden na may kalamansi.

Kasama ko si Mama.

Araw-araw nagko-coach ako online sa mga batang babae na gustong mag-ML.

Yung wrist ko, nagpapagaling pa, pero hindi na masakit tuwing umiiyak.

Si Luis, madalas pa ring dumalaw, may dalang tuna sandwich.

At minsan, nagtatawanan kami nang malakas, at napapaisip ako, ah, ganito pala yung pagmamahal na hindi mo kailangang itago, hindi mo kailangang ipaglaban nang mag-isa.

Yung pagmamahal na dumarating nang kusa, na may dalang sandwich at respeto.

Walong taon akong naging anino sa likod ng tropeo ng iba.

Ngayon, hawak ko na yung sarili kong tropeo.

At sa wakas, hindi na gintong confetti ang bumabalot sa akin, kundi araw ng Davao na mainit at totoo.