Bahagi 3: Sa gitna ng samgyup at soju sa Tomas Morato, tinanong ako ng babaeng nakaupo sa pwesto ko kung kailanman ba akong kinilig sa lalaking walong taon kong minahal nang palihim

Napaangat ako ng tingin.

Si Bianca nakangiti pa rin.

Pero yung mga mata niya, sinusukat ako.

Si Rafael naman, nakasandal sa upuan, nakatingin sa akin.

Malamig.

Walang emosyon.

Parang nanonood lang ng replay.

Parang sinasabi, sumagot ka nang maayos.

Napalunok ako.

Ang alak na nainom ko kanina, medyo tumama na.

Pero sanay na sanay na akong magtago.

Paano ba naman, tatlong taon kong tinago ang pag-iyak ko sa bootcamp.

Tatlong taon kong tinago na bawat gabi, yung katapat na pinto, dating bukas para sa akin, ngayon sarado na.

Kaya ngumiti ako.

Yung ngiting pang-media day.

“Si Captain Rafa? Magaling talaga siya, pero lahat kami sa LUX magagaling.”

“Halimbawa si Luis, ADC namin. 21 pa lang, pero tingnan mo stats niya sa playoffs, mas mataas pa KDA kaysa sa ibang veteran. Sa tingin ko, yung future niya sa esports, hindi matatalo ni Captain.”

Pagkasabi ko, nakita kong namula yung tenga ni Luis sa tabi ko.

Si Luis na laging tinatawag akong Ate, na laging nagtatabi ng sandwich.

Si Rafael naman, mas lalong dumilim ang tingin.

Siguro ayaw niyang kinukumpara siya.

Magsasalita pa sana ako para bawiin, pero tumango si Bianca na parang may naintindihan.

“Ah, ganun ba.”

Tapos lumipat na yung topic sa ibang chismis.

Sa MPL, sa bagong patch, sa loveteam ng ibang team.

Walang nakapansin sa panginginig ng kamay ko sa ilalim ng lamesa.

Tumagay pa ako ng isang shot ng soju.

At isa pa.

Hanggang sa medyo hilo na ako.

Maya-maya, may nagbanggit.

“Uy, alam niyo ba yung mag-jowa sa team ng AP Bren? Yung dati nang naghiwalay tapos nagkabalikan?”

“Oo! Nag-viral sa TikTok! Sabi nila, yung buong team nila, walang kaalam-alam na nag-break na pala sila dati! Galing magpanggap!”

Natawa yung isa, “Grabe no, paano nila nagagawa yun? Araw-araw magkasama sa training, magkasama sa laro, pero kunwari okay lang kahit durog na durog ka na sa loob?”

Ewan ko kung dahil sa alak, pero bigla akong nagsalita.

Boses na maliit lang, pero sa tahimik na private room, rinig na rinig.

“Sobrang hirap kaya nun…”

“Araw-araw kang ngingiti… kunwari wala lang… kahit gusto mo nang sumigaw… tapos makikita mo siyang… unti-unting nagiging mabait… sa ibang tao…”

Tahimik yung buong lamesa saglit.

Tapos si Luis dahan-dahang hinawakan yung baso ko.

“Ate, okay ka lang? Lasing ka na yata.”

Umiling ako.

“Hindi, okay lang ako. Nagkukwento lang.”

Pero si Rafael nakatitig pa rin.

Matagal.

Malalim.

Na parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi dahil nandyan si Bianca.

Si Bianca naman biglang tumawa nang malakas para basagin yung katahimikan.

“Ang deep naman! Pero totoo, mahirap yun! Buti na lang kami ni Rafa, hindi kami dumaan sa ganun, kami straight lang, happy lang!”

At hinawakan niya yung kamay ni Rafael sa ibabaw ng lamesa.

Si Rafael hindi bumawi.

Hinayaan lang niya.

At doon, tuluyan nang nabasag yung huling sinulid na humahawak sa akin.

Kinabukasan, nagising ako na masakit ang ulo at mas masakit ang kanang pulso ko.

Yung lumang injury ko, yung TFCC tear na nakuha ko nung Season 10, bumalik.

Dati, nung kami pa, si Rafael mismo ang nagbubuhat ng bag ko pag sumasakit.

Ngayon, wala.

Bumaba ako para mag-pa-check kay Doc sa clinic ng bootcamp.

Sabi ni Doc Liza, “Andrea, ilang beses ko na sinabi, 24 ka pa lang pero yung wrist mo pang-30 na sa bugbog. Kung itutuloy mo pa yung 12-hour scrims hanggang World Championship, baka permanent na yan. Hindi ka na makakapaglaro kahit casual.”

Tumango lang ako.

“Dok, pagkatapos na lang ng M5, titigil na ako.”

Pagbalik ko sa bootcamp, tinawag ako ni Manager Ton.

“Andrea, sigurado ka na ba sa retirement? Hindi ka ba pinipilit ng kung sino? Si Rafa ba? Kasi kung may problema kayo, pag-usapan natin. Malaki ang offer ng org, gusto ka nilang gawing analyst, mataas sahod, stay ka pa rin sa team house.”

Umiling ako.

“Hindi po, Kuya Ton. Matagal ko na pong iniisip. Gusto ko na pong magpahinga. Gusto ko na pong umuwi sa nanay ko sa Davao.”

Hindi ko sinabi na yung totoo, pagod na akong maging multo sa sarili kong tahanan.

Pagod na akong maging teammate lang ng lalaking minahal ko nang walong taon.

Noong hapon, nag-scrim kami para sa M5 prep.

0-3 kami laban sa Indonesian team.

Lahat kami iritable.

Sa isang clash sa Lord, na-late ako ng isang segundo sa pagpasok ng ulti ko.

Na-wipe kami.

Si Rafael biglang sumigaw sa comms, yung boses na matagal ko nang hindi narinig.

“Andrea! Ano ba! Ilang beses ko nang sinabi, wag kang mag-hesitate! Kung ganyan ka sa Worlds, wag ka na lang sumama!”

Tahimik ang buong Discord.

Si Luis sumingit, “Captain, pagod lang si Ate…”

Pero sumagot ako, kalmado.

“Sorry, Captain. Mali ko.”

Pagkatapos ng scrim, maagang nag-log out si Rafael.

Naiwan kami ni Luis sa practice room.

“Ate, ayos ka lang ba talaga? Parang iba ka nitong mga nakaraang araw. Simula nung playoffs.”

Tinitigan ko si Luis.

Si Luis na 21, na tinatawag akong Ate pero mas matanda pa minsan mag-isip kaysa kay Rafael.

Si Luis na hindi kailanman gumamit sa akin.

Ngumiti ako nang totoo, sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw.

“Luis, may itatanong ako. Kung may isang tao, minahal mo nang matagal, tapos niloko ka niya na akala mo mahal ka rin, pero hindi pala, anong gagawin mo?”

Nag-isip si Luis.

“Ako, Ate? Lalayo ako. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil kung mananatili ako, araw-araw kong ipapaalala sa sarili ko na hindi ako pinili. Masakit yun, Ate. Mas okay nang lumayo para matutong mahalin ulit yung sarili.”

Doon ako tuluyang naiyak.

Hindi malakas.

Tahimik lang, pero tuloy-tuloy.

At si Luis, hindi ako tinanong kung bakit.

Inabutan lang niya ako ng tissue at hinayaan akong umiyak.

Sa gabing yun, habang nag-iimpake ako ng konti para sa flight namin papuntang Jakarta para sa M5 bootcamp, nakita ko si Rafael sa labas ng balcony, ka-video call si Bianca.

Narinig ko yung tawa niya.

Yung tawa na dati para lang sa akin tuwing 3AM at pareho kaming hindi makatulog dahil sa kaba sa finals.

“Mabilis lang to, love, after M5, magpo-post na tayo nang official. Gusto ko lang tapusin muna yung career ni Andrea nang maayos, ayokong isipin ng tao na kaya siya umaalis dahil sa atin.”

Napaatras ako.

Kaya pala biglang bumait.

Kaya pala may gatas, may keycap, may salabat.

Hindi dahil narealize niyang mahal niya ako.

Kundi dahil guilty siya.

Gusto niyang maging mabait para hindi siya mukhang masama pag umalis ako.

Para malinis yung kwento nilang dalawa ni Bianca.

Yung babaeng nasa pedestal, at ako yung kailangang tahimik na mawala.

Kinabukasan, sa airport, sabay-sabay kaming lahat papuntang Jakarta.

Sa boarding gate, biglang lumapit si Bianca, may dalang paper bag na may logo ng mamahaling cafe sa BGC.

“Andrea, for you, pampagaling ng pagod. Narinig ko kay Rafa na masakit daw wrist mo. Sana gumaling ka agad para sa Worlds.”

Ngumiti ako at tinanggap.

Pagbukas ko sa loob, isang mamahaling wrist brace, kulay pink, may nakasulat na “Get well, Ate!”

Pero sa resibo na hindi niya natanggal, nakita ko yung pangalan ng bumili: Rafael M. de Guzman.

At yung date: nung araw mismo ng playoffs finals.

Yung araw na pinasalamatan niya si Bianca sa stage.

Habang nasa eroplano, binuksan ko yung dummy account ko ulit.

At nag-type.

“Hindi pala ako nag-iisa sa pagtatago. Pati pala yung huling kabaitan, regalo na para sa iba, pinadaan lang sa pangalan ko.”

At sa unang pagkakataon, hindi ko dinelete.

Pinost ko na naka-public, pero walang pangalan.

Pero alam kong may isang tao na makakaintindi kung sino ang pinatatamaan ko.

At alam kong bukas, sa unang media day ng M5 World Championship sa Jakarta, may isang tanong na hindi inaasahan si Rafael na darating.

Dahil may isang reporter pala na matagal nang may hawak na screenshot ng isang lumang Instagram story, mula 2021, na na-delete na pero na-save ng fan.

Isang story kung saan magkatabi kami ni Rafael sa rooftop ng lumang bootcamp sa Cebu, suot niya yung hoodie ko, at may caption ako na, “8 months with my favorite captain.”

At yung reporter na yun, nasa Jakarta na rin.

At naghahanap ng tiyempo para itanong sa presscon, “Captain Rafa, totoo ba na bago si Bianca, may naging girlfriend ka na sa loob mismo ng LUX?”