Bahagi 4
Sinugod ako ni Carlo sa mismong araw ng alis ko at doon mismo sa harap ng nanay niya, sinabi ko lahat ng tinago ko sa loob ng limang taon.

Alas kwatro ng umaga, nag-aayos na ako ng maleta ko sa studio. Isang malaking backpack lang, yung mga damit pang-field, yung journal ko sa restoration, at yung maliit na kahon ng mga gamit ko sa calligraphy. Yung bus pa-Vigan aalis ng alas singko mula sa Cubao. Maaga pa pero gising na gising ako.

Biglang may malakas na katok. Si Carlo. Kasama yung mama niya, si Tita Lourdes. At nasa likod nila si Bea, naka-saklay na pero nandun pa rin.

“Grace! Buksan mo to!” sigaw ni Carlo. “Aalis ka na lang nang hindi nagpapaalam? Ano to, takbuhan?”

Binuksan ko yung pinto pero hindi ko sila pinapasok. “Aalis na po talaga ako, Tita. Naka-schedule na po.”

Pumasok si Tita Lourdes kahit hindi ko inaaya. Tiningnan niya yung studio, yung maliit na lamesa, yung backpack. “Grace, ano ba itong drama mo? Sabi ni Carlo nagtatampo ka lang dahil sa tawag sa phone. Ayusin niyo na. Nakakahiya sa mga kamag-anak, nakapagpareserve na tayo ng simbahan sa Makati, ₱300,000 na down natin dun.”

Doon ako napangiti ng mapait. Simbahan. Pati simbahan may down pala na hindi ko alam.

“Tita, hindi po tampo ito. Desisyon po ito,” sabi ko nang mahinahon. Pero nanginginig yung kamay ko.

Lumapit si Carlo, hawak yung kamay ko. “Grace, tama na. Umuwi ka na. Pag-usapan natin. Yung contact name, papalitan ko. Yung gown, ibabalik natin sa dati. Hindi ko alam na ganun pala kahalaga sayo.”

Tiningnan ko siya diretso sa mata. “Carlo, hindi yung contact name yung problema. Yung problema, limang taon mong pinaniwala na abala ako pag nangangailangan ako, pero pag si Bea nangangailangan, love language mo agad.”

Sumabat si Bea, umiiyak na naman. “Ate Grace, kasalanan ko po lahat. Hindi ko po sinasadya. Sinabi ko naman kay Carlo na huwag na niya akong sunduin nung gabing yun eh.”

“Bea, tumigil ka nga,” sabi ko pero hindi galit, pagod lang. “Hindi mo kasalanan na sinundo ka niya. Kasalanan niya na nung ako yung sinundan ng lalaki sa BGC at nagtago ako sa Ministop, sabi niya tumawag ako sa barangay. Pero nung ikaw na-sprain, iniwan niya yung fiancée niya gabi bago ikasal para sayo. Yun yung hindi ko maintindihan.”

Natahimik si Tita Lourdes. Tumingin siya kay Carlo. “Totoo ba yun? Iniwan mo si Grace gabi bago kayo magpa-schedule?”

Hindi sumagot si Carlo. Yumuko siya.

Dun ko nilabas lahat. Hindi camera, hindi recording, lahat galing sa naalala ko at sa mga bagay na andyan na. Kinuha ko yung tablet, pinakita ko yung edit history ng gown. “Tita, ito po yung gown na pinili ko, simple lang. Pero pinalitan ni Carlo base sa fit ni Bea. Yung butterfly, favorite ni Bea. Hindi ko po hilig ang butterfly.”

Pinakita ko yung picture ng paa ko dati nung na-sprain ako sa BGC. Nag-message ako kay Carlo, sabi niya “Mag-flat ka kasi, abala ka.” Tapos pinakita ko yung picture ni Bea na tinalian ni Carlo ng sintas, nakangiti siya habang nakaluhod si Carlo.

“At yung sabaw,” sabi ko, “niluto ko po yun para sa amin dapat kinabukasan pagkatapos namin magpa-register. Pero pinakain niya kay Bea, hinipan pa niya bago ibigay. Yung kamay kong napaso, tissue lang binigay, pero yung labi ni Bea pinunasan niya.”

Tuloy-tuloy na ako. Lahat ng tinago ko ng limang taon. Yung tuwing may lagnat ako, sasabihin ni Carlo mag-paracetamol lang ako. Pero si Bea may ubo lang, dadalhin agad sa St. Luke’s sa BGC. Yung necktie niya na ₱3,500 ako bumili, araw-araw ako nagtatali, ni minsan hindi siya nag-thank you. Yung condo na ₱40,000 per month, hati kami pero ako naglilinis, ako nagluluto, ako nag-aayos.

Umiyak si Tita Lourdes. “Carlo, totoo ba lahat ng to? Akala ko si Grace lang yung… akala ko nag-iinarte lang siya. Hindi mo sinabi sa akin na ganyan mo siya tratuhin.”

Sumabog si Carlo. “Ma, hindi ganun! Mahal ko si Grace! Si Bea kaibigan lang! Naawa lang ako!”

“Naawa?” Sabi ko. “Carlo, kung naawa ka, bakit mo siya dinala sa bridal shop para sukatin yung wedding gown ko? Anong klaseng awa yun? Yung awa ba na may kasamang pagpapalit ng disenyo at pag-confirm mo pa?”

Natahimik siya. Wala siyang maisagot. Kasi yung edit history andun, yung confirmation andun. Sarili niyang pirma.

Lumapit si Bea kay Tita. “Tita, ako na lang po aalis. Huwag niyo na pong awayin si Carlo dahil sa akin.”

Pero sa pagkakataong yun, hindi na kinagat ni Tita yung paawa. Tiningnan niya si Bea nang matagal. “Bea, iha, alam kong mabait ka. Pero yung gown ng ibang babae, hindi mo dapat sinusukat nang hindi niya alam. Kahit pa sinabi ni Carlo.”

Doon bumagsak yung maskara ni Bea. Hindi siya umiyak nang malakas, pero nanigas siya. “Gusto ko lang naman pong makatulong.”

“Anong tulong yung pagsuot ng gown na hindi sayo?” sabi ni Tita, medyo mataas na boses.

Ako naman, hinarap ko si Carlo sa huling pagkakataon. “Carlo, hindi na kita mahal sa paraang gusto mong mahalin kita. Mahal pa rin kita bilang tao na nakasama ko ng limang taon, pero hindi na bilang mister ko. Pagod na akong maging Abala.”

Kinuha ko yung sobre na may laman na termination letter ng condo. “Na-process ko na. Yung deposit na ₱80,000, ibabalik ng admin next week, tig-₱40,000 tayo. Yung joint account na ₱200,000, kinuha ko na yung ₱100,000 ko kagabi. Nasa bank na. Yung singsing na ₱150,000, iniwan ko sa guard ng condo mo. Kunin mo dun.”

Natulala si Carlo. “Grace, huwag mo naman akong ganyanin. Limang taon tayo.”

“Limang taon na ako yung nag-aadjust. Tatlong araw lang akong umalis para sa sarili ko at sinabi mo nagtatampo ako. Hindi tampo yun, Carlo. Pagod yun.”

Tiningnan ko yung orasan, 4:45 na. Kailangan ko nang umalis papuntang Cubao. “Kailangan ko nang umalis. Yung bus ko 5 AM.”

Hinawakan ni Carlo yung backpack ko. “Grace, please. Huwag.”

Marahan kong tinanggal yung kamay niya. “Alagaan mo si Bea. Pero huwag mo na siyang tawaging Princesa kung may fiancée ka nang iba. At huwag mo nang tawaging Abala yung taong nagluto ng sabaw mo tuwing may sakit ka.”

Lumabas ako, bitbit yung backpack. Sumunod si Tita Lourdes sa labas, hinawakan niya yung kamay ko. Mainit yung kamay niya, kabaligtaran ng kamay ni Carlo na laging malamig. “Grace, patawarin mo kami. Hindi kita naprotektahan. Kung may kailangan ka sa Vigan, tawagan mo ako. Hindi lahat ng pamilya ni Carlo ganito.”

Ngumiti ako sa kanya. “Salamat po, Tita. Okay na po ako.”

Sumakay ako ng tricycle papuntang sakayan ng bus. Hindi ako lumingon. Sa likod ko naririnig ko si Carlo tinatawag pangalan ko, si Bea umiiyak, si Tita pinapatahimik sila.

Sa bus, naupo ako sa may bintana. Habang umaandar kami pa-north, dumadaan kami sa Quezon City, sa mga lugar na dati naming pinupuntahan ni Carlo. Yung Ministop kung saan ako nagtago, yung bridal shop sa Makati na hindi ko na babalikan, yung City Hall na hindi na namin pupuntahan.

Binuksan ko yung cellphone kong bago, yung binili ko gamit yung unang allowance na ₱60,000. Isang message galing kay Sir Rico: “Welcome back, Grace. Hintayin ka namin sa Vigan. May bahay na inayos para sayo, hindi na malamig dun.”

At dun ako tuluyang umiyak. Hindi dahil sa sakit, pero dahil sa wakas, may nagtanong kung malamig ba ako at may nag-ayos para hindi ako lamigin.

Pagdating sa Vigan tatlong araw pagkatapos, sinalubong ako ng mga kasama sa restoration team. May maliit na mesa na may mainit na sabaw ng manok. Walang naghihintay na magtali ng necktie, walang naghahanap ng Abala. Ako lang, yung mga kamay kong marunong mag-restore ng lumang pader, at yung puso kong unti-unting natututong magpahinga.

At sa unang gabi ko sa Vigan, natulog ako nang mahimbing, walang takot, walang nag-aabang na tawag ng Princesa ng iba. Sa wakas, ako naman.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨