Bahagi 4
Sabado ng gabi sa Forbes Park, Makati. Ang bahay ng mga Salazar, malaki at maliwanag, parang museum. Nandoon ang buong angkan, mga tita, mga pinsan, mga abogado at doktor na pamilya. Nakaupo si Doña Leticia sa gitna, suot ang perlas niya. Sa kabilang dulo, nandoon din si Atty. Bea na inimbitahan pala ni Doña Leticia noon pa, at sa labas ng gate, nakita namin ang itim na SUV ni Carlo at ni Aling Delia na nakikiusyoso.

Pumasok kami. Ako, si Franco na naka simpleng polo lang, si Enzo na naka puting t-shirt na may spaceship, si Trish na karga ang baby girl na pinahiram ko ng damit ni Enzo. Tahimik ang lahat, nagtitinginan.

Unang nagsalita si Doña Leticia, “Nandito si Liza at si Enzo para magpakilala. Makinig tayo.”

Huminga ako nang malalim. Nanginginig ang kamay ko pero hinawakan ni Franco. Tumingin ako sa lahat, “Magandang gabi po. Ako si Liza, freelance jewelry designer, dati akong asawa ni Carlo. Ito po si Enzo, anak ko, apat at kalahating taon, may pinagdaanang trauma pero gumagaling na. At ito po si Trish at ang baby niya, biktima rin ni Carlo.”

Narinig ko ang bulungan. Isang tita ang nagsabi, “Bakit mo dinala ang kabit ng ex mo dito?”

Doon ako umiyak pero hindi ako umatras. “Dinala ko po siya kasi ayokong may isa pang batang babae na lumaking walang matitirahan dahil lang babae siya. Ako po mismo muntik nang mawalan ng anak dahil lang babae ako at walang pera. Kung hindi dahil kay Franco, wala po kami dito.”

Biglang tumayo si Atty. Bea, “Liza, ang tapang mo namang magsalita, pero alam mo ba na naka-hold ang titulo ng condo niyo? Paano mo mapoprotektahan ang anak mo kung pati bahay mo may problema?”

Sagot ni Franco, kalmado pero matalim, “Kaya nga kami nandito. Dahil may ebidensya kami na pineke ni Carlo ang pirma ni Liza para maisanla ang condo na conjugal property. At may ebidensya kami na nagsinungaling ang pamilya niya sa korte tungkol sa bankruptcy noong 2022.”

Inilabas ni Franco ang bank statement at ang kopya ng loan documents. Pinakita niya ang pirma, malinaw na hindi kay Liza. Pinakita niya ang sulat galing sa Registry of Deeds sa Quezon City at ang affidavit ng dating accountant ng pamilya ni Carlo na hawak ni Bea. Doon ko nakita na namutla si Carlo na sumilip pala sa bintana.

Biglang pumasok si Carlo, hindi na makapagpigil, kasama si Aling Delia. Sumigaw si Aling Delia, “Sinungaling kayong lahat! Amin ang batang yan!”

Tumayo si Enzo, na dati ay takot sa lalaki, at sa harap ng lahat, malakas na sumigaw, “Ayoko sa iyo! Si Papa Franco ang papa ko!”

Natahimik ang buong sala. Si Carlo, galit na galit, lumapit kay Trish at sa baby, “Ibigay mo sa akin ang bata, akin yan!”

Humaba ang kamay ko. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, ako mismo ang humarang. Tinulak ko si Carlo palayo kay Trish. Sabi ko, nang malinaw at buo ang boses, “Huwag mong hahawakan ang bata. Hindi mo siya binuhay, hindi mo siya inalagaan. Ang anak mo si Enzo, pero iniwan mo siya noong kailangan ka niya. Ngayon gusto mo siyang kunin kasi kailangan mo ng tagapagmana? Hindi na. Ako ang nanay niya, ako ang magpoprotekta sa kanya. At ang titulo ng lupa ng condo namin, aayusin namin sa korte, hindi mo na kami maloloko.”

Napaatras si Carlo. Doon pumasok ang barangay tanod na tinawagan pala ni Doña Leticia kanina, at ang abogado ng pamilya Salazar. Sabi ng abogado, may kaso nang falsification at perjury laban kay Carlo at sa tatay niya, at may hold order na ang bank account nila sa Makati dahil sa loan fraud.

Umiiyak si Aling Delia, pero wala nang nagawa. Kinaladkad siya palabas ni Carlo, talo.

Pagkatapos ng gulo, lumapit si Doña Leticia kay Trish at sa baby. Kinuha niya ang baby at kinarga, “Anong pangalan ng baby?” Tanong niya. “Mia po,” sagot ni Trish. Ngumiti si Doña Leticia, “Mia, may lola ka na rin dito. Trish, kung gusto mo, sa opisina ni Franco ka na magtrabaho bilang receptionist, libre ang pabahay para sa inyo ng anak mo sa staff house namin sa Quezon City.”

Umiyak si Trish nang malakas, sa unang pagkakataon hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asa.

Si Atty. Bea, tahimik na lumapit sa akin pagkatapos. Sabi niya, “Liza, sorry sa mga nasabi ko dati. Akala ko pera lang habol mo. Pero nakita ko kung paano mo ipinaglaban si Enzo at pati si Trish. Ibang klase ka.” Ngumiti ako at sabi ko, “Salamat, Atty. Bea.”

Isang buwan ang lumipas. Naayos na ang titulo ng lupa ng condo, tuluyan nang nailipat sa pangalan ko. Ang kaso ni Carlo, tuloy pa rin sa korte, pero hindi na siya makakalapit kay Enzo nang walang social worker at pahintulot ng judge. Ang bagong opisina ni Franco, dumami ang kliyente, maraming misis ang natutulungan. Si Trish, masigla nang nagtatrabaho sa reception, si baby Mia, malusog na.

Isang gabi, nasa maliit na condo kami sa Novaliches. Si Franco nagluluto ulit ng lugaw, tutong pa rin pero masarap na ngayon. Si Doña Leticia nandoon, nagtuturo kay Enzo magsulat ng pangalan niya. Si Trish at Mia, kasama naming kumakain sa sahig dahil masikip ang mesa. Sa dingding, bagong drawing ni Enzo, hindi na tatlo lang kami, kundi anim na, magkahawak kamay sa harap ng maliit na condo, may araw at spaceship sa taas, at sa baba nakasulat ng malalaking letra, “PAMILYA KO, BUO NA.”

Sumandal ako sa balikat ni Franco, pinanood si Enzo na tinuturuan si Mia mag-drawing ng bituin, at alam kong sa wakas, tapos na ang pagtakbo, tapos na ang takot, at bukas, kahit anong unos pa ang dumating, may tahanan na kaming babalikan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨