Bahagi 4
Sa mismong anniversary dinner na dapat sa amin, humarap ako sa kanilang dalawa at doon ko binawi lahat ng sa akin at nagsimula ulit

Akala ni Miguel babalik ako sa dati pagkatapos nung gabing pinalayas ko siya. Akala niya magluluto pa rin ako, maghihintay, magpapatawad.

Kinabukasan, anniversary namin. Dapat may dinner kami sa Blackbird sa Makati. Reservation na ginawa ko one month ago.

Pero hindi ako nagpunta. Nagpunta ako sa Rockwell. Sa condo ko talaga. Yung 2-bedroom na matagal ko nang binabayaran pero hindi tinitirhan kasi gusto ni Miguel sa BGC daw kami para malapit sa opisina niya.

Doon ako nag-ayos. Simpleng white dress lang. Walang makeup na makapal. Gusto kong makita nila yung totoo.

Alas-sais, tumawag si Miguel. Nagulat siya nung sinabi kong nasa Rockwell ako.

“Anong ginagawa mo dyan? Anniversary natin ngayon diba? Naghihintay ako sa Blackbird.”

“Oo, anniversary natin. Pero hindi ako pupunta dyan. Kung gusto mo akong makausap, pumunta ka dito. Dalhin mo si Bianca.”

“Anong kalokohan yan?”

“Board meeting bukas, Miguel. Ng kumpanya mo. As major shareholder, kailangan nandun ka. At kailangan nandun din yung explanation mo kung bakit may ₱18 million na nawawala sa account.”

Tumahimik siya.

“Anong shareholder? Anong sinasabi mo?”

“Pumunta ka dito. 7 PM.”

Pagdating niya, kasama niya si Bianca. Nakasuot pa ng bago, yung bag na nakita ko sa resibo, ₱280,000 na Chanel. Akala mo asawa siya.

Pumasok sila sa condo ko. Pagkakita nila sa loob, natigilan sila. Mas malaki pa sa BGC condo namin. Mas elegante. May painting na alam kong original.

“Kaninong condo to?” tanong ni Bianca, halatang naiinggit.

“Akin,” sabi ko. “Matagal na.”

Umupo ako. Hinarap ko sila.

“Upo kayo.”

Ayaw ni Bianca umupo. Nakataas pa kilay.

“Grace, ano ba tong drama mo? Alam kong galit ka kasi hindi ka nabigyan ng anak ni Miguel. Pero hindi mo kailangang idamay yung company niya.”

Ngumiti ako. Hindi yung ngiti na pilit. Yung ngiti ng taong tapos na.

“Bianca, hindi kita kaaway dahil hindi ako mabigyan ng anak. Kaaway kita kasi kabit ka. At yung anak na gusto mo, binabayaran mo ng pera ng asawa ko na pera ko pala.”

“Anong pera mo nang pera mo?” singit ni Miguel. “Nabaliw ka na ba?”

Nilapag ko sa mesa yung folder. Makapal. May tatak ng Lim Holdings.

Binuksan ko. Una, yung investment agreement. Three years ago. ₱20 million investment to Miguel Tan’s startup. Investor: Lim Holdings, represented by Marco de Guzman on behalf of Grace Lim.

“Lim Holdings? Yung listed company?” bulong ni Bianca. Alam niya, kasi nagtatrabaho siya sa finance dati.

“Oo,” sabi ko. “Akin yun. Bago pa kami ikasal ni Miguel. At yung 40% ng kumpanya niya, akin. Silent investor ako. Kaya nung sinasabi mong palamunin ako, Miguel, nagtatrabaho ka pala para sa akin.”

Namutla si Miguel. Kinuha niya yung papel, binasa nang mabilis.

“Hindi totoo to. Hindi totoo to! Wala kang ganitong pera!”

“At eto pa,” tuloy ko. Nilapag ko yung financial report. Yung ₱12 million na Porsche, yung ₱65,000 monthly condo sa BGC, yung ₱3.8 million na luho, lahat naka-highlight.

“According sa shareholder agreement na pinirmahan mo, bawal kumuha ng pera ng kumpanya for personal use beyond ₱100,000 without board approval. Ang kinuha mo, ₱18.2 million in one year.”

“At yung IVF? Dalawang beses, ₱900,000 total. Galing din sa company funds. Hindi mo man lang tinanong yung board.”

Nanginginig na si Miguel.

“Grace, hindi… hindi ko alam na…”

“Hindi mo alam kasi hindi ka nagtanong. Akala mo kasi wala akong alam. Akala mo simpleng babae lang ako na naghihintay sa bahay.”

Tumingin ako kay Bianca.

“At ikaw, alam mo bang kasal siya? Alam mo na anniversary namin bukas? Pero nag-post ka pa ng kamay ninyong magkahawak suot yung relo na regalo ko?”

Hindi makatingin si Bianca. Pero nagtatapang-tapangan pa rin.

“Mahal namin ang isa’t isa! Hindi mo maintindihan yun kasi hindi ka minahal nang totoo ni Miguel!”

“Mahal?” Natawa ako. “Mahal ba yung niloloko mo yung tao ng anim na buwan? Mahal ba yung pera ng kumpanya yung ginagastos mo para magka-baby kayo pero failed naman pareho? Oo, alam kong failed ulit kahapon. Galing mismo sa St. Luke’s.”

Biglang naiyak si Bianca. Hindi dahil nasaktan, pero dahil napahiya.

“Anong gusto mo? Pera? Babayaran ka namin!” sigaw ni Miguel.

“Hindi pera ang habol ko. Gusto kong ibalik mo lahat ng kinuha mo. At gusto kong pirmahan mo to.”

Nilapag ko yung divorce agreement na hinanda ni Atty. Santos.

Walang alimony. Hindi ko kailangan pera niya. Pero nakasaad dun na ibabalik niya yung ₱18.2 million sa kumpanya in 90 days, or magkakaroon ng legal case for embezzlement. At yung shares niya, may option akong bilhin at a lower price dahil sa breach.

“At yung condo sa BGC, nakapangalan sa akin yung titulo. Kaya please, pakilipat si Bianca sa ibang matitirhan. Ayaw ko ng kabit sa property ko.”

“At ikaw, Miguel,” tinitigan ko siya diretso. “Tatlong taon kitang minahal nang buo. Naghanda ako ng dessert, naglinis, nag-alaga. Pero sinayang mo. Sinabi ni lolo dati, bigyan kita ng limang taon para makita tunay mong ugali. Hindi na kailangang tapusin yung limang taon. Nakita ko na.”

Umiiyak na si Miguel. Lumuhod pa.

“Grace, sorry. Sorry talaga. Nadala lang ako. Si Bianca lang naman… Akala ko… Akala ko hindi mo malalaman.”

“Hindi mo alam kasi akala mo tanga ako.”

Tumayo ako. Kinuha ko yung kopya ng divorce paper.

“Pirmahan mo ngayon. O bukas sa board meeting, ipapakita ko lahat ng to sa lahat ng investors. Kasama na yung mga kaibigan mong nanglait sa akin sa comments ni Bianca.”

Nanginginig yung kamay ni Miguel habang pumipirma. Si Bianca, umiiyak na sa sofa, hawak yung Chanel bag na hindi naman pala kanya.

Pagkapirma, kinuha ni Marco na nasa labas lang pala yung documents. Naka-standby siya.

“Ma’am Grace, na-freeze na po yung accounts as of this afternoon. At yung board, notified na about tomorrow’s meeting.”

Tumango ako.

Pagkaalis nila, hindi ako umiyak. Tahimik lang yung condo. Binuksan ko yung bintana, kita yung ilaw ng Makati.

Tumawag si mama.

“Anak, kumusta? Sabi ni Marco andun ka na sa Rockwell.”

“Ma, okay na ako,” sabi ko. “Tapos na.”

“Good. Umuwi ka bukas sa bahay. May handa si papa na sinigang. Paborito mo.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi mabigat yung dibdib ko.

Isang linggo pagkatapos nun, natapos yung board meeting. Tinanggal si Miguel bilang CEO pero binigyan ng chance na magbayad at manatili bilang minority shareholder. Si Bianca, umalis ng BGC. Binalik yung Porsche. Nag-sorry sa akin through message pero hindi ko na nireplyan.

Ako, bumalik sa Lim Holdings. Hindi na ako yung babaeng naghihintay sa condo na may hawak na mainit na tubig para sa paa ng asawa.

Ako na ulit si Grace Lim, yung CEO na nagpa-list ng kumpanya sa edad na 26. Yung apo ni lolo na marunong makinig.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, huminga ako nang malalim at alam kong bukas, ako na ulit ang magpapasya para sa sarili kong kinabukasan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨