Bahagi 4: Sa Loob Ng Banyo Kung Saan Basang Basa Ako At Nanginginig Siya Sa Takot Doon Ko Nalaman Ang Totoong Dahilan Ng Pagiging Malamig Niya At Kung Bakit Kailangan Kong Pumili Kung Maghihiwalay Pa Ba Kami O Magsimula Ulit Bilang Pamilya

“Noelle, huwag mo akong iwan.”

Bulong niya habang yakap ako sa gitna ng basang sahig ng banyo.

Nanginginig siya.

Akala ko panaginip lang. Ang Rafael Montero na kahit sa harap ng libong empleyado ay hindi kumukurap, ngayon ay nanginginig ang balikat.

“Ano… anong sinasabi mo?”

Itinaas niya ang mukha ko. Pula ang mata niya. Basang basa na rin ang polo niya dahil sa yakap.

“Alam kong plano mong umalis pagkatapos mong manganak. Narinig ko kay Mama. Naghahanap ka na ng apartment sa Pampanga. Nag-iipon ka na. Noelle, akala mo ba hindi ko alam?”

Natigilan ako.

Paano niya nalaman?

“Araw-araw kong chine-check ang search history ng tablet na bigay ni Mama sa’yo sa Tagaytay. Hindi dahil chismoso ako, kundi dahil natatakot ako. Simula pa lang, alam kong aalis ka.”

Doon na siya umiyak. Tahimik lang, pero tuloy tuloy ang luha.

At doon niya sinabi ang lahat.

Hindi isang gabing aksidente lang ang lahat para sa kanya.

Matagal na niya akong gusto.

Simula pa noong interview ko dalawang taon na ang nakalipas. Ako yung babaeng na-late dahil nasiraan ng jeep sa EDSA pero pumasok pa rin na pawis na pawis at humingi pa rin ng tawad na may ngiti. Ako yung nag-OT para lang ayusin ang mali ng ibang tao sa marketing deck.

Pero CEO siya. May policy ang kumpanya. Bawal ang relasyon sa empleyado. At alam niyang may boyfriend ako noon — kahit toxic at iniwan din ako.

Kaya noong Christmas party, nang makita niya akong lasing at umiiyak sa balcony dahil nakita kong may kasamang iba ang boyfriend ko, hindi niya napigilan ang sarili. Sinundan niya ako. Hindi niya ako sinamantala — pareho kaming lasing, pareho kaming nasaktan, at pareho naming ginusto.

Pero kinabukasan, natakot siya. Natakot siyang isipin kong sinamantala niya ang posisyon niya. Kaya nagpanggap siyang malamig. Sinabihan niya akong manahimik hindi dahil gusto niya akong takutin, kundi dahil gusto niyang protektahan ako sa chismis ng buong kompanya.

“Gago ako, Noelle. Sobrang gago. Akala ko kapag naging malamig ako, mapoprotektahan kita. Pero nasaktan lang kita lalo.”

“Eh yung sa TV? Yung aktres?”

Tumawa siya nang mapait.

“Pinsan ko si Juliana. Anak ng tita ko sa Amerika. Bumalik lang para magbakasyon at nakitulog sa condo ko dahil inayos pa ang bahay nila sa Alabang. Alam ni Mama yun. Kaya nga pinatay ni Mama ang TV.”

At yung board meeting na hindi niya matakasan kanina? Hindi pala board meeting.

Nagpaalam siya sa kompanya para maging official na ang maternity leave ko na may full pay, at kinausap ang legal para ilipat ang lahat ng shares na para sa magiging anak namin sa pangalan ko, para kahit iwan ko siya, may laban ako.

“Nung una, pinilit kitang pakasalan dahil sa bata. Pero habang lumalaki ang tiyan mo sa Tagaytay, habang nakikita kong kinakausap mo siya tuwing gabi, habang nakikita kong hinahaplos mo siya kahit tulog ka… nahulog ako lalo. Hindi lang sa bata. Sa’yo.”

“Rafael…”

“Alam kong hindi mo ako mahal. Alam kong napilitan ka lang. Kaya kung gusto mong umalis pagkatapos nito, hindi kita pipigilan. Pero Noelle, pwede bang… pwede bang bigyan mo ako ng isang totoong pagkakataon? Hindi bilang boss, hindi bilang asawa sa papel. Bilang… bilang tatay ng anak natin? Bilang lalaking matagal ka nang gustong ligawan nang maayos?”

Hindi ako nakasagot. Humagulgol lang ako sa dibdib niya.

Kinabukasan, hindi niya ako binalik sa Tagaytay. Dinala niya ako sa St. Luke’s ulit, pero hindi para sa checkup. Nandoon ang mga magulang niya, ang pamilya ko na pinapunta niya galing Pampanga, at isang maliit na judge.

Doon, sa harap nilang lahat, lumuhod siya. Hindi para mag-propose ng kasal — kasal na kami. Lumuhod siya para humingi ng tawad.

“Noelle Cruz Montero, pwede bang ligawan kita ulit? Mula sa simula? Yung may bulaklak, may harana, may pasensya?”

Tumawa si Nanay. Umiyak si Tita Margarita.

At ako, sa unang pagkakataon sa loob ng pitong buwan, naramdaman kong hindi na ako nag-iisa.

Lumipas ang tatlong buwan.

Nanganak ako sa St. Luke’s ng isang malusog na baby girl. Pinangalanan namin siyang Elise — dahil sabi ni Rafael, noong gabing lasing kami, paulit-ulit kong kinakanta ang “Buwan” ni Juan Karlos habang umiiyak, at sabi ko, kung magkakaanak ako ng babae, gusto kong maging kasing liwanag siya ng buwan na nakikita namin sa Tagaytay.

Ngayon, nakatira kami sa Rockwell, pero tuwing weekend ay nasa Tagaytay kami. Si Rafael na dating 6 AM pa lang nasa opisina na, ngayon ay 4 PM pa lang umuuwi na para magpalit ng diaper.

Yung mga chismosa sa opisina na nagsabing gold digger ako? Sinibak ni Rafael mismo ang manager na nagkalat ng ultrasound ko. Yung akala kong katapusan na ng career ko? Ginawa niya akong Head ng bagong CSR foundation ng Montero Group — para sa mga single mom sa Pilipinas.

Isang gabi, habang pinapaliguan namin si Elise, tinanong niya ako.

“Noelle, hindi mo na ba talaga ako iiwan?”

Tiningnan ko siya — ang lalaking minsang malamig na CEO, ngayon ay may bahid ng gatas sa t-shirt at may hawak na rubber duck.

Ngumiti ako at hinalikan siya sa pisngi.

“Noelle Noelle mo, Rafael. Hindi na. Hindi na talaga.”

At sa wakas, sa banyo kung saan dati ako umiiyak mag-isa, ngayon ay may pamilyang nabuo — hindi dahil sa pilit, hindi dahil sa papel, kundi dahil sa wakas, natutunan naming piliin ang isa’t isa, araw-araw.