Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa barangay kasama ang asawa ko para bawiin ang pangalan ko at putulin na ang pagsasama sa iisang bubong

Isang buwan ang lumipas, pero parang isang taon sa bigat. Pagkatapos ng araw na yun sa barangay hall, hindi na kami mapakali sa bahay ni Aling Nena sa Quezon City.

Araw-araw, nakikita ko si Aling Nena na nakaupo lang sa may pintuan. Hindi na siya nagbi-bingo. Hindi na rin siya nag-Tong-its. Tahimik lang siya, minsan nagbabalat ng kamoteng kahoy na binibigay ni Aling Nita. Nahihiya ako, pero hindi ko pa kayang kausapin siya nang parang walang nangyari.

Si Boy naman, iba na. Pag-uwi niya galing construction sa may BGC, pagod na pagod, pero dumidiretso siya sa akin at kay Mika. Hindi na siya dumidiretso kay Mama niya. Isang gabi, habang nagsasaing ako nung bagong 25 kilong bigas na binili namin gamit pera ng TV, nagsalita siya.

“Delia, ayoko na. Hindi na tama na dito tayo. Araw-araw, takot ka kung may mawawala. Takot si Mika. Nakita mo yung itsura ni Mika nung pinagbintangan ka? Parang siya pa nahiya para sa’yo.”

Sabi ko, “Boy, saan tayo pupunta? Wala tayong pera. Yung sahod mo, kulang pa sa baon at pamasahe.”

Doon siya may nilabas na sobre. Luma na, pero may laman. “Naipon ko to. ₱4,000. Galing sa extra na pag-overtime sa Makati project. Hindi ko sinabi kay Mama. Pang-down sana natin sa maliit na bahay na nakita ko sa may bandang dulo, 30 sqm lang, pero atin. ₱2,000 isang buwan. Hindi malaki, pero atin.”

Naiyak ako. Hindi dahil sa pera, pero dahil sa wakas, pinili niya kami.

Kinausap namin si Kapitan. Sabi ni Kapitan, tutulungan niya kami kausapin si Aling Nena nang maayos. Kaya isang hapon, nagharap-harap kaming apat sa barangay ulit. Ako, si Boy, si Aling Nena, at si Kapitan. Wala si Aling Nita, pero andun yung listahan ng utang.

“Aling Nena,” sabi ni Kapitan, “anong plano mo sa utang mo kay Nita na ₱4,250 pa?”

Si Aling Nena, nakayuko. “Kap, magtitinda na lang po ako ng kakanin. Yung biko at sapin-sapin na natutunan ko sa nanay ko. Kahit ₱200 isang araw, okay na. Hulug-hulugan ko.”

Tumingin siya sa akin. “Delia, patawarin mo ako. Alam kong mali ako. Hindi ka pala nagbebenta ng bigas para sa milk tea. Ako pala yung nagbebenta ng bigas para sa bingo at Tong-its. Pinagbintangan kita kasi takot akong malaman ni Boy na nalulong na ako. Akala ko kaya kong itago.”

Gusto kong magalit pa. Gusto kong sumigaw na dahil sa kanya, isang linggo kaming kinulang sa bigas. Na dahil sa kanya, tinawag akong magnanakaw sa harap ng anak ko. Pero nakita ko yung kamay niya, nanginginig, may paso ng mantika kasi nag-try na siya magluto ng kakanin.

Sabi ko, nang mahinahon pero malinaw, “Nay, hindi po ako galit na para hindi na kita kausapin habambuhay. Pero hindi na po kami puwedeng tumira sa iisang bubong. Kailangan po ni Mika ng tahimik na lugar para mag-aral. Honor student po siya, gusto niya maging teacher. At ako po, kailangan ko ng peace of mind na yung bigas na ayuda ng DSWD na para sa anak ko, hindi mawawala ulit.”

Doon umiyak si Aling Nena nang malakas. “Oo, Delia. Tama ka. Ako may kasalanan. Hindi ko kayo pipigilan.”

Si Boy, nagsalita din. “Ma, hindi ka namin pababayaan. Pero kailangan namin bumukod. Dadalaw pa rin kami. At kapag nagtitinda ka ng kakanin, tutulungan ka namin ni Delia magbenta sa construction site.”

Tumango si Aling Nena. “Salamat, Boy. Delia, salamat.”

Lumipat kami kinabukasan. Maliit lang talaga, 30 sqm, sa may likod ng palengke. May isang kwarto lang, pero malinis. May sarili kaming cabinet na kahoy. Bumili kami ng padlock, ₱120 lang sa hardware. At yung susi, binigay ko kay Mika.

“Mama, bakit ako may hawak ng susi?” tanong ni Mika, 7 anyos, habang hawak yung maliit na susi na nakasabit sa luma niyang ID lace.

“Sabi mo ikaw bantay ng bigas, di ba? Ikaw ang bantay ng ayuda natin.”

Natuwa siya. “Opo, Mama, ako po bantay ng bigas na ayuda ng DSWD na 25 kilo.”

Si Aling Nena, tinupad niya sinabi niya. Hindi na siya nag-bingo. Araw-araw, alas kwatro pa lang ng umaga, nagluluto na siya ng biko. Kumikita siya ng ₱200 isang araw, minsan ₱250 pag Sabado. Unti-unti, nababayaran niya yung ₱4,250 kay Aling Nita. Si Aling Nita naman, suki na namin sa kakanin.

Isang gabi, habang nagsasaing ako ng bigas, lumapit si Mika sa akin. May dala siyang drawing. Teacher daw siya sa drawing, may hawak na libro.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging teacher? Para turuan ko mga batang 7 anyos na huwag matakot magsabi ng totoo, katulad nung ginawa ko kay Lola.”

Niyakap ko siya nang mahigpit. “Oo, anak. Maging teacher ka. Maging matapang ka, pero maging mabait ka rin.”

Si Boy, dumating galing trabaho, may dalang isang pirasong milk tea na maliit, ₱49 lang sa may kanto. “Para sa’yo, Delia,” sabi niya. “Hindi galing sa bigas, galing sa sobra ng sahod ko.”

Doon ako natawa at naiyak sabay.

Ngayon, yung 25 kilong bigas, nasa cabinet na may lock. Yung susi, hawak ni Mika na 7 anyos na honor student. Yung dati naming bahay na magulo sa sigawan ng bingo at Tong-its at utang na ₱6,000, napalitan na ng maliit na bahay na 30 sqm na amoy bagong saing araw-araw. Si Mika, may baon na ₱30 araw-araw, at honor pa rin. At ako, si Delia, 31 anyos, hindi na yung babaeng pinagbintangan na binenta ang ayuda para sa milk tea. Ako na yung nanay na natutong magsara ng pinto, mag-lock ng cabinet, at magbukas ng bagong buhay kasama ang pamilya ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨