Bahagi 3
Akala ko matatapos na sa barangay ang lahat pero nung binalik ni Aling Nita yung sako, kulang na pala ng limang kilo at wala na kaming maisasaing kinabukasan

Pagsapit namin sa barangay hall ng Holy Spirit, Quezon City, amoy pa rin ng kape yung hall. Si Kapitan, nakaupo na, may hawak na logbook. Katabi niya si Aling Nita, dala pa rin yung sako ng DSWD.

Si Aling Nita, hindi naman masamang tao. Kapitbahay namin siya nang matagal. “Pasensya na, Delia,” sabi niya habang binubuksan yung sako. “Nabawasan ko na kasi ng limang kilo. Akala ko kasi okay lang, kasi binili ko naman. Nagsaing na kami kanina, may apo kasi akong gutom din.”

Naiintindihan ko, pero masakit. Limang kilo yun, halos isang linggo na naming bigas. Si Boy, nakatungo lang. Si Aling Nena, nakaluhod pa rin sa gilid, umiiyak.

Sabi ni Kapitan, “Nena, mali yung ginawa mo. Ayuda yan ng gobyerno para sa apo mo. Hindi yan pang-bingo. At pinagbintangan mo pa manugang mo.”

Doon lang nagsalita si Aling Nena nang buo. “Kap, alam kong mali. Pero kasi… tuwing natatalo ako sa Tong-its, parang gusto kong bumawi. Yung ₱6,000 na utang ko kay Nita, lumaki na kasi kada gabi, dagdag ng dagdag. Naisip ko, isang sako lang naman, mababawi ko sa blackout. ₱5,000 yung blackout sa bingo sa covered court. Akala ko pag nanalo ako, maibabalik ko agad, may sobra pa. Pero natalo lahat pati yung ₱400 na natira.”

Si Boy, sa wakas nagsalita. “Ma, ilang beses ko na sinabing tigilan mo na yan. Ako na nga nagtatrabaho sa construction, mainit, buhat ng semento, para may makain tayo. Tapos ibebenta mo lang? At si Delia pa sinisi mo?”

Ako, hindi ko alam kung magagalit pa ako o maawa. 31 anyos ako, pero pakiramdam ko 50 na sa pagod. Sabi ko, “Nay, kilala niyo po ako. Ako po ba magbebenta ng 25 kilong bigas na worth ₱1,250 para sa milk tea na ₱150? Eh yun lang bigas natin ngayong buwan. Yung ukay na damit na sinasabi niyo, bigay lang ni ate ko sa Payatas. Hindi po ako nagpa-rebond, matagal na po akong nakatali lang buhok.”

Si Mika, na nasa tabi ko, nagsalita ulit. Boses bata, pero malinaw.

“Papa, si Mama po, nagtitipid ng bigas. Lagi niya po akong sinasabihan na huwag magsasayang. Si Lola po lagi nasa bingo. Kahapon po, sabi ni Lola, aalis lang siya saglit, pero gabi na siya umuwi.”

Parang sinampal si Aling Nena ng salita ng apo niya.

Wala kaming pera para bumili ulit. Si Aling Nena, wala ring pera. Ang meron lang siya, yung lumang TV na de-tube, yung pinapanooran ni Mika ng cartoons minsan. Sabi ni Kapitan, “Nena, kung wala kang pera, kailangan mong magbayad sa ibang paraan. Ibenta natin TV mo.”

Pumayag si Aling Nena. Dinala yung TV sa labas, may bumili agad na nangangalakal, ₱3,000 daw. Mura na, pero wala kaming choice.

Doon binilang ni Kapitan. “₱1,250, ibili ng bagong 25 kilong bigas na ayuda kapalit. Yung natira, ₱1,750, ibayad sa utang mo kay Nita. Pero yung kulang na limang kilo na kinuha ni Nita, hindi na natin mababawi. At yung utang mo, may natira pa ring ₱4,250.”

Bumili si Boy ng bagong bigas sa palengke. Hindi na DSWD ang tatak, pero parehong 25 kilo. Masakit pa rin, kasi yung ayuda na dapat libre, binili pa namin gamit pera galing sa TV.

Pag-uwi namin sa bahay, hindi ako nakatulog. Iniisip ko yung sinabi ni Aling Nena na pang-milk tea at Shopee. Kailan ba ako huling nag-milk tea? Tatlong buwan na ata nung libre ni ate sa may SM North. Yung Shopee, puro tingin lang ako, hindi ako umo-order kasi walang pang-checkout.

Si Boy, lumapit sa akin gabi na. “Sorry, Delia,” sabi niya. Umiiyak siya. First time ko siya nakitang umiyak simula nung namatay tatay niya. “Naniwala agad ako kay Mama. Hindi kita pinakinggan.”

Sabi ko, “Boy, hindi ako galit sa’yo lang. Pagod na ako na ako lagi yung sinisisi. Kapag walang ulam, ako. Kapag walang pera, ako na daw nagwawaldas.”

Yakap niya ako. Si Mika, tulog na sa banig, katabi yung lumang cellphone na may picture na nagligtas sa akin.

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon lang, pero importante. Kinuha ko yung maliit na cabinet na kahoy na may sira na pinto. Sabi ko kay Boy, “Bukas, bibili tayo ng padlock. Ako hahawak ng susi. Hindi dahil madamot ako, pero kailangan may bantay yung bigas. Hindi na puwedeng kung sino lang kukuha.”

Tumango si Boy. “Oo, Delia. At isa pa, kailangan na nating isipin kung hanggang kailan tayo dito sa bahay ni Mama. Hindi na tama na ganito.”

Tumingin ako kay Mika na mahimbing na natutulog. Hawak pa rin niya sa panaginip yung cellphone. Doon ko na-realize, hindi na ako yung dating Delia na tahimik lang kapag pinagbibintangan. Kailangan kong protektahan yung anak ko at yung kaunting meron kami.

Kinaumagahan, maaga akong gumising. Nagsaing ako gamit yung bagong bigas. Yung limang kilong kulang, ramdam na ramdam. Pero sabi ko sa sarili ko, okay lang. At least malinaw na kung sino nagsasabi ng totoo. At si Mika, kahit 7 anyos lang, siya yung nagturo sa akin na huwag manahimik.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖