BAHAGI 3 — SA LIKOD NG PEKENG PIRMA AT MILYUN-MILYONG PISO, NABUNYAG ANG MAS MALALIM NA PAGTATAKSIL NG PAMILYA NG ASAWA KO

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan ng biyenan ko sa dokumentong hawak ni Atty. Daniel.

Doña Celeste Villareal.

Ang babaeng tinawag kong Mama sa loob ng limang taon.

Ang babaeng kasama kong umiyak nang malaman naming buntis ako.

Ang babaeng nagdala ng rosaryo sa aming bahay at nagsabing ipinagdarasal niya araw-araw ang kaligtasan ng mga sanggol.

Siya pala ang taong nakatakdang tumanggap sa kanila kapag nawala sila sa aking pangangalaga.

– Ate, alam niya ang lahat, bulong ko.

Umupo si Teresa sa tabi ng kama.

– Hindi pa natin alam kung gaano karami ang alam niya. Pero hindi natin siya hahayaang lumapit sa iyo hangga't hindi malinaw ang nangyari.

Hinawakan niya ang kamay ko.

– Makinig ka, Sofia. Hindi ka namin iiwan.

Sa unang pagkakataon mula nang marinig ko ang usapan sa hotel, nakahinga ako nang malalim.

Ngunit hindi ibig sabihin noon ay nawala ang takot.

Alam kong mayaman at makapangyarihan ang pamilya ni Lorenzo.

May koneksiyon sila sa mga negosyante, doktor, at abogado.

Samantalang ako, isang babaeng buntis na halos hindi makabangon sa kama, ay may hawak lamang na ilang dokumento at mga salitang narinig sa likod ng pinto.

Kinabukasan, dumating si Atty. Daniel kasama ang isang babaeng abogado na dalubhasa sa mga kasong may kinalaman sa kababaihan at pamilya.

Si Atty. Isabel Cruz.

Maingat niyang binasa ang mga dokumento.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

– Sofia, may ilang bagay tayong kailangang linawin. Hindi sapat ang sinasabi ni Lorenzo para awtomatikong mawalan ka ng karapatan sa mga batang dinadala mo. Hindi rin sapat ang isang kasunduang may pinagdududahang pirma upang basta mailipat ang mga sanggol sa ibang pamilya.

Napahawak ako sa tiyan ko.

– Ibig sabihin, hindi niya basta makukuha ang mga anak ko?

– Hindi siya maaaring basta kumuha ng mga sanggol dahil lamang nagbayad siya. May mga batas at prosesong kailangang sundin. At kung nilabag ang pahintulot mo sa fertility treatment, kailangan nating imbestigahan iyon.

Napaluha ako.

– Pero paano kung totoo na hindi galing sa akin ang mga embryo?

Sandaling tumahimik ang abogado.

– Masalimuot ang mga usaping may kinalaman sa assisted reproduction. Hindi kita bibigyan ng pangakong hindi pa natin mapapatunayan. Pero malinaw na may karapatan kang malaman ang totoong nangyari sa katawan mo. At may karapatan kang humingi ng proteksiyon.

Tumango ako.

Hindi ko kailangan ng matatamis na pangako.

Kailangan ko ng katotohanan.

At kailangan kong manatiling ligtas ang tatlong sanggol.

Nagsimula kaming magtipon ng ebidensiya.

Una, hiniling ng abogado ang mga rekord mula sa fertility clinic.

Kasama roon ang consent forms, laboratory records, embryo transfer documentation, at mga pangalan ng medical personnel na humawak sa aking procedure.

Ikalawa, humingi kami ng kopya ng CCTV footage mula sa hotel.

Ikatlo, nagsampa kami ng pormal na reklamo tungkol sa posibleng pamemeke ng dokumento at panlilinlang sa fertility treatment.

Hindi naging madali ang lahat.

Sa unang dalawang araw, tumangging magbigay ng kompletong rekord ang clinic.

Sinabi nilang kailangan daw ng pahintulot ni Lorenzo.

Ngunit nang ipadala ni Atty. Isabel ang pormal na kahilingan at ipaliwanag na ako mismo ang pasyenteng sumailalim sa procedure, biglang nagbago ang kanilang tono.

May isang empleyadong tumawag sa abogado namin.

Ayaw niyang magpakilala noong una.

Ngunit may sinabi siyang nagpabago sa direksiyon ng aming imbestigasyon.

– Attorney, hindi lang po consent form ang problema. May binagong laboratory record.

Nagkatinginan kami.

– Anong ibig mong sabihin? tanong ni Atty. Isabel.

– May mga embryo identification code na hindi tugma sa ipinakitang treatment summary kay Ma'am Sofia.

Nanlamig ako.

– Ibig sabihin, talagang hindi sa akin ang mga embryo?

– Hindi ko po masasabi nang walang kumpletong laboratory verification, sagot ng empleyado. Pero may mga dokumentong dapat ninyong makita.

Nang gabing iyon, dumating sa opisina ng abogado ang isang babaeng nagpakilalang si Nurse Camille Bautista.

Tatlong taon siyang nagtrabaho sa fertility clinic.

May dala siyang sariling mga tala tungkol sa mga procedure na kaniyang nasaksihan.

Hindi niya dala ang buong confidential medical files ng ibang pasyente.

Sa halip, ibinigay niya ang mga detalye kung aling opisyal na rekord ang dapat hingin sa pamamagitan ng wastong legal na proseso.

– Hindi ko na po kayang manahimik, sabi niya.

Tumingin siya sa akin.

– Ma'am Sofia, noong araw ng embryo transfer ninyo, may nangyaring hindi normal.

Napatigil ang paghinga ko.

– Ano?

– May tatlong embryo na inihanda para sa transfer. Pero ang mga identification code sa laboratory worksheet ay hindi tumutugma sa mga code na nakalista sa consent documents ninyo.

Nanginig ang kamay ko.

– Bakit walang nagsabi sa akin?

Napayuko siya.

– Hindi ako ang namamahala sa procedure. Nang magtanong ako, sinabi sa akin ni Dr. Navarro na may updated authorization na raw.

– May nakita ka bang authorization?

– Wala po. At nang hilingin kong makita, pinagsabihan niya akong huwag makialam.

Naramdaman kong kumulo ang dugo ko.

– Alam ba ni Lorenzo?

Tumango siya.

– Nakita ko po siyang nakikipag-usap kay Dr. Navarro bago ang procedure. May dala siyang folder. Pagkatapos ng transfer, narinig kong pinag-uusapan nila ang isang malaking bayad.

Napapikit ako.

Hindi na lamang ito tungkol sa pagtataksil ng asawa.

May posibilidad na ang mismong mga taong pinagkatiwalaan ko ng katawan ko ay lumabag sa pahintulot ko.

At ang pinakamasakit, wala akong kaalam-alam habang nakahiga ako sa procedure room, puno ng pag-asa.

– May isa pa po akong kailangang sabihin, dagdag ni Nurse Camille.

Napatingin kaming lahat.

– May tatlong babaeng nagtanong sa clinic tungkol sa embryo transfer records. Ang isa sa kanila, si Vanessa Aragon, ay personal na pumunta kasama si Doña Celeste.

Kilala ko ang pangalang iyon.

Si Vanessa.

Dating kasintahan ni Lorenzo.

Isang social media influencer na may mahigit kalahating milyong followers.

Ilang beses ko na siyang nakitang nagko-comment sa mga litrato ng asawa ko.

Ngunit palaging sinasabi ni Lorenzo na magkaibigan na lamang sila.

– Ano ang kinalaman niya rito? tanong ko.

Nag-atubili si Nurse Camille.

– Hindi ko po alam ang buong usapan nila. Pero narinig kong sinabi ni Doña Celeste na hindi dapat malaman ni Ma'am Sofia kung sino ang mga taong nasa likod ng arrangement.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

Naalala ko ang isang pangyayari noong ikatlong buwan ng pagbubuntis ko.

Dumalaw si Doña Celeste sa aming bahay.

May dala siyang mamahaling baby blankets.

Tatlong magkakaibang kulay.

Asul.

Dilaw.

At berde.

Nang tanungin ko kung bakit magkakaiba, ngumiti lamang siya.

– Para madaling makilala kung alin ang para sa bawat bata.

Akala ko noon, praktikal lamang siyang mag-isip.

Ngayon, naiintindihan ko na kung bakit tila mayroon na siyang nakatalagang gamit para sa bawat sanggol.

Ngunit may isa pang bagay akong naalala.

Isang gabi, nakita kong may kausap si Lorenzo sa telepono.

Sinabi niya:

– Huwag kang mag-alala, Vanessa. Makukuha mo ang ipinangako ko.

Nang tanungin ko kung ano iyon, sinabi niyang tungkol lamang sa isang business endorsement.

Naniwala ako.

Dahil asawa ko siya.

Dahil mahal ko siya.

At dahil hindi ko naisip na kaya niyang gumawa ng ganito.

Pagkalipas ng tatlong araw, may dumating na hindi inaasahang bisita sa ospital.

Si Vanessa mismo.

Nang sabihin ng nurse na may babaeng gustong makipag-usap sa akin, una kong inisip na isa lamang itong bagong panlilinlang.

Ngunit nang makita ko siya sa waiting area, halos hindi ko siya nakilala.

Wala siyang makeup.

Namumugto ang mga mata.

At mahigpit niyang hawak ang isang envelope.

– Sofia, kailangan kitang makausap, sabi niya.

Hindi ako lumapit.

– Kung tungkol ito sa anak na ipinangako sa iyo ni Lorenzo, wala akong gustong marinig.

Napaluha siya.

– Hindi ko alam na niloko ka niya.

Napatawa ako nang mapait.

– Talaga? Hindi mo alam?

– Alam kong may plano siyang gumamit ng gestational carrier. Sinabi niyang may babaeng boluntaryong pumayag. May legal na kasunduan daw at hiwalay na medical counseling.

Tumingin siya sa tiyan ko.

– Hindi ko alam na ikaw pala iyon.

Nanigas ang panga ko.

– Asawa niya ako, Vanessa.

Tumango siya habang umiiyak.

– Alam ko. Pero sinabi niyang pumayag ka. Ipinakita niya sa akin ang dokumentong may pirma mo.

Kinuha niya ang papel mula sa envelope.

Isang kopya ng parehong kasunduang nakita namin.

May pekeng pirma ko.

At may nakalagay na halagang apat na milyong piso bilang bayad para sa arrangement.

– Nagbayad ka? tanong ko.

– Nagbigay ako ng pera sa isang account na sinabi niyang para sa medical expenses at legal fees.

Napahawak siya sa noo.

– Akala ko may maayos na kasunduan. Hindi ko alam na ginagamit ka niya.

Hindi ko alam kung paniniwalaan ko siya.

Ngunit may dala siyang mga bank transfer records at mensahe mula kay Lorenzo.

Ibinigay niya ang lahat kay Atty. Isabel.

Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.

– Sofia, hindi ko kukunin ang sanggol sa iyo sa ganitong paraan. Kung may karapatan man akong dapat linawin, gagawin ko iyon sa legal na proseso. Hindi sa pamamagitan ng panloloko.

Hindi ako sumagot.

Hindi pa ako handang magpatawad.

Ngunit sa unang pagkakataon, nakita kong maaaring may iba pang taong niloko si Lorenzo.

Kinagabihan, tumawag ang biyenan ko.

Hindi ko sana sasagutin.

Ngunit pinayuhan ako ni Atty. Isabel na maaari kong kausapin siya kung kaya ko, habang may kasama akong mapagkakatiwalaan.

Binuksan ko ang speakerphone.

– Sofia, anak, kumusta ka na?

Napapikit ako.

Anak.

Napakadaling sabihin ng salitang iyon.

– Huwag ninyo akong tawaging anak.

Tumahimik siya.

– Alam kong naguguluhan ka.

– Naguguluhan? Alam ninyo ang ginawa ni Lorenzo!

– Ginawa lamang namin ang pinakamabuti para sa pamilya.

Natawa ako sa sobrang sakit.

– Para sa pamilya? Anong pamilya? Iyong tatlong pamilyang magbabayad sa inyo?

Biglang nagbago ang kaniyang boses.

– Huwag kang magsalita nang ganyan. Wala kang alam sa mga pinagdaanan namin.

– At alam ninyo ba ang pinagdaanan ko? Alam ninyo ba kung ilang gabing hindi ako makatulog dahil natatakot akong mawala ang mga sanggol?

Hindi siya sumagot.

– Ako ang nagdadala sa kanila. Ako ang nagdurusa. Ako ang nangarap na maging ina nila!

Malamig ang naging sagot niya.

– Hindi sapat ang pagdadala ng bata para sabihing sa iyo na siya.

Napahigpit ang hawak ko sa telepono.

– Kaya pala kaya ninyo akong gamitin.

– Sofia, makinig ka. Kung makikipagtulungan ka, maaari kang magkaroon ng komportableng buhay pagkatapos ng panganganak. Bibigyan ka namin ng tatlong milyong piso. Makakapagsimula ka ulit.

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Tatlong milyong piso.

Iyon pala ang halaga ng katahimikan ko.

– Hindi ninyo ako mabibili.

– Huwag kang magmatigas. Hindi mo kayang palakihin ang tatlong bata nang mag-isa.

– Mas gugustuhin kong mahirapan kaysa ipagpalit ang mga bata sa pera.

Biglang tumaas ang kaniyang boses.

– Kung gayon, huwag mo kaming sisihin sa mangyayari!

Naputol ang tawag.

Nanginginig akong tumingin kay Atty. Isabel.

Tahimik niyang isinulat ang oras at detalye ng pag-uusap.

– Sofia, kailangan nating seryosohin ang pagbabanta niya.

Kinabukasan, nagsimula kaming maghanda ng karagdagang reklamo at humingi ng tulong sa mga awtoridad para sa aming kaligtasan.

Ngunit bago pa matapos ang araw, may mas malaking problemang dumating.

Naglabas si Lorenzo ng isang video sa social media.

Nakaputing polo siya.

Malungkot ang kaniyang mukha.

At sa likuran niya, nakaupo si Doña Celeste na may hawak na rosaryo.

– Mahal kong mga kaibigan, nagsimula siya. Humihingi ako ng pang-unawa para sa aming pamilya. Ang asawa kong si Sofia ay dumaraan sa matinding emosyonal na paghihirap dahil sa komplikadong pagbubuntis.

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.

– May mga maling paratang na kumakalat tungkol sa akin at sa aming fertility treatment. Nais kong linawin na lahat ng ginawa namin ay para sa kapakanan ng mga sanggol.

Pagkatapos ay ipinakita niya sa camera ang isang dokumento.

Ang pekeng kasunduan.

– May malinaw na pahintulot ang aking asawa sa arrangement na ito. Nakakalungkot lamang na ngayon ay tinatanggi niya ang kaniyang sariling pirma.

Hindi ako makapaniwala.

Ngunit mas masakit ang sumunod.

– Dahil sa kaniyang kasalukuyang kondisyon, nag-aalala kami kung kaya niyang gumawa ng maayos na desisyon tungkol sa mga bata.

Sa loob lamang ng ilang oras, kumalat ang video.

Libo-libong komento.

May mga naniniwala sa akin.

Ngunit marami ring nagsabing baka pera lamang ang habol ko.

May tumawag sa akin na sinungaling.

May nagsabing hindi ako karapat-dapat maging ina.

May nagkomentong dapat kunin ni Lorenzo ang mga bata.

Umiiyak akong pinatay ang telepono.

Akala ko iyon na ang pinakamasamang magagawa niya.

Ngunit alas-diyes ng gabi, tumawag si Atty. Daniel.

Halos hindi siya makahinga sa pagmamadali.

– Sofia, may natuklasan kami sa bank records na ibinigay ni Vanessa.

– Ano iyon?

– Hindi lang labindalawang milyong piso ang pinag-uusapan.

Napaupo ako nang tuwid.

– Magkano?

– May iba pang mga transfer na konektado sa fertility clinic. At mukhang may mga dati nang reklamo tungkol sa parehong doktor.

Napalunok ako.

– Ibig mong sabihin, may iba pa siyang ginawang ganito?

– Posible. Pero may mas mahalagang problema ngayon.

Sandaling tumahimik si Atty. Daniel.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pangungusap na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

– Sofia, may nakakuha ng impormasyon tungkol sa ospital kung saan ka manganganak. At may nagpadala ng kahilingan na baguhin ang iyong emergency contact at discharge instructions.

Napatingin ako sa pintuan ng silid.

– Sino?

– Ang opisina ni Lorenzo.

At bago ko pa maibaba ang telepono, biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang nurse na hindi ko kilala.

May dala siyang wheelchair.

Ngumiti siya.

– Ma'am Sofia, may utos po na ilipat kayo sa ibang kuwarto.

Ngunit nang tingnan ko ang kaniyang identification card, napansin kong wala itong pangalan ng ospital.

At sa likuran niya, nakita kong may dalawang lalaking nakatayo sa pasilyo.

Pareho silang nakasuot ng itim.

( Itutuloy sa BAHAGI 4…)