Bahagi 3
Akala ng biyenan ko na habambuhay niya akong mapapahiya sa harap ng barangay at mapagtatakpan ang ₱12,000 na utang niya sa bingo pero isang notebook ng 7-anyos kong anak ang nagbunyag ng lahat

Pagkatapos lumuhod ni Aling Pasing, hindi pa rin ako makapagsalita. Yung luha ko kanina dahil sa bintang, ngayon naging luha ng sakit. Si Ramil, nakatayo lang, hawak pa rin yung notebook ni Andrei. Si Kapitan, umupo sa upuang plastik namin, huminga ng malalim.

Sabi ni Kapitan, “Aling Pasing, alam mo ba bigat ng ginawa mo? Cellphone pang-online class ng apo mo na 7 anyos, hinuhulugan pa ng mag-asawa ng ₱650 kada buwan. Tapos isangla mo ng ₱2,500 para lang sa bingo?”

Yumuko si Aling Pasing. Nanginginig siya. “Kapitan, wala na kasi akong maisip. Si Nita, araw-araw nasa pinto ko, sumisigaw na babayaran ko na yung ₱7,000 sa Tong-its. Si Bumbay naman, yung ₱5,000, may tubo araw-araw. Natakot ako.”

Ako, sa wakas, nagsalita na. Pero hindi pasigaw. Mahina lang, pero buo.

“Nay, dalawang buwan na lang, tapos na namin bayaran yung ₱6,500 na cellphone. Si Andrei, honor student yan. Kahit walang load, nanghihiram ako sa kapitbahay para lang maka-Zoom siya. Tapos sasabihin niyo binenta ko para sa milk tea na ₱150 at rebond na ₱1,500? Yung ukay na damit na sinasabi niyo, bigay lang yun ni Ate Liza sa palengke.”

Si Ramil, biglang napatingin sa akin. Ngayon lang niya ako tinitigan ng diretso simula nung dumating siya. Kita ko yung hiya sa mata niya.

“Mylene, sorry,” sabi niya. “Hindi kita pinakinggan. Narinig ko lang si Mama, naniwala agad ako. Akala ko totoo binenta mo cellphone ni Andrei na hinuhulugan pa natin.”

Hindi ko siya sinagot agad. Kasi masakit. Masakit na yung mister mo mismo, mas naniniwala sa nanay niya kaysa sayo. Yung 6 na taon na pagsasama namin, parang nabura ng isang bintang.

Si Kuya Boy naman, medyo nahihiya na rin. “Mylene, pasensya na. Akala ko talaga okay lang kay Aling Pasing isangla. Hindi ko alam na kay Andrei pala yun at pang-school. Kung alam ko lang, hindi ko tinanggap.”

Sabi ni Kapitan, “O sige, ganito. Dalhin natin sa barangay hall bukas ng umaga. Gagawa tayo ng kasunduan. Pero ngayon, yung cellphone, ibabalik muna kay Andrei. Kuya Boy, dala mo ba charger?”

“Opo, pati charger sinama ni Aling Pasing, pati yung box,” sagot ni Kuya Boy.

Binalik niya yung Infinix Hot 12 na blue. May gasgas na yung gilid, pero gumagana pa. Niyakap agad ni Andrei. Siya lang ang nakangiti nung gabing yun. Pero kita ko pagod yung mata niya.

Pagdating sa barangay kinabukasan, andun na si Aling Nita, naniningil na naman. “Pasing, yung ₱7,000 mo, kelan mo babayaran? Isang linggo ka nang hindi nagpapakita sa Tong-itsan!”

Doon mas naintindihan ni Ramil kung gaano kalala bisyo ng nanay niya. Hindi lang pala libangan, utang na pala talaga. Total ₱12,000, mas malaki pa sa halaga ng cellphone na ₱6,500.

Sabi ni Kapitan, “Aling Pasing, wala kang pera pambayad sa sangla na ₱2,500. Paano mo tutubusin?”

Tahimik si Aling Pasing. Wala siyang maisagot. Yung dalawang manok panabong niya na alaga sa likod ng bahay, yun lang ang may halaga sa kanya. Mahal niya yun, pero wala siyang choice.

Kaya sabi ni Kapitan, “Bebenta natin yung dalawang manok panabong mo, worth ₱3,000 daw sabi ni Mang Jose. Yung ₱2,500 ibabayad kay Kuya Boy para matubos ng buo yung cellphone, yung ₱500 ibabayad kay Aling Nita para mabawasan utang mo na ₱7,000.”

Pumayag si Aling Pasing, umiiyak. “Sige, Kapitan. Kasalanan ko naman.”

Si Ramil naman, kinausap ako sa labas ng barangay hall. “Mylene, anong gusto mo mangyari? Gusto mo ba umalis na tayo sa bahay ni Mama?”

Tumingin ako kay Andrei na nakaupo sa bench, hawak yung cellphone niya, nagcha-charge ulit. May load na ₱100 na nilagay ko kaninang umaga para sa quiz niya bukas. Sabi ko kay Ramil, “Ramil, hindi ko kaya na araw-araw ako yung masama sa mata ng nanay mo. Hindi ko kaya na si Andrei makikita na pinagbibintangan yung nanay niya.”

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon, pero importante. Sabi ko, “Bubukod tayo. Kahit maliit na bahay lang, kahit 30 sqm lang, kahit ₱2,200 isang buwan ang upa. Kaya natin. Pahinante ka, maglalabada ako. Kaya natin para kay Andrei.”

Nagulat si Ramil, pero tumango siya. “Oo, Mylene. Tama ka. Hindi na tama na dito tayo. Hindi safe gamit ni Andrei dito.”

Umuwi kami na dala yung cellphone. Pero alam ko, hindi pa tapos yung sugat. Kasi kahit naibalik na yung Infinix, yung tiwala, hindi pa nababalik. At alam kong hindi pa tapos si Aling Pasing maningil ng kapatawaran.

Gabi na nun, habang nag-Zoom si Andrei para mag-review sa quiz, tinanong ako ni Ramil nang mahina, “Mylene, paano yung natitirang 2 buwan na hulog na ₱650?”

Sabi ko, “Babayaran natin. Kasi sa atin yun. Hindi natin hahayaan na pati Home Credit, singilin tayo dahil sa bingo.”

At doon ko naramdaman na kahit papano, ako pa rin pala yung nanay na lumalaban para sa anak.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖