Bahagi 4: Sa Huli, Ang Kondo Ay Nanatili Sa Pangalan Ko, Ang Anak Ko Ay Nasa Ateneo Na, At Sila Ang Nawalan Ng Lahat Dahil Sa Kasakiman At K Drama Nilang Walang Katapusan

Tatlong buwan ang lumipas.

Tatlong buwan na araw-araw si Marco nasa lobby ng condo building ko sa Katipunan.

Hindi na siya naka-Innova. Nabenta na daw para may maibayad sa upa ng nanay at ate niya sa Cubao.

Payat na siya. Yung dati niyang polo na pang-office, maluwag na.

May dala siyang Jollibee Chickenjoy palagi, paborito ni Sofia.

Pero hindi ko siya pinapaakyat.

Hindi dahil galit pa ako. Kundi dahil kailangan niyang matutunan na hindi lahat ng bagay na nasira ay naibabalik ng Chickenjoy at sorry.

Nanalo ako sa korte.

Sole custody kay Sofia, sa akin.

Ang kondo, idineklara ng korte na exclusive property ko. Walang hatian.

Ang divorce namin, granted. Annulment ang tawag sa Pilipinas, pero dahil may kasunduan kami, mabilis lang na-approve ng QC court.

Si Sofia, na-enroll ko na sa Ateneo de Manila Junior Kindergarten. Nung unang araw niya na naka-suot ng blue uniform, umiyak ang Tatay ko.

“Sabi ko na nga ba, bagay sa apo ko ang Ateneo,” sabi ni Tatay habang umiiyak.

Yung basag na Noritake, hindi ko tinapon. Pinadikit ko ng gold, parang Japanese Kintsugi. Para maalala ko na kahit basag, pwedeng maging mas matibay.

Si Jessa at Aling Delia?

Nakatira pa rin sila sa isang maliit na kwarto sa Cubao, bedspace lang, hati silang tatlo ni Kuya Boy at Jacob.

Si Jacob, hindi nakapasok sa Ateneo syempre. Dahil wala na silang address sa Katipunan, bumagsak siya sa public school sa may Project 4. Hindi dahil masama ang public, pero dahil yung pangarap nilang “hindi matatalo sa starting line” ay sila mismo ang sumira.

Nabalitaan ko kay Marco na nag-aaway na si Jessa at Aling Delia araw-araw dahil sa perang nasugal.

Si Aling Delia, na-stroke ng mild nung isang buwan. Walang nag-aalaga kundi si Jessa na pagod na pagod.

Isang gabi, umuulan ng malakas, kumatok si Marco.

Basang-basa siya.

“Elisa… pwede bang kahit kaibigan na lang? Kahit makita ko lang si Sofia minsan?”

Pinapasok ko siya, pero hanggang sala lang.

Pinainom ko siya ng kape. Si Sofia, tulog na.

“Marco, mahal mo ba talaga ako o mahal mo lang yung buhay na komportable dahil may kondo ako?”

Hindi siya nakasagot.

“Alam mo, nung sinabi mong ‘kahit saang school na lang si Sofia’, doon ko naintindihan na hindi mo nakikita ang halaga ng pangarap ng magulang ko para sa amin. Para sayo, okay lang na isakripisyo ang anak ko para sa pamangkin mo. Para sa akin, hindi.”

Tumango siya, umiiyak.

“Alam ko… tanga ako… duwag ako…”

“Ngayon, natuto ka na. Sana, maging mabuti kang ama kay Sofia, kahit hindi na tayo mag-asawa. Yun lang ang hinihingi ko.”

Mula noon, every other Sunday, sinusundo niya si Sofia. Maayos naman siya. Tahimik. Hindi na sumasama ang nanay at ate niya.

Isang araw, dinala niya si Sofia pabalik, may dalang maliit na kahon.

Pagbukas ko, isang bagong set ng Noritake bowls. Anim na piraso.

“Sabi nung tindera sa Japan Home Centre, kamukha daw nung dati… hindi ko maibalik yung original, pero… sana mapatawad mo pa rin ako kahit konti.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan.

“Thank you, Marco.”

Hindi ko na siya mahal bilang asawa.

Pero pinatawad ko na siya bilang ama ni Sofia.

Si Jessa, isang beses nag-message sa akin sa Messenger.

“Elisa, sorry. Naiinggit lang ako. Akala ko pag nakuha ni Jacob yung school, magiging successful siya at maiaahon kami. Mali pala kami. Ikaw ang may tamang gawin.”

Hindi na ako nag-reply ng mahaba. Sabi ko lang, “Mag-sikap kayo ulit. Kaya niyo yan.”

Ngayon, tahimik na ang kondo ko.

Wala nang amoy maasim sa sofa.

Wala nang sigawan.

Tuwing umaga, ginigising ako ni Sofia, naka-uniform, sabay kaming naglalakad papuntang Ateneo, limang minuto lang.

At tuwing nadaanan namin yung lobby, naaalala ko yung limang araw na impyerno.

Yung limang araw na nagturo sa akin na ang pagiging mabait ay hindi nangangahulugang pagiging tanga.

Na ang pamilya ay hindi lisensya para mang-agaw.

At na minsan, kailangan mong basagin ang isang kasal para buuin ulit ang sarili mo at ang anak mo.

Masaya ako ngayon.

Hindi dahil nakaganti ako.

Kundi dahil sa wakas, ang bahay na ito, ang buhay na ito, ay sa amin na ulit ni Sofia.

Tunay na sa amin.