Bahagi 4
Sa harap ni Kapitan at ng pulis pinilit kong bawiin ang dignidad namin ng anak ko at doon mismo bumagsak ang kasinungalingan ng mister kong sugarol

Kinabukasan, alas-otso pa lang nasa barangay hall na kami. Kasama ko si Chloe na naka-school uniform, may dalang pink na bag na ₱500. Bitbit niya yung teddy bear na may I LOVE YOU kasi ayaw niyang iwan sa bahay. Nandoon na si Kapitan, yung taga-DSWD, at yung pulis na babae na may dalang folder. Pinatawag ulit si Enteng at si Boss Dodo at si Mang Boy na 60 anyos na may timbangan na may bakal.

Pagpasok ni Enteng, amoy alak pa. Sabi ni Kapitan, “Enteng, upo ka. Ngayon ayusin natin to ng final.” Nilabas ng pulis na babae yung listahan ng utang na ₱18,000 na may tubo na 10% kada araw na ₱1,800 na total ₱19,800. Nilabas din yung picture ko na may cross na pula. Sabi ng pulis, “Ito ba ang paraan mo maningil, Boss Dodo? May baril ka na may 6 na bala tapos may picture na may cross?”

Si Boss Dodo, medyo kabado na. Sabi niya, “Ma’am, hindi ko naman tinutukan. Nasa bulsa lang yung baril.” Sabi ng pulis, “Nasa bulsa o wala, pangha-harass pa rin yan lalo na kung may kasamang listahan ng utang. Alam mo ba bawal ang mataas na tubo na 10% kada araw?”

Si Enteng naman, sinubukan pa ring magsinungaling. Sabi niya, “Kapitan, totoo naman na si Lorna mahilig sa Shopee at milk tea. Kaya naisip ko baka siya nga nagbenta ng laruan.” Doon ako tumayo. Hindi ko na napigilan.

Sabi ko, “Enteng, anong Shopee? Yung cellphone ko second-hand lang na tig-₱3,000. Ginagamit ko para mag-post ng kakanin na ₱300 lang kita kada araw. Yung milk tea na sinasabi mo, kelan mo ako huling nakitang uminom nun? Yung pera na pang-parlor, wala akong pang-parlor kasi ako mismo naggugupit ng buhok ni Chloe. Ikaw, magkano na naubos mo sa E-sabong?”

Nilabas ni Kapitan yung computation. Yung tricycle na kumikita ng ₱500 isang araw, binenta mo ng ₱15,000. Yung manok na pula na pang-sabong na dapat ₱500, binenta mo ng ₱300. Yung laruan ni Chloe na pink na bike na may basket na may bulaklak na ₱3,500 at Barbie na 5 piraso na ₱2,500 at teddy bear na ₱800 na total ₱6,800, binenta mo ng ₱800 lang kay Mang Boy.

Si Mang Boy, tumayo. Sabi niya, “Enteng, sabi mo pang-bigas ng anak mo. Kaya binili ko ng ₱800 kahit lugi ako. Pero nung nalaman ko na pang-E-sabong lang pala, nagsisi ako. Kaya nung pumunta si Lorna, binalik ko agad yung bike pero wala na yung iba kasi nabenta ko na sa iba. Pero yung pera na ₱800, ibabalik ko.”

Sabi ng taga-DSWD, “Enteng, yung ayuda na ₱3,000 para kay Chloe, para sa school supplies yun. May dagdag pa na ₱2,000 na dapat galing sa pinagbentahan ng tricycle at manok na dapat mapunta kay Chloe. Hindi mo pwedeng galawin yun.”

Doon na umamin si Enteng. Sabi niya, “Oo na, ako nagbenta. Nalulong ako sa E-sabong. Akala ko pag nanalo yung manok na pula, mababayaran ko lahat. Pero talo ng talo. Kaya pati bike ni Chloe na pink na may basket na may bulaklak na ₱3,500 binenta ko. Pati Barbie at teddy bear.”

Tinanong siya ng pulis na babae, “Bakit mo pinagbintangan si Lorna na pang-milk tea, pang-parlor, pang- Shopee?” Yumuko si Enteng. Sabi niya, “Para hindi ako mapagalitan. Para isipin ng mga tao na si Lorna ang maluho.”

Doon ako naiyak pero hindi dahil mahina ako. Dahil sa wakas, lumabas ang totoo. Sabi ni Kapitan, “Lorna, anong gusto mo mangyari?” Sabi ko, “Gusto ko, bayaran ni Enteng yung ₱6,800 na halaga ng laruan. Yung tricycle na ₱15,000, hindi na maibabalik pero dapat yung kita non mapunta sa bank account ni Chloe. At ayoko na siyang tumira sa bahay na kahoy na 60 sqm na lupa 70 sqm na walang titulo. Ako ang nagpintura ng pink, ako ang bumili ng aircon na window type na ₱15,000 galing sa ipon sa kakanin na ₱300 isang araw. Gusto ko safe si Chloe.”

Pumayag si Kapitan. Ginawa ang kasunduan. Si Boss Dodo, kailangang isauli yung picture na may cross na pula at hindi na maningil ng tubo na ₱1,800 kada araw. Yung ₱18,000 na utang ni Enteng, huhulugan niya ng paunti-unti pero hindi na sa E-sabong, sa barangay na magbabantay. At yung baril na may 6 na bala, ipapa-check kung lisensyado talaga.

Si Enteng, pinagbayad. Yung ₱800 na galing kay Mang Boy, plus yung natira sa pinagbentahan ng tricycle na ₱15,000 at manok na ₱300, plus yung DSWD ayuda na ₱3,000 at dagdag na ₱2,000, pinagsama-sama para makabili ulit ng bike na pink na may basket na may bulaklak na ₱3,500, Barbie na 5 piraso na ₱2,500, at teddy bear na ₱800 na total ₱6,800. At may sobra pa para sa bagong bag na pink na ₱500, notebook na 10 piraso na ₱200, at lapis na 10 piraso na ₱50, at baon na ₱30 araw-araw ni Chloe.

Pag-uwi namin ni Chloe, masaya siya. Sabi niya, “Mama, may bike na ulit ako na pink na may basket na may bulaklak na ₱3,500 at Barbie na 5 piraso na ₱2,500 at teddy bear na malaki na ₱800 na may pusong I LOVE YOU at may bagong bag na pink na ₱500 at notebook at lapis!” May certificate pa siyang honor at medal na bronze.

Ngayon, 3 months na ang lumipas. Nakatira pa rin kami sa bahay na kahoy na 60 sqm na may lupa na 70 sqm na walang titulo pero ngayon may bagong pintura na pink at may aircon na window type na ₱15,000 na galing sa ipon namin sa kakanin na ₱300 isang araw. Si Enteng, hindi na dito nakatira. Nagtatrabaho siya sa construction sa Quezon City at tuwing sahod, naghuhulog siya sa barangay para sa utang na ₱18,000 kay Boss Dodo na ngayon wala nang tubo na ₱1,800.

Isang gabi, habang natutulog kami ni Chloe sa banig sa ilalim ng aircon, tinanong niya ulit ako, “Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging teacher para turuan ko mga bata na huwag matakot magsabi ng totoo pag binenta ng Papa nila yung bike nila at sinisi pa Mama nila?”

Sabi ko, “Oo anak, pwede ka maging teacher. At ikaw ang magiging teacher na hindi mananahimik.”

Yakap ko si Chloe na 7 anyos na may pangarap na maging teacher. At doon ko naramdaman na kahit binenta ng Papa niya yung pink na bike na may basket na may bulaklak na ₱3,500 at Barbie niya na 5 piraso na ₱2,500 at teddy bear niya na malaki na ₱800 na may pusong I LOVE YOU na total ₱6,800 na laruan niya ng ₱800 lang sa junkshop ni Mang Boy na 60 anyos, nabawi namin hindi lang yung laruan kundi pati dignidad namin.

At yun ang pinakamagandang regalo na nakuha namin sa isang araw na pinagbintangan ako na binenta ko raw ang bike at laruan ng anak kong 7 taong gulang para may pang-milk tea ako. Ngayon, araw-araw kaming gumigising ni Chloe na may bagong pag-asa, may pink na bike sa labas, at may pangarap na mas malaki pa sa dati.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨