Bahagi 3
Akala ko tapos na nang tumanggi akong kumuha ng kahit piso, pero doon pala nagsimulang maghabol si Carlo at ibunyag ni Bea ang totoo tungkol sa bata.

Nakatayo si Carlo sa may pintuan ng sala. Hawak pa niya ang susi ng kotse. Hindi siya makapaniwala sa nakikita niya. Yung maleta sa sahig, yung brown envelope sa gitna ng mesa, at ako na nakaupo nang tuwid sa sofa na parang hindi na ako yung Liza na lagi niyang inuutusan.

Dahan-dahan siyang lumapit. Kinuha niya yung envelope. Binuklat. Pagkakita niya sa unang pahina, kumunot ang noo niya.

“Divorce agreement?” Tiningnan niya ako. “Liza, anong ibig sabihin nito?”

“Yun mismo yung nabasa mo.” Sabi ko. “Gusto ko nang makipaghiwalay.”

Tumawa siya nang mahina, pero hindi masaya. “Dahil kagabi? Dahil kay Sofia? Liza, childhood friend ko lang si Sofia. Wala yun.”

Hindi ako sumagot. Kung isang taon ago siguro naniwala pa ako. Pero kagabi nakita ko kung paano siya tumayo para kay Sofia. Kung paano siya mag-sandok ng pagkain. Sa loob ng tatlong taon ni minsan hindi niya ako sinandukan.

Si Mama Cita na nasa likod namin sumabat, “Carlo, sabihan mo yang asawa mo! Nagdadabog lang yan dahil nagselos! Isang party lang ganyan na agad!”

Si Sofia na nakatayo sa may hagdan, biglang nagsalita na may halong iyak, “Carlo, Tita, kasalanan ko ba? Kung dahil sa akin kaya nag-aaway kayo, aalis na lang ako. Ayoko maging dahilan ng gulo.”

Umiling si Carlo, “Hindi ikaw ang dahilan, Sofia.” Tapos tumingin ulit sa akin. “Liza, pag-usapan natin sa kwarto. Wag dito.”

Tumayo ako. “Walang dapat pag-usapan sa kwarto. Lahat ng kailangan mong malaman nasa papel. Hindi ako kukuha ng kahit piso. Yung bahay sa BGC, yung kotse, yung shares, lahat sa’yo. Yung studio ko lang ang akin, at na-separate ko na yun sa conjugal. Pinagawa ko na kay Mara.”

Natigilan siya. “Na-separate mo na? Kailan pa?”

“Isang buwan na ang nakalipas.” Matagal ko na pala itong pinaplano, hindi lang isang gabi.

Binuklat niya ulit ang agreement. Nakita niya ang clause na “Party 2 waives all rights to any property, savings, and investments of Party 1.” Tumaas ang kilay niya.

“Walang kukuha? Liza, anong laro ito? Gusto mong palabasin na ako ang masama?”

“Hindi laro. Gusto ko lang matapos nang mabilis. Pag may pera kasing involved, pinapatagal niyo. Ayoko na patagalin.”

Si Mama Cita ayaw pa rin maniwala. “Carlo, wag mong pipirmahan yan! Arte lang yan! Bukas babalik din yan pag naubusan ng pera!”

Sa mga oras na yun tumunog ang doorbell. Si Bea. Naka scrubs pa, galing pa sa ospital sa Quezon City.

“Ate Liza, nandito ka pa pala.” Hingal siya. Tapos nakita niya si Carlo. “Kuya, kailangan kitang makausap.”

“Ano yun?”

Hinila ni Bea si Carlo sa may kusina. Pero rinig ko pa rin. Maliit lang kasi ang villa.

“Kuya, pumunta si Ate Liza sa ospital kahapon. Hindi para magpa-checkup. Para magpa-schedule ng…” Hindi niya matapos.

“Ng ano?”

Huminga nang malalim si Bea. “Buntis si Ate Liza. Maglilima nang buwan. Naka-schedule siya sa isang araw, alas otso ng umaga. Kuya, alam mo ba yun?”

Parang biglang tumahimik ang buong bahay. Narinig ko ang pagbagsak ng susi ni Carlo sa sahig.

Dahan-dahan siyang bumalik sa sala. Maputla. Tumingin sa akin, tapos sa tiyan ko na tinatakpan ng maluwag na damit.

“Liza… totoo?”

Hindi ako sumagot. Pero hindi ko na rin itinanggi.

Lumapit siya, parang hindi alam kung hahawakan ba ako o hindi. “Bakit hindi mo sinabi? Limang buwan na? Bakit mo itatago sa akin?”

“Para saan pa? Para sabihin mo na wag muna kasi busy ka sa board meeting?” Lumabas na rin sa wakas ang boses na matagal kong tinago.

Napaupo si Mama Cita sa sofa. “Buntis ka? Buntis ka pala? Tapos makikipaghiwalay ka? At ipapalaglag mo?”

Si Sofia biglang naging tahimik. Tapos ngumiti nang pilit, “Carlo, buntis pala si Ate Liza. Congrats. Siguro… siguro kailangan niyo munang mag-usap na dalawa lang.” Magaling siya umarte. Pero nakita ko ang pagkagulat sa mata niya. Hindi niya inaasahan yun.

Si Carlo lumuhod sa harap ko. Sa harap ng nanay niya at ni Sofia. “Liza, wag. Wag mong ituloy yung sa isang araw. Please. Pag-usapan natin. Kasalanan ko. Alam kong wala akong kwenta bilang asawa. Lagi akong wala. Pero anak natin yan.”

Tumingin ako sa kanya. Tatlong taon kong hinintay na lumuhod siya hindi para magmakaawa kundi para makita ako. Ngayon nandito siya, pero hindi na dahil sa akin kundi dahil sa bata.

“Carlo, hindi ko ginagamit ang bata para pigilan ka. At hindi ko rin siya itutuloy para parusahan ka. Sa loob ng tatlong taon pakiramdam ko wala akong kwenta. Kagabi sa CR narinig ko mismo, yun din ang tingin ng ibang tao sa akin. Kaya naisip ko, kung pati anak ko madadamay sa ganyang buhay, wag na lang.”

Umiiyak na si Bea sa gilid. “Ate, kasalanan ko. Sinabi ko kay Kuya kasi natakot ako. Ayokong mag-isa kang pumunta sa ospital. Kailangan mo ng kasama.”

Si Mama Cita biglang nagbago ang tono. Kanina galit, ngayon nanginginig. “Liza, kung buntis ka, hindi ka pwedeng umalis. Dugo ng mga Reyes yan. Hindi mo pwedeng basta ipalaglag.”

Tumayo ako. Ang sakit ng puson ko pero mas malinaw ang isip ko ngayon kaysa kahapon.

“Ma, hindi ko po kayo kinakalaban. Pero katawan ko po ito. Buhay ko po ito.” Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, hindi kita pipilitin maging tatay. Pero hindi ko na rin itutuloy ang procedure sa isang araw. Hindi dahil sa’yo. Kundi dahil na-realize ko kanina, hindi ko kayang tapusin ang isang buhay dahil lang sa galit ko sa’yo.”

Nagulat silang lahat. Akala nila magmamakaawa ako o magwawala.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Mara sa harap nila. “Mara, i-cancel mo muna yung appointment sa ospital na finorward ko. Hindi ko muna itutuloy. Pero yung divorce papers, tuloy pa rin. Wala pa ring kukunin.”

Pagbaba ng tawag, tumingin ako kay Carlo. “Bukas lilipat ako sa studio condo ko sa Quezon City. Dun muna ako. Yung divorce, pwede nating ayusin sa opisina ni Mara. Hindi na dito.”

Si Sofia dahan-dahang umatras. “Tita, Carlo, mauna na ako. Bigyan ko muna kayo ng space.” Umalis siya nang mabilis, hindi na kasing elegant gaya kagabi. Alam niyang hindi na siya ang bida sa eksenang ito.

Naiwan kaming apat sa sala. Si Mama Cita umiiyak na, si Bea nakayuko, si Carlo nakaluhod pa rin.

At ako, sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi na yung babaeng naghihintay na tawagin. Ako na yung nagde-decide para sa sarili ko.

Kinuha ko ang maleta ko. Pero bago ako lumabas, huminto ako sa harap ni Carlo.

“Carlo, yung sinabi ni Bea na may pagmamahal ka pa sa akin. Ngayon ko lang naintindihan. Baka meron. Pero huli na. Hindi na sapat yung meron lang. Kailangan yung pinapakita.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖