Bahagi 4
Sa harap mismo ng nanay niya at ng babaeng mahal niya noon, sa wakas ay tumayo ako para ipaglaban ang sarili ko at ang anak ko.

Kinabukasan, alas siyete pa lang ng umaga nasa baba na si Carlo. Hindi umalis kagabi. Sa sofa lang siya natulog. Nakita ko siyang nakatingin sa maleta ko na nasa tabi ng pinto.

“Liza, hatid na kita sa Quezon City.” Sabi niya. Walang utos, pakiusap.

“Hindi na. Nag-book na ako ng Grab. At nandun na si Mara.”

Tumango siya. “Yung divorce… pag-isipan mo pa sana. Pero kung buo na desisyon mo, pipirmahan ko. Pero hindi dahil wala kang kinuha. Dahil pagod ka na, nakikita ko.”

Hindi ko inaasahan yun. Sa loob ng tatlong taon ngayon lang siya nagsalita na parang nakikita niya ako.

Dumating si Mara bandang alas otso. Dala niya ang bagong draft. May dalawa pang kopya. “Liza, sure ka na sa waiving ng ₱10 bilyon assets? Kahit man lang sustento for the baby?”

Tumingin ako kay Carlo. “Yung para sa bata, pag-usapan natin ng maayos, hindi sa divorce agreement. Hindi ko gagawing negosasyon ang anak ko. Pero yung conjugal ng mag-asawa, ayoko na.”

Doon na sumabog si Mama Cita na bumaba galing kwarto. “Hindi pwede! Hindi ka pwedeng umalis na dala ang apo ko! Kung gusto mong makipaghiwalay, iwan mo ang bata!”

Napatayo si Bea, “Ma! Ano ba sinasabi mo? Katawan ni Ate Liza yan! Limang buwan na, delikado na yung iniisip mo dati!”

“Anong delikado? Dugo namin yan! Hindi pwedeng dalhin ng babaeng walang kwenta!”

Doon ako tuluyang napuno. Humarap ako kay Mama Cita, hindi na yung tahimik na manugang.

“Ma, tatlong taon po akong tinawag na walang kwenta sa pamamahay na ito. Tatlong taon po akong nagluto, naglinis, naghintay kahit hindi naman ako hinintay. Pero ni minsan hindi ko po kayo sinagot. Ngayon sasabihin ko na. Hindi po ako walang kwenta. May studio po ako sa Quezon City na kumikita ng ₱300,000 isang buwan. May sarili po akong bank account. May mga kliyente na nirerespeto ako. Hindi niyo po nakita kasi hindi kayo tumingin.”

Natahimik si Mama Cita.

Tumingin ako kay Carlo, “At ikaw, Carlo. Tatlong taon mong sinabi na busy ka. Board meeting, bidding, financial report. Naiintindihan ko. Pero kahit isang beses, tinanong mo ba ako kung anong ginagawa ko? Kung kumusta ang studio ko? Kahapon nasa ospital ako, mag-isa. Hindi mo man lang natanong kung nasaan ako.”

Yumuko si Carlo. “Alam ko. Liza, alam ko. Akala ko kasi nandiyan ka lang palagi. Akala ko okay lang kasi hindi ka nagrereklamo. Mali ako. Nasanay ako na nandiyan ka, kaya hindi ko na pinahalagahan.”

“At si Sofia? Sabi mo childhood friend lang. Pero Carlo, nakita ng lahat kagabi kung paano mo siya tratuhin. Yung mga bagay na hindi mo nagawa sa akin sa loob ng tatlong taon, nagawa mo sa kanya sa isang gabi. Hindi ako nagseselos sa kanya. Nagseselos ako sa sarili ko na hinayaan kong tratuhin mo ako nang ganun katagal.”

Tumulo ang luha ni Carlo. Unang beses ko siyang nakitang umiyak. “Liza, hindi ko siya mahal. Hindi na. Matagal na. Bumalik siya, oo, pero nung nakita ko kayong dalawa kagabi, doon ko lang naintindihan kung sino ang asawa ko at kung sino ang bisita. Ikaw ang asawa ko. Siya bisita lang. Pero huli na. Nasaktan na kita.”

Umiling ako. “Hindi mo kailangang mahalin ako ngayon para lang sa bata. Pipirmahan mo pa rin ba ang divorce kahit itutuloy ko ang pagbubuntis?”

Tumingin siya sa akin nang matagal. Tapos kinuha niya ang ballpen.

“Oo.” Pinirmahan niya ang dalawang kopya. Walang alinlangan. “Pipirmahan ko. Hindi dahil wala kang kinuha. Pipirmahan ko kasi karapatan mong umalis. At kung gusto mong ituloy ang bata, susuportahan kita. Hindi bilang asawa mo, pero bilang tatay ng anak mo. Kung papayagan mo ako.”

Binigay ni Mara sa akin ang kopya ko. Mainit pa ang tinta.

Si Mama Cita napaupo. Hindi na nakapagsalita. Si Bea lumapit sa akin at niyakap ako. “Ate, sorry. At thank you kasi hindi mo tinuloy. Sasamahan kita sa checkup.”

Kinuha ko ang maleta ko. Si Aling Vicky lumapit, may dalang maliit na baunan. “Ma’am Liza, paborito mong adobo. Dinala ko.” Napangiti ako. Sa loob ng bahay na ito, siya lang ang nakakita sa akin araw-araw.

Paglabas namin ni Mara, hindi na ako lumingon.

Lumipat ako sa condo studio ko sa Quezon City. Maliit lang, pero akin. Yung amoy ng pintura, yung mga sample tela, yung mga order slips na nakadikit sa pader. Doon ako huminga nang maluwag.

Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan. Nagpa-checkup ako kasama si Bea. Inalagaan ako ni Mara at ni Aling Vicky na minsan dumadalaw pa rin. Si Carlo, hindi na siya nagpakita sa bahay, pero tuwing checkup ko, nasa labas siya ng ospital, hindi pumapasok, naghihintay lang. Nagpapadala ng sustento sa bank account na binuksan namin para sa bata, hindi sa akin. Nirerespeto niya ang boundaries.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga bagong order, naramdaman kong gumalaw ang bata. Malakas. Parang sinasabi, nandito ako.

Umiyak ako. Pero hindi dahil sa lungkot. Dahil sa wakas, may kasama na akong makikinig at makakakita sa akin, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niya.

Anim na buwan ang lumipas. Na-final ang divorce. Walang gulo. Walang agawan ng ₱10 bilyon. Tahimik lang.

Nanganak ako sa ospital kung saan nagtatrabaho si Bea. Babae. Malusog. Pinangalanan kong Amara. Ibig sabihin ay biyaya.

Nung unang beses siyang kinarga ni Carlo, nanginginig ang kamay niya. Sabi niya, “Liza, salamat kasi binigyan mo pa ako ng chance maging tatay, kahit hindi na asawa.”

Sabi ko, “Hindi kita binigyan ng chance. Binigyan ko ang sarili ko at si Amara ng chance na lumaki nang hindi kailangang mamalimos ng pagmamahal.”

Ngayon, isang taon na si Amara. Yung studio ko lumaki na, may dalawa na akong staff. Nakatira kami sa mas malaking unit pa rin sa Quezon City, malapit sa opisina ni Mara. Minsan dumadalaw si Carlo, pero nagpapaalam muna. Minsan si Mama Cita, may dalang pagkain para kay Amara, tahimik lang, hindi na yung dating matapobre. Natuto na rin siyang rumespeto.

Kahapon, may nagtanong sa akin kung nagsisisi ba ako na hindi ako kumuha ng kahit piso sa Reyes.

Sabi ko, hindi. Kasi yung ₱50,000 na kinita ko sa unang order ng studio ko, mas malaki ang halaga sa akin kaysa sa ₱10 bilyon na hindi naman ako kailanman naging parte.

Sa wakas, hindi na ako yung babaeng naghihintay sa may pintuan kung uuwi ba ang asawa niya.

Ako na yung babaeng nagbubukas ng pinto para sa sarili niya at sa anak niya, at sa mas magandang bukas na kami mismo ang gumawa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨