Bahagi 3
Akala ko tapos na ang gulo nang umalis ako pero nalaman kong sa akin pa rin nakapangalan ang BGC condo na tinitirhan nila ni Bea

Pagkagising ko kinabukasan sa Quezon City, iba yung liwanag. Hindi yung masilaw na repleksyon ng salamin ng BGC, kundi yung simpleng araw na pumapasok sa maliit na bintana ng unit ko. Amoy pa rin ng spicy na isda kagabi, pero wala nang bigat sa dibdib.

Si Mara nauna nang umalis ng alas sais, may pasok sa opisina sa Ortigas. Nag-iwan siya ng note sa ref: “Grace, yung sinigang mo bukas ako magdadala. Huwag ka magpuyat sa kakaisip.” Ngumiti ako. Sa loob ng limang taon, ngayon lang ulit ako may umagang hindi ako yung unang gumigising para maghanda ng baon ni Carlo.

Binuksan ko yung cellphone. 23 messages na. Labing pito galing kay Carlo, tatlo galing sa biyenan ko, dalawa galing kay Bea gamit number ni Carlo. Hindi ko binuksan lahat. Isa lang ang pinansin ko, yung galing sa bank. Reminder ng amortization ng BGC condo: ₱80,000 due sa susunod na linggo. Automatic debit sa account ko.

Doon ko naalala lahat. Nung binili namin yung condo, sabi ni Carlo mas maganda kung sa pangalan ko ilagay lahat. Mas mababa daw tax, mas madali daw sa loan kasi mas malinis credit history ko. Pumayag ako. Ako ang naglakad ng titulo ng lupa, ako ang nagpirma sa bank, ako ang nag-down ng ₱1.5 million galing sa ipon ko nung dalaga pa ako. Siya nagbayad ng monthly nung una, pero nung lumaki na company niya, ako na rin nag-manage ng payments.

Ibig sabihin, legally, akin yung condo. Kahit may divorce papers na, hindi pa na-transfer. At kung may nakatira dun na hindi ko pinapayagan, pwede ko silang paalisin.

Tanghali, pumunta ako sa opisina ng kakilala ni Mara na abogado. Hindi ko siya bigyan ng pangalan dito para simple lang, pero mabait siya. Tiningnan niya yung kopya ng titulo at yung divorce agreement. Sabi niya, “Grace, yung agreement ninyo, yung ₱5 million na binigay niya, partial pa lang yan. Yung condo, conjugal pero nakapangalan sa’yo, kailangan ng pirma mo bago niya magalaw. At kung may ibang tao siyang pinatira nang walang pahintulot mo, pwede mo siyang padalhan ng notice.”

Hindi ko agad ginawa. Umuwi ako, nagluto ng itlog at kanin. Habang kumakain, naalala ko yung sinabi ni Bea: “first three months bawal maglakad.” Pero yung tiyan niya, medyo halata na, parang 5 months na. At yung sinabi niyang mataas formaldehyde sa Makati condo niya, naalala ko yung IG story ni Trish, common friend namin nung college. Birthday ni Bea last week, sa condo niya mismo ginanap, may balloons, may videoke, walang kahit anong renovation. Naka-dress pa siya ng masikip, umiinom ng juice, pero nakatayo ng matagal at sumasayaw.

Kinagabihan, tumawag yung biyenan ko. Si Aling Teresa. Dati, nung na-stroke siya, ako nagbantay ng 40 araw sa ospital sa Quezon City. Siya lang bukod kay Mara ang tumawag sa akin nung umalis ako.

“Grace, anak, nasaan ka?” mahina boses niya.

“Ma, nasa Quezon City po ako, sa bago kong unit.”

“Umuwi ka na, anak. Hindi kumakain si Carlo. Si Bea, iyak nang iyak. Hindi ko alam gagawin ko.”

“Ma, hindi na po ako yung pwede niyang tawagin pag may problema siya. May kasama na po siya dun.”

Umiyak si Aling Teresa sa kabilya. “Alam kong mali si Carlo, anak. Pero ikaw lang nakakaintindi sa bahay na yun.” Sabi ko, “Ma, pinagpaguran ko yung bahay na yun, pero hindi na ako yung may-ari sa puso nila.”

Pagkababa ng tawag, nag-text si Carlo: “Grace, si Bea nahihilo, wala kaming makain, yung ref walang laman kasi ikaw bumibili dati. Bumalik ka naman.”

Tinitigan ko yung message. Dati, ako lahat. Ako nag-grocery, ako naglilinis, ako nagbabayad ng Meralco, ng internet, ng tubig. Kahit busy siya sa opisina sa BGC, ako yung nasa bahay na nag-aayos ng lahat. Ngayon wala ako, doon lang nila naramdaman.

Kinaumagahan, nag-decide akong pumunta sa BGC para kunin yung ibang papeles na naiwan. Hindi para makipag-ayos, para lang sa titulo at sa ilang libro. Pagdating ko dun bandang alas diyes, kumatok ako. Si Carlo nagbukas, mukhang puyat, gusot damit, hindi naka-vest.

“Grace?” gulat siya.

“Kukunin ko lang yung folder ng bank at yung titulo.”

Pinapasok niya ako, pero hindi ako pumasok sa master’s bedroom. Sa sala lang ako. Nakita ko si Bea, nakaupo sa sofa, nakasuot ng tsinelas ko, yung pink na may balahibo na binili ko sa SM. Nasa harap niya yung basong maligamgam na tubig na ako dati naglalagay para kay Carlo tuwing umuuwi siya.

“Ate Grace,” sabi ni Bea, tumayo, hawak pa rin tiyan.

“Huwag mo akong tawaging ate,” sabi ko, kalmado pero diretso. “Nasaan na yung renovation ng condo mo sa Makati? Akala ko mataas formaldehyde?”

Namutla si Bea. Tumingin kay Carlo.

“Ah… kasi… pinahinto muna, pero sabi ng doctor…”

“Anong doctor?” tanong ko. “Sabi mo first three months ka, bawal maglakad. Pero last week birthday mo sa condo mo, sumasayaw ka pa sa video ni Trish. Five months ka na, Bea, hindi three.”

Hindi siya nakasagot. Si Carlo sumingit.

“Grace, huwag mo nang awayin si Bea, buntis siya…”

“Hindi ko siya inaaway,” sabi ko. “Gusto ko lang linawin. Kasi kung buntis ka at kailangan mo ng tahimik na lugar, bakit sa bahay ng may asawa ka pa pumunta? Hindi mo ba alam na may nakatira dito?”

Tahimik silang dalawa. Si Bea umiyak na. Si Carlo naman biglang tumaas boses.

“Grace, ang arte mo! Kaya ka iniwan kasi lagi kang ganyan! Nagmamaldita!”

Doon ko naramdaman na mas malinaw na ako ngayon. Dati pag sinigawan niya ako ng ganyan, iiyak ako. Ngayon, tinitigan ko lang siya.

“Carlo, limang taon kitang sinamahan nung wala ka pang pera. Nagpuyat ako hanggang alas tres para sa books mo hanggang magdugo mata ko. Nagsangla ako ng wedding picture natin ng ₱2 million para may pampasahod ka. Nagbantay ako sa mama mo ng 40 araw sa ospital. Nag-restore ako ng server mo ng tatlong araw na walang tulog. Tapos ngayon ako pa maarte?”

Napayuko si Carlo. Si Bea humagulgol na.

Kinuha ko yung folder sa may cabinet. Nandun yung original na titulo, yung bank account na joint dati pero nasa pangalan ko pa rin yung main. Lumabas ako ng sala, pero bago ako umalis, hinarap ko si Carlo.

“Carlo, yung sinabi mong babalik ako sa loob ng tatlong araw at magmamakaawa? Pang-apat na araw na ngayon. Wala pa rin ako sa pinto niyo.”

“At yung condo na to, sa akin nakapangalan. Hindi sa’yo, hindi kay Bea. Kaya kung gusto mo pa siyang patirahin dito, kailangan mo ng pirma ko. Hindi mo na makukuha yun.”

Umalis ako, dala yung folder. Pagbaba ko ng elevator, hindi na ako umiyak. Pagdating sa parking, sumakay ako sa puti kong Golf, at dun ko lang naisip na sa unang pagkakataon, ako yung may hawak ng susi ng sarili kong buhay.

Pag-uwi ko sa Quezon City, gumawa ako ng desisyon na matagal ko nang dapat ginawa. Sinulatan ko yung dating kumpanya ni Carlo, nagpadala ako ng formal notice na within seven days, kailangan umalis ni Bea sa BGC condo dahil wala siyang legal na pahintulot na tumira dun. At nagpa-schedule ako sa bank para i-freeze yung joint account na ginagamit pa rin ni Carlo pangbayad ng luho.

Hindi para gumanti. Para protektahan yung pinagpaguran ko. Yung ₱5 million na binigay niya, tinabi ko, hindi ko ginalaw. Pero yung condo, hindi ko ibibigay nang basta-basta.

Nung gabi, nag-text si Mara: “Proud ako sa’yo, Grace.”

Sagot ko: “Bukas simulan ko na ulit mag-freelance accounting. May tatlong client na naghihintay.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nakatulog ako nang hindi nag-aalala kung anong oras uuwi si Carlo, o kung may iba na siyang kasama sa hapag.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖