Bahagi 4
Sa harap ng pamilya namin sinabi kong hindi na ako ang babaeng mananahimik lang habang ginagamit niya ang pera ko para sa ex niya.

Isang linggo pagkatapos naming pumirma sa City Hall, tinawagan ako ng biyenan ko. Si Aling Teresa. Sabi niya magkita-kita raw kami sa bahay nila sa Quezon City. Nandoon daw si Carlo, gusto raw ayusin. Ayoko sanang pumunta, pero sabi ni nanay, “Pumunta ka, anak, para matapos na nang maayos at may saksi.”

Sabado yun. Maaga akong dumating. Dala ko yung folder ko. Nandoon na si Carlo, nakaupo, nakayuko. Nandoon si Aling Teresa at yung kapatid ni Carlo. At nandoon si Bea. Nagulat ako. Hindi ko inexpect na isasama niya.

Pag-upo ko, ngumiti si Aling Teresa nang pilit. “Liza, hijo, baka pwedeng pag-usapan pa.”

Ngumiti ako pabalik, pero magalang lang. “Tita, tapos na po sa City Hall. Pumunta po ako para lang linawin yung sa condo at sa titulo, para wala nang gulo.”

Biglang nagsalita si Carlo. “Ma, sabi ko na nga ba eh, plinano niya lahat. Yung ₱1.2 million ng magulang niya, ginamit niyang pang-ipit sa akin.”

Doon na ako hindi nakatiis.

“Carlo, anong pinaplano? Yung perang binigay ng nanay at tatay ko, may sulat sila. Regalo nila sa akin nung bumili tayo ng unang bahay sa Project 8. Hindi mo ba naalala? Ikaw pa nga nagsabi nun, ‘Salamat kina nanay.’ May kopya ng transfer, may note. Gusto mo basahin ko sa harap nila?”

Binuksan ko yung folder. Nilabas ko yung bank slip. January 15, 2018. ₱1.2 million. Sender: L. Reyes. Receiver: Liza Reyes. Purpose: Gift for Liza house.

Tahimik si Aling Teresa.

Tapos nilabas ko yung pangalawang papel. Yung transfer ng ₱300,000 ko sa kanya. January 8, 2020. At yung resibo ng relo. January 21, 2020. ₱423,800. Boutique sa Greenbelt 5.

“Carlo, sabi mo profit share mo yung pinambili mo ng relo. Pero paano naging profit share kung January 8 mo kinuha yung time deposit ko tapos January 21 mo binili yung relo? Saan yung profit dun?”

Namutla si Carlo. Tumingin siya kay Bea, parang humihingi ng tulong. Pero si Bea, nakayuko lang, hawak yung paper bag na may relo.

“Bea,” sabi ko, mahinahon lang pero naririnig ng lahat, “Ikaw nagsabi sa message mo na mapilit si Carlo. Totoo ba yun o ikaw rin ang nagyabang sa akin?”

Biglang umiyak si Bea. “Liza, sorry. Hindi ko alam. Sabi niya hiwalay na kayo-”

“Hiwalay na kami? Noong January pa lang hiwalay na kami sa kwento mo?” tanong ko.

Doon na lumabas yung totoo. Si Carlo pala ang nagsabi kay Bea na matagal na kaming hindi okay, na ako daw ang may problema, na cold ako. Kaya pumayag si Bea na tanggapin yung relo kasi akala niya single na si Carlo. Ang sabi pala ni Carlo sa kanya, “Regalo ko to sa sarili mo dahil deserve mo, hindi dahil may sabit.”

Nang marinig yun ni Aling Teresa, napahawak siya sa dibdib.

“Carlo! Ano ba tong ginagawa mo! Pera ng asawa mo binili mo ng relo ng ibang babae? At nagsinungaling ka pa sa aming lahat?”

“Ma, hindi-”

“Hindi ano? Liza, patawarin mo kami. Hindi namin alam.”

Doon bumigay si Carlo. Tumayo siya, nanginginig. “Oo! Binili ko! Kasi pagod na pagod na ako sayo, Liza! Lahat kinukwenta mo! Lahat may resibo! Hindi ka na asawa, parang auditor ka na!”

Tumayo rin ako. Hindi ako sumigaw. Mas malakas yung kalmado kaysa sa sigaw.

“Carlo, kinukwenta ko kasi ikaw hindi marunong magkwenta ng respeto. Pitong taon kitang pinagsilbihan. Tinanggal ko sili sa ulam kasi masakit sikmura mo. Kinansel ko online shop live selling ko para samahan ka sa ospital nung nilagnat ka. Tapos yung ipon ko na pang-emergency ng magulang ko, ginamit mong pang-regalo sa ex mo. Sino sa atin ang hindi marunong rumespeto?”

Tahimik ang buong sala. Si Bea, umiiyak na, nilabas yung relo sa paper bag.

“Liza, ibabalik ko to. Hindi ko na kailangan. Ayoko ng gulo.”

Tiningnan ko yung relo. Maganda. Mahal. Pero wala nang halaga sa akin.

“Bea, hindi mo na kailangang ibalik sa akin. Sa kanya mo ibalik. Pera niya yan kung pera niya talaga. Pero kung pera ko, sana matuto siya.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, tapos na tayo. Yung agreement na pinirmahan mo, yun na yun. Yung condo, babayaran ko yung diperensya sayo na ₱200,000 base sa computation ng abogado, hulugan. Pero yung titulo, sa akin na. Yung ₱180,000 na renovation, binayaran ko na. Wala ka nang utang doon. Yung kotse at shares mo, sayo na. Huwag mo nang galawin yung account ko. At yung relo, hindi ko na hahabulin. Sayo na yung bigat nun.”

Gusto pa niyang magsalita pero pinigilan siya ni Aling Teresa.

“Tama na, Carlo. Tama na yung sinabi ni Liza. Umalis ka na muna.”

Lumabas si Carlo na parang lantang gulay. Si Bea, sumunod pero bago siya lumabas, lumingon siya sa akin at bumulong ng “Sorry talaga.” Tumango lang ako.

Naiwan kami ni Aling Teresa. Hinawakan niya kamay ko.

“Anak, sorry ha. Hindi kita naprotektahan.”

Sabi ko, “Tita, okay na po. Hindi niyo kasalanan.”

Pag-uwi ko sa condo sa BGC gabing yun, mag-isa akong kumain. Yung baka na niluto ko dati, wala na. Nagluto ako ng bagong sinigang, ako lang. Maalat nang konti, pero okay lang. Ako naman ang kakain.

Binuksan ko yung bintana. Kita ko yung ilaw ng buong BGC. Dati takot akong mapag-isa dito. Akala ko hindi ko kaya magbayad ng lahat mag-isa. Pero nung tiningnan ko yung bank app ko, yung savings ko, yung titulo na unti-unti nang nalilipat sa pangalan ko lang, naintindihan ko na kaya ko pala.

Nag-message si nanay: “Kumain ka na ba, anak?” Ni-replyan ko: “Opo, Ma. Sinigang. Medyo maalat pero akin.”

Nag-smile si nanay sa chat.

Isang buwan ang lumipas. Nabayaran ko na yung unang hulog ng diperensya kay Carlo. Wala na siyang message. Nabalitaan ko kay Aling Teresa na ibinenta ni Bea yung relo sa Greenbelt at ibinalik yung pera kay Carlo, pero hindi na tinanggap ni Carlo kasi nahihiya na siya. Hindi ko na inalam.

Yung online shop ko na dati kong sinasakripisyo para sa kanya, binuhay ko ulit. Mas lumakas pa. Nakakuha ako ng dalawang bagong reseller sa Cebu at Davao. Yung dati kong pangarap na magkaroon ng maliit na showroom sa condo, unti-unti ko nang inaayos.

Minsan, dumadaan pa rin si Carlo sa condo para kunin yung ibang gamit niya. Hindi na kami nag-aaway. “Kumusta ka na?” tanong niya minsan. Sabi ko, “Okay na ako, Carlo. Mas okay kaysa dati.” Totoo yun.

Sa huling beses na kinuha niya yung mga libro niya, iniwan niya yung susi niya sa lamesa. Sabi niya, “Sayo na talaga to.”

Pagkaalis niya, ni-lock ko yung pinto. Yung susi niya, nilagay ko sa drawer. Hindi ko na kailangan.

Kinagabihan, binuksan ko ulit yung bintana ng condo ko. Malamig ang hangin galing sa labas. Ang bango ng bagong pintura, ang linis ng sahig na ako ang nagbayad. Sa wakas, ang liwanag na pumapasok sa bintana ay akin na, at alam kong bukas, mas magaan, mas tahimik, at mas totoo na ang lahat para sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨