Bahagi 3 — Ang Babaeng Gustong Burahin ang Anak Ko ay Siya Palang May Itinatagong Mas Maruming Lihim
Hindi ko pinapasok si Dewi sa bahay.
Pinili kong kausapin siya sa veranda kung saan kita kami ng CCTV.
Hindi ko alam kung bakit, ngunit ang unang tingin ko pa lang sa kanya ay nagsabi nang huwag akong magtiwala.
“Magkano?”
Tanong ko.
Bahagyang tumaas ang kilay niya.
“Ano?”
“Magkano iyong sinasabi mong ibibigay ninyo?”
Mukhang natuwa siya.
Marahil inakala niyang madali akong bilhin.
“Depende sa pagiging reasonable mo.”
Dumukot siya ng card sa bag.
“Isang apartment sa pangalan mo, business capital, at educational fund para sa bata. Kapalit lang ng pagiging tahimik.”
Natawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa kapal ng mukha niya.
“Akala mo gusto kong mapabilang sa pamilya nila?”
“Kung hindi, bakit biglang lumitaw ang anak mo?”
“Ako ang lumitaw?”
Lumapit ako nang bahagya.
“Si Raka ang pumunta sa warehouse ko.”
“Pero hindi mo naman kailangang ipilit ang DNA test.”
“Siya ang humingi.”
Bahagyang nawala ang ngiti niya.
Napansin ko iyon.
“Dewi, problema mo kay Raka ay problema ninyo. Huwag mong idamay ang anak ko.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Hindi. Ikaw ang hindi nakakaintindi.”
Ipinakita ko ang CCTV camera sa itaas.
“Lahat ng sinabi mo, recorded.”
Biglang nanigas ang mukha niya.
“Hindi mo alam kung sino ang binabangga mo.”
“Magaling. Hindi rin ikaw.”
Isinara ko ang gate.
Akala ko roon matatapos.
Nagkamali ako.
Kinabukasan, dumating si Raka sa warehouse nang maaga.
May dalang dalawang malaking paper bag.
“Ano iyan?”
“Breakfast.”
“Hindi kailangan.”
“Nara said gusto niya ng martabak.”
Napatingin ako sa anak kong nakaupo sa office.
Masayang kumaway si Nara.
“Tito Raka!”
Huminto ang kamay ni Raka.
Hindi ko alam kung ako lang ang nakapansin sa bahagyang lungkot sa mukha niya.
Hindi pa namin sinasabi kay Nara ang katotohanan.
Napagkasunduan naming huwag siyang biglain.
Limang taon siyang lumaki nang walang ama. Hindi puwedeng isang DNA test lang ang magbabago sa tawag niya sa isang lalaki.
Hindi tumutol si Raka.
Sa katunayan, mas maingat siya kaysa inaasahan ko.
Hindi siya basta dumarating.
Nagme-message muna.
Kapag busy ako, hindi siya namimilit.
Kapag naglalaro sila ni Nara, sinusunod niya ang rules ko.
At sa kabila ng reklamo ni Alya na “robot” ang kuya niya, nakakagulat na mahusay siyang makisama sa bata.
Minsan, nadatnan ko silang dalawa sa sahig ng office.
Gumagawa ng miniature cardboard house.
“Hindi ganyan ang bubong.”
Seryosong sabi ni Raka.
“Kailangan may support.”
“Pero mas maganda ito!”
Sagot ni Nara.
“Babagsak.”
“Hindi!”
“Physics.”
“Hindi ko kilala si Physics.”
Napatawa ako.
Napalingon si Raka.
Sa isang saglit, parang bumalik ako sa hotel room limang taon na ang nakalipas.
Iyong mas batang bersiyon niya.
Mas magaan ang mukha.
Hindi pa punô ng mga bagay na hindi niya kinukuwento.
Ako ang unang umiwas ng tingin.
Hindi ko dapat kalimutan na komplikado ang sitwasyon.
At lalo akong hindi dapat makalimot kay Dewi.
“Ano ang relasyon mo sa kanya?”
Tanong ko isang hapon.
Kay Dewi.
Saglit siyang tumahimik.
“Wala.”
“Sinabi niyang may kasunduan kayong magpakasal.”
“May gustong kasunduan ang mga magulang.”
“So?”
“Tumanggi ako.”
“Alam ba niya?”
“Tatlong beses ko nang sinabi.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pumunta siya sa bahay.”
Biglang nag-iba ang mukha ni Raka.
“Kailan?”
“Two nights ago.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi naman kita kailangang i-reportan sa lahat.”
“Anong sinabi niya?”
Ikinuwento ko.
Habang tumatagal, lalong sumasama ang mukha niya.
“May recording?”
“Oo.”
“I-send mo sa akin.”
“Bakit?”
“Dahil walang karapatan si Dewi na magsalita para sa pamilya ko.”
Hindi ko alam kung bakit, pero pinadala ko.
Kinagabihan, tumawag si Alya.
Halos pabulong.
“Mira.”
“Ano?”
“Nandito si Kuya sa bahay. Galit na galit si Mama.”
“Dahil?”
“Pinakinggan niya iyong recording.”
Tahimik ako.
“Sinabi ng mama mo na gusto niyang paalisin kami?”
“Hindi! Kabaligtaran.”
Napaupo ako.
“Ano?”
“Galit siya kay Dewi dahil pinangunahan siya nito. Sabi ni Mama, ‘Sino siyang magpapasya kung sino ang apo ko?’”
Hindi ko inaasahang matawa.
“Pero…”
Nagbago ang tono ni Alya.
“May mas malaking problema.”
“Ano?”
“Bukas daw pupunta rito ang pamilya Maheswari.”
“Bakit?”
“Dahil gusto nilang ayusin ang engagement.”
“Akala ko tumanggi si Raka?”
“Tumanggi nga.”
“E di tapos.”
“Hindi ganoon kasimple. Matagal nang may negosyo ang dalawang pamilya. May malaking construction project silang magkasama. At mukhang may dokumentong pinirmahan si Papa noon bago siya namatay.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Ano namang kinalaman ko riyan?”
“Wala sana.”
Huminga siya.
“Kaso sinabi ni Dewi sa mama ko na ikaw raw ang nanliligaw kay Kuya dahil gusto mong makinabang sa pangalan namin.”
Napapikit ako.
Of course.
Classic.
“Sinabi rin niyang baka hindi raw tunay ang DNA test.”
“May certificate.”
“Alam ko.”
“Then bakit siya—”
“Hindi pa iyon ang pinakamasama.”
Tumigil si Alya.
“May pinakita siyang private medical report tungkol kay Kuya.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong report?”
“Iyong injury niya.”
Naging maingat ang boses ni Alya.
“May diagnosis doon na sinasabing halos imposible raw siyang magkaanak pagkatapos ng injury.”
“Nangyari ang injury matapos ipanganak si Nara.”
“Iyon nga!”
Biglang tumaas ang boses niya.
“Pero sinasabi ni Dewi na dahil daw sa dati nang condition ni Kuya, imposibleng si Nara ang anak niya.”
Hindi ko maintindihan.
“Pero DNA test—”
“Exactly. Kaya may mali.”
Kinabukasan, nagpunta ako sa bahay ng pamilya Pradana.
Ayokong pumunta.
Pero sinabi ni Raka na dapat kong marinig mismo ang usapan.
Malaki ang bahay ngunit hindi ostentatious.
Malinis, tahimik, punô ng lumang family photos.
Sa sala, nakaupo ang ina nina Alya at Raka, si Ibu Ratih.
Sa kabilang sofa, si Dewi kasama ang ama niyang si Hendra Maheswari.
Nang makita ako ni Dewi, ngumiti siya.
Parang walang nangyari.
“Ayan na pala.”
Hindi ko siya pinansin.
Si Ibu Ratih ang tumayo.
Tinitigan niya ako nang ilang segundo.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Nasaan ang bata?”
“Nasa mama ko po.”
Bahagyang tumango siya.
“Mabuti. Huwag muna siyang isama sa ganitong usapan.”
Hindi ko inaasahan ang sagot.
Bumalik siya sa upuan.
“Hendra, ulitin mo ang sinasabi mo.”
Umayos ng upo ang matandang lalaki.
“Ratih, hindi ito personal. Ngunit kailangan nating protektahan ang pangalan ng pamilya. Biglang may lumitaw na bata, may babae na—”
“May pangalan siya.”
Putol ni Raka.
“Mira.”
Natahimik ang silid.
“Raka,” malamig na sabi ni Hendra, “maaaring emosyonal ka ngayon.”
“Hindi ako emosyonal.”
“Then explain this.”
Inilapag niya ang medical report.
“Sinabi ng specialist na may reproductive damage ka.”
“Dahil sa injury noong nakaraang taon.”
“May indicators na dati pa.”
Kinuha ni Raka ang papel.
Mahaba ang katahimikan.
“Ano ito?”
Tanong niya.
“Medical report mo.”
“Hindi ito hospital na gumamot sa akin.”
Natigilan ang lahat.
Dumukot siya ng phone.
“Ang doctor na nakapangalan dito ay hindi ko naging doctor.”
Biglang namutla si Dewi.
Maliit lang.
Pero nakita ko.
Nakita rin ni Raka.
Lumapit siya sa mesa.
“Dewi.”
“Ano?”
“Saan mo nakuha ito?”
“Sa contact ko sa hospital.”
“Anong hospital?”
Hindi siya agad sumagot.
Doon nagsimula ang unang bitak.
Nang i-check ni Alya ang QR verification sa dokumento, walang record.
Fake.
Hindi lang fake.
Ginamit ang tunay na pangalan ng isang specialist na kasalukuyang nasa Singapore.
Tumayo si Hendra.
“Dewi?”
“Papa, may nagbigay sa akin niyan!”
“Sino?”
“Hindi ko maalala!”
“Hindi mo maalala?”
Sumabog si Alya.
“Ilang araw mo nang ikinakalat na peke ang pamangkin ko tapos ngayon hindi mo maalala kung saan galing ang report?”
“Wala kang pakialam!”
“Pamangkin ko ang sinisiraan mo!”
Tumayo si Raka.
Hindi siya sumigaw.
Mas nakakatakot iyon.
“Bakit gusto mong palabasing imposible akong maging ama?”
Napaatras si Dewi.
“Dahil… dahil pinoprotektahan kita.”
“Mula kanino?”
Tumuro siya sa akin.
“Sa kanya!”
Natawa ako sa sobrang inis.
Hindi ako nakapagsalita dahil biglang tumunog ang phone ni Raka.
Isang tawag mula sa dati niyang kasamahan.
Lumabas siya sandali.
Bumalik makalipas ang limang minuto.
Ibang-iba ang mukha.
“Alya.”
“Ano?”
“I-check mo iyong old files ni Papa tungkol sa Maheswari project.”
Nanlaki ang mga mata ni Hendra.
“Anong ibig mong sabihin?”
Hindi siya sinagot ni Raka.
Sa akin siya tumingin.
“Mira, umuwi ka muna.”
“Bakit?”
“May kailangan akong kumpirmahin.”
“Ano?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay sinabi ang pangungusap na tuluyang nagpabago sa direksiyon ng lahat.
“Ang pekeng medical report ay ginawa gamit ang template mula sa private clinic na pag-aari ng pinsan ni Dewi.”
Namutla si Hendra.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasama.
Nagpatuloy si Raka.
“At ayon sa taong tumulong sa akin, may isa pang record sa clinic na iyon—isang pekeng fertility diagnosis na ginawa dalawang taon bago pa ako masugatan.”
Napakunot ang noo ko.
“Para saan?”
“Hindi ko alam.”
Tumingin siya kay Dewi.
“Pero ang pangalan ng nagbayad sa paggawa ng dokumento…”
Tumigil siya.
“…ay ang kumpanya ng ama niya.”
Biglang tumayo si Hendra.
“Kalokohan!”
“Huwag kang aalis.”
Malamig na utos ni Raka.
Ngunit si Dewi ang biglang nawalan ng kontrol.
“Dahil kailangan kitang pakasalan!”
Sigaw niya.
Tumahimik ang lahat.
Nanginginig ang dibdib niya.
“Kung nalaman nilang kaya mong magkaroon ng anak, wala nang dahilan para madaliin ang kasal!”
Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa gitna ng sala.
Si Alya ang unang nakapagsalita.
“Ano?”
Napagtanto ni Dewi ang nasabi niya.
Huli na.
Dahan-dahang lumapit si Raka.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Hindi siya sumagot.
“Dewi.”
Pumikit siya.
At sa unang pagkakataon, nabasag ang perpektong mukha niya.
“Hindi dapat bumalik ang babaeng iyon.”
Nanlamig ako.
“Anong babae?”
Tumingin siya sa akin.
Ngunit hindi ako ang tinutukoy niya.
“Limang taon na ang nakalipas,” bulong niya, “dapat wala ka nang mahanap.”
Hindi huminga si Raka.
“Ano ang ginawa mo?”
Napaatras si Dewi.
At saka niya sinabi ang bagay na pinakakinatakutan kong marinig.
