Bahagi 3
Akala ko nung una tapos na ang gulo pero doon ko lang pala nalaman na ang perang iniwan ng nanay ko ang magiging dahilan para tuluyan kong makita kung sino ba talaga ang asawa kong si Carlo.
Hindi ko binuksan ang message. Ibinalik ko ang cellphone sa mesa kung saan niya iniwan. Umupo ako. Pinakiramdaman ko ang tibok ng puso ko. Mabilis, pero hindi na dahil sa takot. Dahil sa linaw.
Paglabas ni Carlo, nakatapis lang ng tuwalya, kinuha niya agad ang cellphone. Tiningnan niya ako.
“Bakit ka nakatayo dyan?” tanong niya.
“May tumawag si Tita Cora,” sabi ko. Kalmado pa rin ang boses ko. “Hinihingi yung ₱10,000 daw na bigay ni Tito.”
Kumunot ang noo niya.
“Eh di ibigay mo na. Para matapos.”
“Pero ang totoo, ₱180,000 ang binigay ni Tito. Hindi ₱10,000.”
Natigilan siya. Tapos natawa nang mahina.
“Ano? Seryoso ka? Tinago mo?”
“Tinago ko. Kasi sabi ni Tito huwag ipaalam kay Tita. Pera ng nanay ko iyon, hindi pera ninyo.”
Doon siya nairita. Sabi niya, mag-asawa na kami, dapat share kami sa lahat. Sabi niya, kung pera ng nanay ko, dapat ginamit ko sa pamilya namin, hindi tinago. Sabi niya, madamot daw ako, katulad ng sinasabi ng nanay niya na si Aling Delia.
Hindi ako nakipagtalo. Tumayo lang ako at pumasok sa kwarto. Binuksan ko ang cabinet at kinuha ang wedding album namin. Binuklat ko. Sa lahat ng picture, nakangiti ako nang pilit, si Carlo nakatingin sa malayo.
Nakita niya ako, nagulat.
“Angela? Bakit ka nandito?”
Umupo ako sa lumang upuang kahoy. Ibinigay ko sa kanya ang tubig na dala ko.
“Tito, totoo ba na pera ni Mama yung ₱180,000?”
Hindi siya agad sumagot. Umupo siya sa tapat ko. Kinuha niya ang basahan at pinunasan ang kamay.
“Oo,” sabi niya sa wakas. “Bago mamatay ang ate mo, pinatago niya sa akin. Sabi niya, ipon niya iyon mula nung nagtitinda pa siya sa palengke. Sabi niya, pag ikinasal ka na, ibigay ko sa’yo pag kailangan mo nang tumayo mag-isa.”
Umiyak ako. Tahimik lang. Hindi hagulgol. Parang matagal ko nang pinipigilan.
“Tito, hinihingi ni Tita.”
Alam ko na, sagot niya. “Naririnig ko kayo kagabi. Nag-away kami. Gustong kunin ni Cora kasi kulang daw pang-down ni Joshua. Pero hindi iyon para sa kanya. Para sa’yo iyon. Kaya nga sinabi kong ₱10,000 lang, para hindi nila habulin.”
“Natakot ako, Tito. Natakot akong sabihin kay Carlo.”
“Tama lang na hindi mo sinabi,” sabi ni Tito. “Ang tunay na pamilya, hindi nagbibilang ng pera mo. Ang tunay na asawa, hindi ka pipilitin maglabas ng hindi sa kanya.”
Umuwi ako ng hapon na mas magaan ang dibdib. Pero pagpasok ko sa condo, wala si Carlo. May note sa ref: “May site visit sa Makati, baka gabihin.”
Tinawagan ko ang kaibigan ko sa HR ng kumpanya ni Carlo. Matagal na kaming magkaibigan. Tinanong ko kung may Liza ba talaga sa planning. Oo raw, pero nag-resign na last month. Buntis daw.
Doon ako napaupo.
Hindi dahil sa selos, kundi dahil sa pagod. Labing-isang buwan kong tinatahi ang kasal na butas-butas na pala mula sa simula.
Gabi na nang umuwi si Carlo. Amoy pabango siya na hindi sa akin.
“San ka galing?” tanong ko.
“Site visit nga, di ba?” sagot niya, hindi tumitingin.
Tinitigan ko siya.
“Carlo, buntis si Liza?”
Natigilan siya. Nalaglag ang susi niya sa sahig.
“Sino nagsabi sa’yo niyan?”
“Wala nang mahalaga kung sino. Totoo ba?”
Hindi siya sumagot. Pero ang katahimikan niya, sagot na.
“Anim na linggo,” sabi ko. “Nakita ko ang ultrasound sa phone mo. Kaya pala lagi kang may ‘chỗ cũ’ at ‘bukas’.”
Umupo siya sa sofa, hinawakan ang ulo.
“Angela, hindi ko sinasadya. Nalasing lang kami sa Christmas party. Isang beses lang. Tapos ayun na.”
“Isang beses na may anim na linggong resulta,” sabi ko. Hindi ako sumisigaw. Mas masakit pag mahinahon.
Umiyak siya. Pero hindi ako lumapit.
“Anong plano mo?” tanong ko.
“Ayusin natin ito. Bigyan mo ako ng time. Kakausapin ko siya.”
“Kakausapin mo siya saan? Sa clinic bukas?”
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko ang brown envelope at inilagay sa harap niya.
“Ito ang pera ng nanay ko. ₱180,000. Akala mo tinatago ko para sa sarili ko. Tinatago ko kasi alam kong isang araw, kailangan kong tumayo mag-isa. At ngayon na yun.”
Tumayo ako.
Nagulat siya.
“Angela, huwag naman ganito. Mag-usap tayo.”
“Tapos na tayong mag-usap,” sabi ko. “Bukas, pupunta ako sa barangay at sa PAO. Gusto kong malaman kung anong gagawin.”
Pumunta ako sa kwarto at ni-lock ang pinto. Narinig kong nag-empake siya ng bag sa sala.
Pero bago siya umalis, may narinig akong kumatok. Hindi si Carlo.
Si Aling Delia pala, nasa labas ng pinto ng condo namin, kasama si Tita Cora.
Bahagi 4
Akala ko isang tao lang ang kalaban ko pero gabi ding iyon magkasamang dumating sa pinto ng condo ko ang biyenan kong si Aling Delia at si Tita Cora para pilitin akong ibigay ang perang pamana ng nanay ko.
Pagbukas ko ng pinto, nakatayo si Aling Delia na nakapamewang, sa likod niya si Tita Cora na may dalang eco bag at si Carlo na parang batang nahuli.
“Angela! Anong kalokohan ito!” sigaw ni Aling Delia. “Pinalayas mo ang asawa mo? Dahil lang sa pera?”
“Ma, hindi pera ang dahilan,” sabi ko. Pero hindi niya ako pinakinggan.
Pumasok siya sa loob nang walang paalam. Umupo sa sofa namin na parang siya ang may-ari ng condo.
“Alam ko na lahat,” sabi niya. “Sabi ni Cora, may tinatago kang ₱180,000. Samantalang kami ni Carlo, hirap na hirap magbayad ng monthly amortization dito! Tapos ikaw, may tinatago ka palang malaki?”
Sumabat si Tita Cora: “Kaya nga! At yung ₱10,000 na iyon, pinangako mo na ipahihiram mo sa amin ni Joshua! Ngayon biglang wala? Ano ka ba, Angela? Lumaki ka sa amin tapos ganyan ka?”
Nakatayo lang ako. Tinitingnan ko silang tatlo.
“Una po,” sabi ko nang dahan-dahan, “ang condo na ito, nakapangalan sa akin. Hindi kay Carlo, hindi sa inyo. Downpayment galing sa ipon ko nung dalaga pa ako, at monthly ako ang nagbabayad dahil freelance project ko ang bumubuhay sa atin nung wala pang project si Carlo. Pangalawa, yung ₱180,000, hindi bigay ni Tito para sa kasal. Pamana ito ng nanay ko. Nasa pangalan ko ang time deposit. May papeles ako.”
“Papeles-papeles ka pa!” sigaw ni Aling Delia. “Mag-asawa kayo! Ano sa’yo, sa asawa mo rin! Conjugal property iyan!”
“Ma, nag-research po ako,” sagot ko. “Ang mana, kahit kasal ka na, exclusive property iyan. Hindi conjugal. Lalong hindi pwedeng kunin ng biyenan o ng tita.”
“Carlo! Magsalita ka! Hayaan mo lang na ganituhin ako ng asawa mo?”
Si Carlo, nakayuko lang. Sa wakas, nagsalita siya.
Doon, sa harap nilang dalawa, umamin si Carlo.
“Si Liza, buntis. Ako ang ama.”
Parang nabingi ang buong kwarto.
Si Aling Delia, napatayo.
“Ano?!”
Si Tita Cora naman, napahawak sa dibdib, pero halatang natuwa na may mas malaking chismis pa pala kaysa sa pera.
“Hay naku! Kaya pala!” sigaw ni Aling Delia. “Kaya pala ka ganyan! May babae ka! At ikaw Angela, alam mo na?”
“Opo, alam ko na po kanina pa,” sabi ko. “Kaya pinapaalis ko siya. Hindi dahil sa pera, kundi dahil sinira niya ang tiwala.”
“At ikaw pa ang may ganang magpalayas?” sigaw ni Aling Delia. “Babae ka, dapat nagpapakumbaba ka! Ayusin mo ang asawa mo! Hindi yung palalayasin!”
Doon ako tuluyang napagod.
“Ma, tama na po. Labing-isang buwan akong nagpakumbaba. Nung sinabi ninyong kuripot si Tito dahil ₱10,000 lang ang binigay, nanahimik ako. Nung sinabi ninyong hindi ako marunong mag-alaga ng asawa kasi laging nasa opisina, nanahimik ako. Pero ngayon, may ibang babaeng buntis, at ako pa rin ang sisisihin ninyo?”
Kinuha ko ang cellphone ko at pinakita ang screenshot ng chat ni Carlo at Liza na na-send sa akin ng HR friend ko kanina, hindi galing sa phone ni Carlo para wala siyang masabing invasion of privacy.
Umiyak si Aling Delia, pero hindi na iyak ng galit, iyak ng hiya.
Si Tita Cora, biglang natahimik. Tapos sinubukan pa ring humirit:
“Eh yung ₱10,000? Eh yung pang-down ni Joshua?”
Tumingin ako sa kanya.
“Tita, wala pong ₱10,000. ₱180,000 po iyon, at hindi ko po ibibigay. Kung gusto ni Joshua ng bahay, magtrabaho siya tulad ng ginawa ni Tito Efren. Hindi manghingi sa pamana ng patay. At kung talagang kapos kayo, bakit hindi ninyo tanungin si Tito kung papayag siyang mag-loan kayo? Huwag ako.”
Dumating si Tito Efren. Tinawagan ko siya kanina bago dumating ang dalawa. Hingal na hingal siya sa pag-akyat dahil sira ang elevator.
“Cora! Tama na!” sigaw ni Tito pagpasok. “Matagal na kitang pinagbigyan! Pera ng ate ko iyan! Ibinigay ko kay Angela dahil biling ng ate ko! Huwag mong idamay ang bata!”
Napahiya si Tita Cora at napayuko.
“Efren, eh paano si Joshua…”
“Si Joshua may trabaho! Mag-ipon siya! Hindi yung hihingiin ang pera ng pinsan niya!”
“Angela, pasensya ka na sa gulo ng pamilya natin. Carlo, kung lalaki ka, harapin mo ang ginawa mo. Huwag mong idamay si Angela.”
Si Carlo, umiyak na rin.
“Angela, patawarin mo ako. Hindi ko alam gagawin ko. Takot ako.”
Tinitigan ko siya.
“Carlo, hindi kita mapapatawad ngayon. Pero hindi rin kita gugutumin. Yung gamit mo, nasa labas na ng pinto. Pumunta ka muna sa mama mo. Ayusin mo muna yung kay Liza. Kung magde-decide kang panagutan, respetuhin ko. Pero hindi na dito.”
Lumabas si Aling Delia na hawak ang braso ni Carlo, umiiyak pa rin. Si Tita Cora sumunod, hindi na makatingin sa akin.
Naiwan kami ni Tito sa sala.
“Tito, salamat po,” sabi ko.
“Anak, hawakan mo yang pera. Huwag mo munang galawin. Pag ayos ka na, gamitin mo pang-negosyo o pang-masteral, hindi pang-ayos ng sirang bahay ng iba.”
Tumango ako.
Si Tita Cora at Tito Efren, nagkanya-kanya muna. Si Joshua, nag-apply sa construction firm ni Tito at nagsimulang mag-ipon ng sarili niyang pang-down na ₱400,000.
Ako, nanatili sa condo sa BGC. Ginamit ko ang kalahati ng ₱180,000 para mag-enroll sa short course sa digital marketing, at yung kalahati, nilagay ko pa rin sa time deposit, pero ngayon may kasama nang bagong pangalan: Angela Reyes – para sa sarili.
Isang umaga, habang nagkakape ako sa balcony at tinitingnan ang skyline ng Makati, nag-message si Tito:
“Kumusta ka na, anak?”
Ngumiti ako at nag-reply:
“Maayos na po, Tito. Nakatayo na mag-isa.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, magaan na magaan ang pakiramdam ko, parang wala nang mabigat na sobre sa dibdib ko, kundi isang malinis na simula na ako mismo ang pumili.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
