Bahagi 3: Habang lumuluhod at humahagulgol ang biyenan ko sa entablado, may inilabas siyang resibo mula sa bangko at ang kapatid ng mapapangasawa ko ay sumugod para protektahan siya laban sa akin.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

May lalaking pumasok sa kwarto ko kagabi?

Ang buong ballroom, na kanina pa nagbubulungan, ngayon ay parang palengke na.

“Ano daw? May lalaki?”

“Ay sus! Kaya pala nagwawala sa pera, may iba na pala!”

“Grabe, sa mismong gabi bago ikasal pa!”

Nakita ko si Marco. Yung mukha niya, hindi na galit. Nalilito. Nasasaktan.

Si Mama Corazon, hawak pa rin ang queue slip ng BDO, nanginginig.

“Elise, patawarin mo ako kung sinabi ko… hindi ko gustong sirain ka… pero nasaktan mo ako…”

Magaling. Ang galing ng script niya.

Pero hindi niya alam, hindi na ako yung Elise na tatlong buwan na nakalipas na iiyak lang sa CR.

Kagabi, nasa Seda Hotel ako. Oo, may pumasok sa kwarto ko. Ang pinsan kong si Trish, na 5’11 ang height at naka-cap, na naghatid ng wedding cord. At may kasama siyang boyfriend na nagbuhat ng maleta. At may CCTV ang hotel. At may resibo ako ng room service na may pirma naming tatlo.

At higit sa lahat, may record ako.

Dalawang linggo bago ang kasal, habang naglilinis ako ng kwarto ni Marco sa bahay nila para sa photoshoot, naiwan niyang bukas ang lumang cellphone ni Mama Corazon. At nag-vibrate. Message mula kay Lance: “Ma, na-transfer na ba yung 1.2M ni kuya? Yung pang Vios down ko kulang pa 300k. I-schedule mo na mamayang 3pm after kasal ha. Yung prop money nagamit ko na dati sa TikTok prank, okay na yun.”

Nanginig ako noon. Pero hindi ako sumigaw. Nag-screenshot ako. Sinend sa sarili ko. At pinuntahan ko ang pinsan kong teller.

“Trish, pwede mo ba i-check kung may naka-schedule na large withdrawal si Aling Corazon Dela Cruz?”

Wala. Walang reservation. Walang appointment. Yung queue slip na hawak niya ngayon? Number 89 para sa balance inquiry lang. 50 pesos lang ang laman ng account na pinagtanungan niya.

Kaya ngayon, habang umiiyak siya sa sahig, kinuha ko ang micro.

“Ma, sino po yung lalaki? Anong oras? Anong suot?”

Natigilan siya.

“Ano… basta… matangkad… naka-cap…”

“Si Trish po yun, pinsan ko. Babae po siya. Tomboy po siya, Ma. At may CCTV po ang Seda. Gusto niyo po ba tawagan ko ang manager? Nandito lang po siya sa baba, ninong ko pa.”

Namutla si Mama Corazon.

Si Lance, na kanina pa sumisigaw, biglang natahimik.

Tumayo ako nang tuwid.

“Alam niyo po, Ma, hindi pera ang habol ko. Kahit 500k lang yan o 100k, kung pinaghirapan namin ni Marco, tatanggapin ko. Pero ayokong magsimula ang pamilya namin sa kasinungalingan. At ayokong tawagin akong mukhang pera habang yung pera namin ni Marco, pinangbibili niyo ng kotse ng iba.”

Tumingin ako kay Marco.

“Marco, mahal kita. Alam mo yan. Pitong taon tayong sabay kumain ng instant pancit canton sa boarding house mo sa IT Park nung nag-call center ka pa lang. Naalala mo? Sabi mo, pag nagkapera ka, lahat ng pangarap ko, tutuparin mo. Hindi ko hiningi ang 1.2M. Ikaw ang nagsabi na gusto mong patunayan sa parents ko na kaya mo akong buhayin. At binigay mo kay Mama mo para itago. Asan na?”

Si Marco, nanginginig na kinuha ang phone niya. Binuksan ang BPI app.

Nandun pa ang 1.2M. Pero may nakalagay sa baba na maliit na text na hindi niya napansin kagabi dahil pagod siya.

Scheduled transfer: P1,200,000.00 to LANCE R. DELA CRUZ – BDO 0055-XXXX-1234. Today 3:00 PM. Status: Pending.

Nabasa niya nang malakas. Hindi sinasadya.

Nanahimik ang lahat.

Yung tiyahin ni Marco na kanina pa ako tinuturo, napaupo.

Si Lance, biglang namutla at pilit kinuha ang phone ni Marco.

“Kuya, hindi… ano lang yan…”

“Anong hindi?” Sigaw ni Marco, ngayon lang niya naranasan sumigaw sa pamilya niya. “Pera natin to ni Elise! Pambayad sa lupa sa Liloan! Pera na galing sa overtime ko ng dalawang taon!”

Si Mama Corazon, alam niyang tapos na ang drama ng iyak, tumayo. Wala nang luha.

“So ano ngayon? Ako pa masama? Ako na nagpalaki sa inyo? Ako na nag-alaga nung na-ospital ka? Si Lance lang ang may kailangan! Ikaw may trabaho ka na! May asawa ka pa!”

At doon ko nakita ang totoong Mama Corazon. Hindi yung umiiyak. Yung naniningil.

“Ma, hindi po utang na loob ang pagiging nanay,” sabi ko. “At hindi po investment ang anak.”

Kinuha ni Mama Corazon ang baul at ibinalibag. Tumalsik ang pekeng pera.

“O sige! Wala akong pera! Anong gagawin mo? Ipapahiya mo pa ako? Tawagin mo barangay!”

“Ma, hindi ko kayo ipapahiya. Gusto ko lang yung totoo. I-cancel niyo yung scheduled transfer. I-transfer niyo sa akin o kay Marco ngayon. Dito, sa harap ng lahat. Para malinis.”

Umiling si Mama Corazon. Mahigpit niyang hinawakan ang bag niya kung saan nandun ang phone niya na may OTP.

“Ayoko! Pera yan ng pamilya! Hindi lang sa inyo!”

Si Marco, sa unang pagkakataon, kinuha ang kamay ko.

“Ma, kung hindi mo i-ca-cancel, hindi tuloy ang kasal. Hindi dahil kay Elise. Dahil pagod na ako.”

At doon, sa gitna ng entablado na puno ng pekeng pera, dalawang pamilya na umiiyak, at isang emcee na hindi alam kung magpapatugtog pa, tumunog ang phone ni Mama Corazon.

3:00 PM na.

Transfer Successful.

Isang milyon at dalawang daang libong piso, napunta na kay Lance.

Si Lance, na kanina pa hawak ang phone niya, ngumiti nang bahagya, pero nang makita niyang lahat kami nakatingin sa kanya, tumakbo siya palabas ng ballroom.

At si Mama Corazon, napaluhod ulit. Pero ngayon, walang naloloko.

Naiwan kaming dalawa ni Marco sa gitna ng kalat.

Bahagi 4: Sa dulo ng kahihiyan at kasinungalingan, pinilit kong buksan ang katotohanan sa harap ng lahat, at doon namin nalaman kung sino talaga ang magnanakaw sa pamilyang ito.

Walang tumakbo palayo si Lance.

Naharang siya ng dalawang pinsan ni Marco na nagtatrabaho bilang security guard sa SM Seaside.

“Pare, saan ka pupunta? Usap muna tayo,” sabi ng isa.

Dinala siya pabalik sa entablado. Hawak pa rin niya ang phone na may notification: “You have received P1,200,000.00 from CORAZON D. DELA CRUZ”

Tahimik pa rin ang hall. Yung iba, nagre-record na.

Ako, hindi ko na hinawakan ang micro. Kinausap ko si Marco nang mahina, pero rinig ng mga nasa unahan.

“Marco, hindi ko kailangan ng marangyang kasal. Ang kailangan ko, kasama na marunong manindigan.”

Tumango si Marco. Umiiyak na siya. Hindi dahil sa pera. Dahil ngayon lang niya nakita nang buo.

Lumapit siya kay Mama Corazon na nakaupo na sa sahig, yakap ang baul na walang laman.

“Ma, pinalaki mo ako. Tinuruan mo ako magtrabaho. Pero Ma, bakit kailangan mong nakawin yung pangarap namin ni Elise para kay Lance? Hindi ba anak mo rin ako?”

Hindi sumagot si Mama Corazon. Tumingin lang siya kay Lance.

“Ma, ibalik mo,” mahinang sabi ni Lance, pero may halong takot, hindi pagsisisi. “Ma, sabihin mo sa kanila na hihiramin lang…”

At doon na ako nagsalita ulit. Kinuha ko ulit ang micro, pero hindi para manumbat. Para tapusin.

“Tita, Tito, mga ninong, ninang, mga kaibigan. Pasensya na po kayo. Hindi ko po intensyon na gawing teleserye ang kasal namin. Pero hindi po ako papayag na magsimula kami ni Marco sa pekeng pera at totoong panloloko. Ang 1.2M na yan, hindi po yan bayad para sa akin. Yan po ay pundasyon na pinaghirapan namin ni Marco para sa magiging pamilya namin. Para sa bahay na may maliit na garden na gusto ni Marco para sa nanay niya pag tumanda siya.”

Lumingon ako sa nanay at tatay ko na umiiyak sa gilid.

“Ma, Pa, sorry po. Alam kong napahiya kayo. Pero kung hindi ko to ginawa ngayon, baka bukas, ako naman ang mapahiya habang buhay.”

Tapos tumingin ako sa lahat ng bisita.

“Yung kasal po, hindi po muna matutuloy ngayon. Pero yung handa, kainin niyo po. Bayad na po ito. Regalo ko na lang po sa inyo. At sa mga nagbigay ng sobre, ibabalik po namin ni Marco lahat bukas, kasama ang sulat kamay na pasasalamat.”

Nagulat ang lahat. Akala nila magwawala ako.

Pero ngumiti ako.

“Marco, halika.”

Hinila ko si Marco pababa ng entablado. Dumaan kami sa gitna ng mga tao. Hawak kamay. Hindi na bride at groom. Parang dalawang taong pagod na.

Pumunta kami sa table ng BDO manager na ninang ko pala, si Ninang Baby.

“Ninang, pwede po ba tayong mag-file ng dispute? May unauthorized scheduled transfer po kasi. At may evidence po ako ng panloloko gamit ang prop money para sa dote. Estafa po ba ito?”

Si Ninang Baby, na kanina pa nanonood, tumayo.

“Elise, may karapatan ka. Lalo na at may intent to deceive. Pero anak, pamilya pa rin. Anong gusto mong mangyari?”

Tumingin ako kay Marco. Siya ang nagdesisyon.

“Ma, Lance, may dalawang pagpipilian kayo. Una, ibalik niyo ngayon din ang pera sa account namin ni Elise. Sa harap ng abugado ni Ninang Baby. Pangalawa, magpa-file kami ng kaso. Hindi para makulong kayo. Para lang maitala na hindi niyo pera yun. At kahit anong mangyari, tapos na yung pagiging ATM ko.”

Nanginginig na kinuha ni Mama Corazon ang phone ni Lance. Dahil nasa kanya pa rin ang OTP, kailangan niya i-approve ang reversal.

“Isang milyon at dalawang daang libo… malaki yan…” bulong niya.

“Ma, mas malaki po yung tiwala na sinira niyo,” sabi ni Marco.

Sa harap ng lahat, sa harap ng abugado ng hotel at ni Ninang Baby, ni-reverse ang transfer. Real-time. Nakita namin lahat sa BPI app ni Marco: P1,200,000.00 returned.

At hindi ko kinuha.

“Marco, i-transfer mo sa joint account natin. Yung account na binuksan natin sa BDO Mandaue na dalawa tayong may pirma bago makapag-withdraw. Para wala nang makakagalaw na mag-isa.”

Ginawa ni Marco. Agad.

Pagkatapos, hinarap ni Marco ang mga bisita.

“Wala nang kasal ngayon. Pero may pamilya pa rin. Elise, kung okay lang sayo, bukas, sa City Hall na lang tayo. Ako, ikaw, parents mo, at dalawang witness. Walang baul. Walang prop money. Walang drama. Gusto mo ba?”

Umiyak ako. Sa unang pagkakataon nung araw na yun, umiyak ako dahil sa saya.

“Oo.”

Kinabukasan, Linggo. Walang gown. Naka-puting dress lang ako na binili sa Ayala. Si Marco naka-polo. Kinasal kami sa Cebu City Hall. Kasama lang ang nanay at tatay ko, at ang kapatid ni Marco na panganay na matagal nang ayaw sa ugali ni Mama Corazon.

Si Mama Corazon at Lance? Hindi namin inimbitahan. Pero pinadalhan namin sila ng sulat.

Sa sulat, nakalagay: “Ma, mahal ka pa rin namin. Pero kailangan niyong matutong humingi, hindi manguha. Yung Vios ni Lance, ibenta niyo. Ibalik niyo yung 800k na downpayment ng bahay na kinuha niyo dati. Pag naibalik niyo, may handa pa rin kayo sa bahay namin tuwing Pasko. Pero hindi na kayo pwedeng humawak ng pera namin. – Marco & Elise”

Pagkalipas ng isang buwan, nabenta nga ang Vios. Naibalik ang 800k. Hindi buo, pero 600k lang muna. At si Mama Corazon, sa kauna-unahang pagkakataon, nag-message sa akin hindi para manghingi, kundi para mag-sorry.

“Elise, pasensya na. Natakot lang ako na mawalan ng anak si Lance. Pero nawala tuloy kayo ni Marco. Patawarin mo ako.”

Hindi ko agad sinagot. Pero nung Pasko, inimbitahan pa rin namin sila. Kumain ng lechon. Tahimik lang. Walang baul. Walang pera. Pero may respeto na.

Ngayon, nakatira na kami ni Marco sa maliit na bahay sa Liloan na may maliit na garden. Yung 1.2M? Nasa joint account pa rin, ginamit naming pang-down sa lupa, pero nakapangalan sa aming dalawa. At yung baul na may pekeng pera? Ginawa kong lagayan ng mga resibo at titulo. Para maalala ko, na minsan, kailangan mong buksan ang baul sa harap ng lahat, kahit nakakahiya, para lang makita kung ano talaga ang laman.

At sa lahat ng babaeng natatakot magsalita sa araw ng kasal nila dahil sa hiya, tandaan niyo: mas nakakahiya ang habambuhay na nagsinungaling ka sa sarili mo, kaysa sa isang araw na nagsabi ka ng totoo.

Tapos na ang drama. Pero nagsisimula pa lang ang totoong pamilya namin.