Bahagi 4
Pangatlong linggo ni Miguel bilang volunteer sa gallery, dumating ang gulo na inaasahan ko.

Tanghali, may biglang pumasok na babae sa gallery. Matangkad, payat, naka-white dress. Si Carla Reyes. Hindi ko akalain na susundan niya kami hanggang Paris. Sa likod niya, si Tita Teresa, hinihingal, halatang kagagaling lang sa flight mula Manila.

“Grace!” sigaw ni Carla, hindi na yung pa-cute na boses niya sa BGC. “Akala mo ba tapos na? Akala mo ba sa yo na si Miguel? Dalawang taon kami! Dalawang taon akong naghintay! Sabi niya hihiwalayan ka niya!”

Napatigil ang dalawang bisita sa gallery, nagtinginan. Agad kong isinara ang pinto ng gallery at binaliktad ang sign na “Closed.”

Si Miguel lumabas mula sa storage, may hawak na basahan. Pagkakita kay Carla, namutla siya pero hindi siya nagtago sa likod ko. Tumayo siya sa gitna namin.

“Carla, anong ginagawa mo dito?” mahinahon pero matigas ang boses ni Miguel.

“Anong ginagawa ko? Hinahanap kita! Pinadala mo ako sa Cebu na parang basura! Binigyan mo ako ng pera para tumahimik! Akala mo ba mabibili mo ako ng ₱2 million? Mahal kita, Miguel!” Umiiyak na si Carla, nanginginig.

Doon sumabat si Tita Teresa, “Tama na! Carla, pinauwi na kita sa Cebu, binigyan ka na ng separation pay. Grace, iha, patawarin mo na ang anak ko. Itong si Carla, siya ang nanukso! Si Miguel mabuting tao!”

Tumingin ako kay Tita Teresa, tapos kay Carla, tapos kay Miguel. Tatlong taon akong nanahimik para sa hiya ng pamilya. Tatlong taon akong nagpanggap na bingi at bulag. Hindi na ngayon.

“Enough,” sabi ko, malakas at malinaw. Hindi ako sumigaw, pero nanginginig ang buong gallery.

Hinarap ko si Carla, “Carla, dalawang taon kayong dalawa. Alam ko. Alam ko kung saan ka nakatira, sino nagbabayad ng condo mo malapit sa BGC, ilang beses siya pumunta doon. Hindi kita sinugod dati kasi akala ko ako ang problema. Nalakunan ako, depressed ako, akala ko kasalanan ko. Pero ngayon alam ko na, pinili ninyong dalawa na manloko sa bahay ko mismo, sa study room na hindi ko pinapasok dahil nirerespeto ko ang asawa ko.”

Umiyak si Carla, “Ma’am, sorry—”

“At ikaw, Tita,” hinarap ko si Tita Teresa, “Mahal ko kayo, pero tatlong taon ninyo akong sinisisi dahil wala pa kayong apo, pero hindi ninyo tinanong kung bakit nalaglag ang apo ninyo. Si Miguel ang nagpilit sa akin na pumunta sa Alabang nung umuulan. Ako ang nawalan ng dugo, ako ang nasa ospital mag-isa habang nasa Singapore siya for business meeting.”

Natahimik si Tita Teresa, parang ngayon lang niya narinig yon.

Huling hinarap ko si Miguel. Hawak ko pa rin ang brown envelope ng titulo.

“Miguel, mahal kita dati. Pero nung nakita kita sa CCTV kasama si Carla sa upuan na ako ang pumili, durog ako. Akala ko mamamatay ako. Pero hindi ako namatay. Tumayo ako. Nagpagupit ako, nagtrabaho ako, nagpinta ako. Binenta ko ang painting natin ng ₱25 million at ginawa kong foundation para hindi na maranasan ng ibang babae ang naranasan ko.”

Lumuhod ulit si Miguel, pero sa pagkakataong to, hindi para magmakaawa na bumalik ako sa pagiging Mrs. Tan.

“Grace, hindi ko hinihingi na maging Mrs. Tan ka ulit. Alam kong sinira ko ang pangalan mo, ang bahay mo, ang tiwala mo. Yung 50% shares, yung Forbes house, hindi yon bayad para patawarin mo ako. Gamitin mo kung saan mo gusto. Ako, magsisimula ako sa baba. Kung gusto mo, pirmahan na natin ang annulment bukas. Pero hayaan mo lang akong tumulong dito sa gallery at sa Salamin foundation hanggang sa mapatawad mo ang sarili mo, hindi ako.”

Doon na nagsalita si Carla, mahina, “Ma’am Grace, totoo po, ako po ang nagchat kay Sir nung una. Akala ko po mapapangasawa niya ako at magiging mayaman ako. Pero hindi po pala. Pagkatapos po akong dalhin sa Cebu, na-realize ko, ginamit lang din po niya ako. Wala po akong nakuha. Sorry po.”

Hindi ko siya sinampal. Lumapit ako, inabutan ko siya ng tubig. “Umuwi ka na sa Cebu, Carla. Mag-aral ka ulit. Huwag mo nang gawin sa ibang babae ang ginawa mo sa akin. Yung ₱2 million na binigay ni Miguel, gamitin mo pang-negosyo, hindi pang-habol sa lalaking may asawa.”

Tumingin si Carla kay Miguel na may luha, tapos tumango at lumabas ng gallery. Sumunod si Tita Teresa, pero bago lumabas, hinawakan niya ang kamay ko, “Iha, sorry. Ngayon ko lang naintindihan. Yung Forbes house, tama ka, gawin mong halfway house. Ang Tan Group, hayaan mo na ang kapatid ni Miguel ang magpatakbo. Ikaw, magpinta ka lang.”

Nung kami na lang dalawa ni Miguel ang natira, kinuha ko ang kontrata ng gallery. Pinirmahan ko ang volunteer extension niya ng 6 months pa, pero may kondisyon na nakasulat: lahat ng kita ng gallery sa loob ng 6 months ay mapupunta sa Salamin foundation, at si Miguel ang magtuturo ng free art workshop tuwing Sabado para sa mga bata ng mga nanay sa foundation.

“At yung annulment?” tanong niya.

“Pag-uusapan natin pagkatapos ng 6 months,” sabi ko. “Sa ngayon, hindi ka mister ko. Hindi ka boss. Volunteer ka. At ako, hindi na ako yung Grace na naghihintay sa Forbes Park. Ako si Grace Alonzo, may-ari ng gallery na to at ng halfway house sa Manila.”

Ngumiti siya, yung ngiting totoo na, may luha pero may pag-asa.

Lumipas ang anim na buwan. Naging maayos ang gallery. Si Miguel, araw-araw nagbubuhat ng canvas, nagtuturo sa mga bata, natutong magluto ng sinigang para sa mga nanay ng foundation na bumibisita sa Paris. Ako, nakapagpinta ulit ng mga masasayang kulay, hindi na puro salamin at anino.

Isang umaga, habang nagtitimpla kami ng kape sa maliit na kusina ng gallery, may dumating na sulat galing sa Louvre, iniimbitahan akong maging part ng group exhibit next year. At kasama sa invitation, isang blankong slot para sa “collaborator.”

Tiningnan ko si Miguel na nagsasalin ng kape, yung kamay na dati puro mamahaling relo lang ang hawak, ngayon may pintura at paso.

“Gusto mo bang sabay tayong mag-exhibit?” tanong ko.

Nabitawan niya ang tasa, pero nasalo ko. Tumawa kaming dalawa, at sa tawa na yon, alam kong hindi na kami yung perpektong mag-asawa sa Peninsula na nagkukunwari. Isa na kaming normal na mag-asawa na natutong maghugas ng pinggan, mag-away sa kulay ng pintura, at magpatawad nang dahan-dahan.

At kinabukasan, sabay naming binuksan ang bintana ng gallery sa Paris, hinayaang pumasok ang araw, at sabay naming pininturahan ang bagong pader na dati blanko lang.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨