Bahagi 3
Pagmulat ko, puti ang kisame. Amoy alcohol at malamig na hangin ng aircon. Nasa private room ako ng St. Luke’s, may IV sa kamay at may kumot na makapal na hindi sa ospital galing, amoy ng condo namin sa BGC.

Si Carlo nakaupo sa tabi ng kama ko, naka-scrubs pa, yung gold rim na salamin niya nakapatong sa lamesa, halatang hindi pa natutulog. Yung mata niya may pula, yung buhok niya magulo. Pagkakita niyang gising na ako, agad siyang tumayo at sinapo noo ko.

“Bumaba na lagnat mo,” sabi niya, mahina pero may ginhawa. “39.5 ka kagabi. Kung hindi pa kita nakita sa garden, baka kung ano nangyari sa’yo.”

Hindi ako makatingin sa kanya. Naalala ko lahat, yung sinabi ni Bianca, yung pagtakbo ko, yung hampas ko sa dibdib niya. Nahihiya ako pero masakit pa rin dibdib ko. “Sorry,” bulong ko. “Naging pabigat ako.”

Umupo siya ulit at hinawakan kamay ko, hindi na malamig yung kamay niya ngayon. “Grace, hindi ka pabigat. Asawa kita. Kahit sa papel lang dati, pero asawa pa rin.”

Doon ko nalaman yung buong kwento. Isang taon na ang nakaraan, umuwi si Lolo Pio sa San Jose para dalawin yung dating kasama sa PGH. Habang naglalakad sa palengke, nahilo siya at natumba sa gilid ng kalsada. Walang gustong lumapit dahil natakot. Ako yung dumaan, kakabigay ko lang ng libreng gamot sa mga senior sa barangay hall. Ako yung nag-first aid, ako yung nagpasan sa kanya papuntang clinic kahit maliit lang ako. Naaalala niya lang, may batang babae na malinaw mata at malambing boses na nagsabi, “Lolo, wag po kayo matakot, nandito lang po ako.”

Pag-uwi ni Lolo sa Manila, paulit-ulit niya akong kinukwento. Si Carlo, tahimik lang, pina-background check ako. Nakita niya picture ko sa clinic, naka-white cardigan na luma. Kaya nung nagkasakit si Lolo at sinabing gusto niyang makitang ikasal si Carlo, ako agad naisip niya. Hindi dahil madali akong kontrolin, kundi dahil ako lang ang babaeng naalala ni Lolo na may mabait na puso.

Nung sinasabi niya yun, tumulo luha ko nang hindi ko namamalayan. Akala ko pinili niya ako dahil mahirap ako at hindi lalaban. Hindi pala.

Pero hindi pa tapos ang gabi. Bumukas ang pinto at pumasok si Bianca, may dalang dalawang kape, nakangiti pa. Pagkakita niya sa akin na hawak ni Carlo ang kamay, natigilan siya.

“Kuya Carlo, kagabi pa kita hinahanap, may interesting case tayo sa cardio,” sabi niya, pilit pa rin sweet.

Hindi sumagot si Carlo. Tumingin lang siya kay Bianca at malamig na sinabi, “Bianca, labas muna. Nagpapagaling asawa ko.”

Napakagat-labi si Bianca at tumingin sa akin, “Grace, sana maintindihan mo, matagal ko nang kilala si Kuya Carlo. Alam kong contract lang kayo. Hindi ka naman talaga bagay sa mundo namin.”

Doon ako nasaktan ulit. Gusto kong sumagot pero nanghihina ako. Si Carlo ang sumagot, “Bianca, tama na. Alam kong matalino ka, PhD ka sa Johns Hopkins, pero hindi mo alam ang pinagkaiba ng respeto at pagiging entitled. Ang asawa ko, kahit hindi marunong magbasa ng ECG, marunong magligtas ng tao nang walang hinihinging kapalit. Ikaw, marunong ka ba nun?”

Namula si Bianca at dali-daling lumabas, dala yung kape. Naiwan akong tulala. First time kong nakitang may taong ipinagtanggol ako nang ganun.

Maya-maya dumating si Dra. Carmen, naka-blazer pa rin kahit madaling araw. Nakita niya ako sa kama at si Carlo na nakabantay, kumunot noo siya. “Anong nangyari? Bakit nasa ospital si Grace?”

Sinabi ni Carlo yung totoo, na nagtampo ako dahil sa sinabi ni Bianca. Hindi nagalit si Dra. Carmen, tumahimik lang siya at tinitigan ako. Lumapit siya at hinawakan paa ko na nakalabas sa kumot, malamig pa.

“Grace,” sabi niya, “alam kong nasaktan kita nung unang dinner. Akala ko kasi kailangan ng anak ko ng katulad ni Bianca para sumikat lalo ang pamilya. Pero nakita ko kagabi, si Carlo na hindi marunong mag-alala, tumakbo sa buong ospital para hanapin ka. Ngayon ko lang nakita yung anak kong ganyan.”

Hindi ako sumagot, pero gumaan konti pakiramdam ko.

Kinabukasan, gumaling na lagnat ko pero hindi pa ako pinapalabas. Dumating yung balita na successful ang kidney transplant ni Tatay sa National Kidney Institute. Si Carlo pala ang nag-ayos ng lahat, binayaran niya yung ₱2.8 million na gastos nang hindi sinasabi sa akin, at yung donor compatible pa. Umiyak ako nang umiyak nung nalaman ko. Yung ₱3 million na nasa bank account ko, hindi ko pa pala kailangang gastusin para kay Tatay.

Pero dahil dun, mas lalo akong nag-isip. Tapos na ang isang taon. Magaling na si Tatay, may pera na ako, tapos na ang kontrata. At kahit sinabi ni Carlo na mahal niya ako, paano kung awa lang yun? Paano kung dahil lang sa guilt dahil nagkasakit ako sa garden? Ayokong maging charity case.

Habang tulog si Carlo sa sofa ng kwarto ko, dahan-dahan akong bumangon. Kinuha ko yung maliit na bag ko. Iniwan ko yung wedding ring na binigay niya nung civil wedding, yung simpleng gold band lang, at sulat sa ibabaw ng ref namin sa BGC.

“Doc Carlo, salamat sa isang taon na pag-aalaga. Nakuha ko na yung pera, magaling na si Tatay, siguro dapat bumalik na ako sa San Jose. Sana maging masaya ka kay Dra. Bianca. – Grace”

Alas singko ng umaga, sumakay ako ng bus sa PITX pa-San Jose. Umiiyak ako habang umaandar yung bus, hawak ko yung lumang cardigan ko. Akala ko yun na yung tamang desisyon, yung maliit pero mahalagang desisyon para protektahan yung sarili ko. Hindi ko alam, yun pala yung simula ng pinakamalaking gulo.