Bahagi 4
Pag-uwi ni Carlo sa condo sa BGC bandang alas sais ng umaga galing sa duty, tahimik ang unit. Walang amoy ng sinangag na lagi kong niluluto para sa kanya, walang tunog ng air purifier sa guest room. Yung strawberry tanghulu na binili niya kahapon, nandun pa rin sa ref, hindi ko ginalaw.

Nakita niya agad yung sulat at yung singsing sa ibabaw ng ref. Nanginginig kamay niya habang binabasa. Sa unang pagkakataon sa buhay niya, yung Dr. Carlo Rivera na kahit 8 hours na open heart surgery hindi nanginginig, nanginginig dahil sa isang sulat.

Tinawagan niya ako, out of coverage. Tinawagan niya yung nurse sa San Jose, wala daw ako. Doon siya nabaliw. Hindi na siya nagpalit ng scrubs, kinuha niya susi ng kotse at pinaharurot papuntang San Jose. Umulan nang mahina nung umagang yun.

Ako naman, nasa San Jose Del Monte bus terminal na, hawak yung lumang bag, tulala sa mga tao. Hindi ko alam saan ako pupunta. Sa bahay namin na maliit, na ngayon wala na si Tatay dahil nasa Manila pa nagpapagaling? Sa clinic na wala na akong trabaho? Parang wala akong uuwian.

“Grace Santos!”

Napalingon ako. Si Carlo, basa sa ulan, hingal na hingal, nakatayo sa gitna ng terminal na maingay. Yung mga tao nakatingin sa amin. Lumapit siya at hinila ako sa yakap nang mahigpit, parang takot na takot na mawala ako.

“Grace, sino nagsabing pwede kang umalis? Sino nagsabing ikaw magde-decide ng divorce?” Sigaw niya, pero yung boses niya nanginginig sa takot, hindi sa galit.

Umiyak ako, “Tapos na kontrata, dapat umalis na ako.”

Kinuha niya sa bulsa ng coat niya yung lumang kontrata namin at pinunit sa harap ko, sa gitna ng terminal, nagkalat yung papel sa basang sahig. Tapos kumuha siya ng bagong folder.

“Luma na yan. Eto bago. Lifetime ang duration. Tinanggal ko na clause 2. Pinapayagan na kitang mahulog, ako rin nahulog na. Grace, mahal kita, hindi ko alam kailan nagsimula, alam ko lang ngayon pag wala ka hindi ako makahinga.”

At sa gitna ng maingay na terminal, lumuhod siya. Kinuha niya yung maliit na box na isang buwan na niyang dala-dala sa coat niya. Diamond ring, hindi yung simpleng gold band dati.

“Grace, pakasalan mo ulit ako? Hindi na contract, hindi na para kay Lolo. Ako mismo, bilang lalaking nagmamahal sa’yo. Gusto kitang pakasalan ulit.”

Walang tao sa terminal na hindi napatingin. Yung tindera ng taho, yung driver ng bus, lahat. Umiyak ako nang malakas at tumango nang tumango. “Oo, oo, Carlo!”

Niyakap niya ako sa gitna ng ulan. Yung mga tao pumalakpak, yung iba nag-video pa.

Isang buwan pagkatapos, sa national medical conference sa PICC, si Dr. Carlo Rivera na never nagkwento ng personal na buhay, kinuha mic at sinabi sa harap ng lahat ng doktor sa Pilipinas, “Ito po ang asawa ko, si Grace Rivera, pinakamagaling na ER nurse ng St. Luke’s BGC. Siya ang nagturo sa akin na para maging magaling na doktor, hindi lang matalas na scalpel ang kailangan, kundi mainit na puso.”

Tumayo lahat at pumalakpak. Ako na nasa gilid, naka-simple white dress lang, pulang-pula mukha.

Pero pinaka-nagulat ako kay Dra. Carmen. Isang linggo bago yun, nagkaroon ng magnitude 5 na lindol sa Manila. Na-trap yung buntis sa elevator ng ospital. Walang doktor na makapasok dahil sira ang kuryente. Ako lang na nurse sa ER ang nandoon. Mag-isa kong pinaanak yung babae sa loob ng elevator gamit lang flashlight ng cellphone at emergency kit. Naiyak yung buong ospital.

Nakita ni Dra. Carmen yun sa CCTV. Pagkatapos, pumunta siya sa ER, hawak kamay ko at umiiyak, “Grace, patawarin mo ako. Akala ko kailangan ng anak ko ng PhD para maging bagay sa kanya. Ngayon ko lang naintindihan, yung kayang samahan ang anak ko pag pagod siya, yung kayang magpainit ng bahay na malamig, yun ang pinaka-bagay sa kanya.”

Niyakap ko si Dra. Carmen. Sa wakas, tinawag niya akong anak.

Si Bianca naman, pagkatapos nung gabi sa garden, hindi na siya masyadong nagpakita sa cardio. Nalaman ni Dra. Carmen na siya pala ang nagsabi sa ibang nurse na contract lang kami at na pinipilit niyang sirain kami. Dahil dun, siya mismo ang humiling na malipat sa Cebu Doctors para magsimula ulit. Walang drama, tahimik lang siyang umalis. Yun ang consequence ng ginawa niya, hindi dahil pinarusahan namin siya, kundi dahil siya mismo nahiya sa ginawa niya.

Ngayon, nakatira pa rin kami sa BGC pero hindi na black white gray ang condo. May halaman na ako sa balcony, may kulay dilaw na kumot sa guest room na ginawa na naming nursery para sa future baby namin. Yung rules sa ref, pinalitan ni Carlo ng picture namin sa bus terminal, basang-basa sa ulan.

Si Tatay magaling na, nakakabenta na ulit ng gulay sa palengke ng San Jose, at kada linggo pumupunta kami ni Carlo para magdala ng strawberry tanghulu, hindi lang para sa akin kundi para sa mga bata sa barangay.

Minsan tinatanong ako ng mga bagong nurse sa St. Luke’s kung paano ko nakuha si Doc Carlo. Ngumiti lang ako at sinasabi, “Hindi ko siya nakuha. Hinintay ko lang siyang matutong umuwi.”

At sa tuwing umuulan sa BGC at naamoy ko yung matamis na tanghulu sa ref, naaalala ko yung gabi sa bench, yung lagnat, yung terminal sa San Jose, at alam kong sa wakas, nakauwi na talaga ako sa tunay kong tahanan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨