Bahagi 4
Nung pinilit kong humarap kami sa buong pamilya para singilin ang ₱500 na Jollibee ng anak ko, doon lang umamin biyenan ko at kami ang tuluyang nakalaya

Makalipas ang isang linggo, sinubukan naming bawiin yung birthday ni Zia. Hindi na sa bahay, kundi sa Jollibee】 mismo sa SM North sa Quezon City. Ako at si Allan, nag-ipon ulit. Kahit construction worker lang si Allan, nag-overtime siya ng tatlong araw para may pang-Jollibee kami. Ako naman, nagbenta ng konting damit online.

Inimbitahan namin yung 10 classmates ni Zia. Lahat sila naka-party hat. May Chickenjoy, spaghetti, burger, peach mango pie, at syempre limited edition na toy. May balloon pa. Si Zia, kitang-kita sa mukha niya yung saya. First time niyang mag-birthday sa Jollibee mismo, hindi lang food pack sa bahay.

Si Aling Chit hindi namin inimbitahan nung una. Pero dumating siya, may dalang bilao ng kakanin. Hindi na siya nag-bingo. Sabi niya, “Zia, Lola sorry ha. Ito kakanin, tinda ni Lola ngayon. Kita ni Lola ₱200 isang araw.” Si Zia, mabait na bata, ngumiti lang at kumuha ng isang piraso. Hindi na siya galit, pero hindi na rin siya dumidikit kay Lola tulad ng dati.

Doon sa Jollibee, habang kumakain kami, biglang nagsalita si Allan sa harap ng mga magulang ng classmates ni Zia. “Pasensya na kayo,” sabi niya. “Ako kasi, mabilis akong naniwala sa nanay ko. Pinagbintangan ko asawa ko na binenta yung Jollibee ng anak ko pang-milk tea. Pero hindi pala totoo. Si Mama pala kumain at nagbenta ng toy ng apo niya ng ₱50 para sa bingo.”

Tahimik lahat ng tao sa paligid. Si Aling Chit napayuko, hawak yung bilao. Ako, hindi ko in-expect na gagawin ni Allan yun. Pero kailangan pala. Kailangan marinig ng ibang tao na hindi ako yung masama.

Pagkatapos ng party, may isang nanay na lumapit sa akin. “Kristine, buti nilinaw mo. Mahirap talaga pag sa bahay ng biyenan nakatira.” Ngumiti lang ako.

Makalipas ang isang buwan, nakabukod na kami. Nakahanap kami ng maliit na bahay na 30 sqm, ₱2,000 isang buwan, sa kabilang barangay lang sa Quezon City. Maliit lang, isang kwarto, maliit na kusina, pero amin. Walang bingo sa umaga, walang Tong-its sa gabi, walang nawawalang ulam na ako ang sinisisi.

Si Zia, honor pa rin sa school. May baon na siya minsan na Jollibee na worth ₱100 na binibili namin tuwing may extra. Hindi na siya natatakot na mawala baon niya. Yung cabinet namin may lock, at yung susi hawak ni Zia.

Si Aling Chit, hindi na nagbi-bingo. Nagtitinda na siya ng kakanin araw-araw. Kumikita siya ng ₱200 isang araw. Minsan dumadaan siya sa bahay namin, nagdadala ng puto. Sabi niya nagsisisi siya. Sabi niya hindi na siya kakain ng Jollibee food pack ng apo niya. At totoo naman, hindi na siya nanghihingi.

Isang gabi, habang kumakain kami ng Jollibee na Chickenjoy at spaghetti sa maliit naming lamesa, biglang nagtanong si Zia.

“Mama, Papa, paglaki ko po, pwede po ba ako maging manager ng Jollibee? Para bigyan ko po ng maraming Jollibee food pack na worth ₱500 na may Chickenjoy at spaghetti at burger at pie at toy na limited edition na worth ₱100 yung mga batang 7 anyos na kinain ng Lola nila yung Jollibee nila at binenta yung toy ng ₱50 para sa bingo at may utang na ₱5,000?”

Natawa si Allan, pero ako naiyak. Niyakap ko si Zia.

“Oo anak, pwede. Maging manager ka ng Jollibee. Para walang batang 7 anyos na hindi makakakain ng Chickenjoy sa birthday niya dahil kinain ng Lola niya yung Jollibee food pack niya na worth ₱500 at binenta yung toy na limited edition na worth ₱100 ng ₱50 para sa bingo.”

Si Allan tumayo at kumuha ng baso ng tubig. “At para walang nanay na pagbibintangang binenta yung Jollibee ng anak niya pang-milk tea na ₱150,” dagdag niya. Tumingin siya sa akin. “Sorry ulit, Kristine. Simula ngayon, ikaw muna paniniwalaan ko.”

Si Zia tumayo at kinuha yung Jollibee toy niya sa cabinet na may lock. Inilagay niya sa gitna ng lamesa.

“Mama, Papa, ito po bantay ng pamilya natin. Kapag nandito to, walang mawawalang Jollibee】】.”

Nagtawanan kami. Yung maliit naming bahay na 30 sqm, amoy Chickenjoy at spaghetti. Hindi na amoy bingo at Tong-its. Hindi na amoy takot.

Si Aling Chit, isang beses sa isang linggo, bumibisita. Hindi na siya galit. Tahimik lang siya, minsan nagdadala ng kakanin. Sabi niya, “Kristine, salamat kasi hindi mo ako pinahiya sa buong barangay.” Sabi ko, “Nay, hindi kita pinahiya. Ikaw ang naglantad sa sarili mo nung kinain mo yung Jollibee ni Zia at binenta mo yung laruan.”

At doon nagtapos yung gulo. Hindi dahil may namatay o may naaksidente, kundi dahil natuto kaming tumayo. Natuto akong protektahan yung anak ko at sarili ko. Natuto si Allan na manindigan para sa asawa at anak niya, hindi lang para sa nanay niya.

Ngayon, yung Jollibee toy na limited edition na worth ₱100 ni Zia, nasa cabinet na may lock, at yung susi hawak ni Zia na 7 anyos. Araw-araw niya chine-check kung nandoon pa. At araw-araw, nandoon pa rin.

“Opo Mama, ako po bantay ng Jollibee toy ko,” sabi ni Zia tuwing gabi bago matulog.

At sa unang gabi namin sa maliit na bahay na kami lang tatlo, habang hawak ni Zia ang susi ng cabinet at amoy pa rin ang Chickenjoy sa kamay naming lahat, alam kong hindi na kailanman mawawala ulit ang ngiti niya tuwing birthday.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨