Bahagi 3
Nung makita ko yung poster, parang tumigil ang paghinga ko.

Yung tatlong painting sa poster, yun yung ginawa ko sa loob ng tatlong taon ng kasal namin ni Miguel. Hindi ako pwedeng magkamali. Yung brush stroke, yung kulay, yung maliit na pirma ko sa sulok na tinakpan nila ng filter.

Bumalik ako sa Cubao ng nanginginig. Binuksan ko yung lumang baul ko. Nandoon pa yung sketchbook ko, yung makapal, may mantsa na ng kape at pintura. Binuklat ko. Nandoon ang original drafts ng tatlong yun. May petsa. May pirma ko. At sa gilid, may sulat-kamay ni Miguel.

Yung una, drawing ko siya habang natutulog sa sofa, may kumot na hinabi ko. Sa gilid may sulat siya, “Asawa ko pinakamagaling mag-drawing.”

Yung pangalawa, siya habang nagluluto ng instant noodles nung may trangkaso ako. Nakasulat, “Para sa asawa kong masungit pag may sakit.”

Yung pangatlo, kaming dalawa na nanonood ng ulan sa Tagaytay, yung huling anniversary na dapat sana magkasama kami.

Umiyak ako pero hindi dahil sa galit lang. Nasaktan ako kasi ninakaw, pero mas nasaktan ako kasi alam kong ginamit ni Andrea yung tiwala ni Miguel.

Kinabukasan, suot ko lang simpleng white shirt at jeans, pumunta ako sa Ayala Museum. Maraming tao, mga mayayamang misis, mga press, mga influencer. Nasa gitna si Andrea, naka designer dress, hawak ang wine glass, nag-e-explain na daw “inspired by my love story in New York” yung paintings.

Tumayo ako sa gitna ng crowd. Hindi ako sumigaw. Mahinahon kong inilabas ang sketchbook ko.

“Excuse me,” sabi ko, medyo nanginginig boses ko pero malinaw. “Tatlong painting na yan, ako ang nag-pinta. Ginawa ko para sa asawa ko sa una, pangalawa, at pangatlong anniversary namin.”

Nagulat ang lahat, tumahimik.

Binuklat ko ang sketchbook, pinakita ang original lines, ang petsa, at ang sulat-kamay ni Miguel. “Ito po yung una, natutulog siya sa sofa, may kumot na ako ang naghabi. Pangalawa, nagluluto siya ng noodles nung may sakit ako. Pangatlo, nanonood kami ng ulan sa Tagaytay. Kung kay Andrea po ito, kaya niyo po bang ikwento ang kwento sa likod ng bawat isa?”

Namutla si Andrea. Napahawak siya sa dibdib. “Ano bang sinasabi mo? Original ko to! Baka ikaw ang nangongopya!”

Pero hindi siya makasagot nung tinanong ng isang reporter kung anong klaseng pintura ang ginamit, anong araw niya tinapos, anong kwento ng lalaki sa painting.

Sa gilid ng exhibit, nakatayo si Miguel. Hindi ko alam na nandoon pala siya. Tinitigan niya yung tatlong painting, tapos yung sketchbook ko.

Nakita ko sa mata niya na may nag-flash. Parang may bumukas na pinto sa utak niya.

Lumapit siya, kinuha nang dahan-dahan ang sketchbook ko. Binasa ang sulat-kamay niya mismo. Hinawakan niya ang ulo niya.

Biglang bumalik lahat. Naalala niya yung gabing nilalagnat siya at ako yung nagpupuyat na nagpapalit ng bimpo. Naalala niya ako na naghihintay hanggang alas-dos ng madaling araw kasi may meeting siya. Naalala niya yung gabing nanaginip siya ng bangungot tungkol sa hiwalayan ng parents niya at ako yung yumakap sa kanya nang mahigpit. Naalala niya ako na umiiyak nung sinabi niyang kailangan niyang mag business trip ng isang buwan.

“Grace…” bulong niya, pero sobrang sakit ng ulo niya.

“Ah!” napasigaw siya, hawak ang ulo, namumutla, pawis na pawis.

Nagkagulo ang buong museum. Tumakbo ang guards, tumawag ng ambulance. Bumagsak si Miguel sa sahig, nawalan ng malay sa mismong harap ng exhibit ni Andrea.

Dinala siya ulit sa St. Luke’s BGC. Sinundan ko ang stretcher, hawak pa rin ang sketchbook na basa na ng luha ko.

Sa hallway, dumating si Tita Cynthia at si Andrea, hingal na hingal. Galit na galit si Tita Cynthia sa akin nung una. “Ano na naman ginawa mo! Sinaktan mo na naman anak ko!”

Hindi ako sumagot, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako yumuko. Tumingin ako diretso sa kanya. “Wala po akong ginawang masama, Tita. Nagsasabi lang po ako ng totoo.”

Tahimik si Andrea, nanginginig, hindi makatingin kay Tita Cynthia.

Nakaupo ako sa labas ng ER, magdamag. Hindi na ako yung babaeng naghihintay lang na maalala. Nagdesisyon ako ng maliit pero mahalagang bagay. Pag gising ni Miguel, anuman ang maalala niya, hindi ko na hahayaan na nakawin ang kwento namin. Ipapa-notaryo ko ang sketchbook ko bukas, at kung kailangan, magfa-file ako ng reklamo sa gallery. Poprotektahan ko ang sining ko at ang pagmamahal na binuo ko sa loob ng tatlong taon. Hindi na ako aalis nang tahimik.