Bahagi 3
Kinaumagahan, bumaba na ang lagnat ni Mara pero gising na gising ang isip niya. Habang nakaupo sa kama ng master bedroom, hawak pa rin ang kumot na amoy pabango ni Carlos, paulit-ulit niyang binalikan sa isip ang sinabi ni Bianca kagabi. Eight weeks. Kung bibilangin, eksaktong panahon yon na nasa Cebu sila ni Carlos para sa joint venture ng Ledesma Holdings at isang Japanese firm. Siya ang personal translator ni Carlos sa lahat ng meeting, magkasama sila mula almusal hanggang hatinggabi sa hotel. Walang uwian ng Manila.

Hindi siya pwedeng magkamali. Pero kailangan niya ng pruweba, hindi hinala.

Gamit ang pagiging translator, may kakilala si Mara na Pinay nurse na nagtatrabaho sa Los Angeles. Tawag doon ay si Ate Grace. Nag-video call siya at nakiusap nang maayos, hindi nagdrama. Sinabi niya ang pangalan ng ospital na binanggit ni Bianca sa kwento nito, isang sikat na ospital sa Santa Monica na diumano ay doon ito na-confine dahil sa pagkalaglag at depression.

Dalawang araw na naghintay si Mara. Hindi siya pumasok sa opisina, nagdahilan na may trangkaso pa. Nakaupo lang siya sa library ng mansyon habang si Lola Carmen ay nasa sala at inaalagaan si Bianca na kunwari ay nagsusuka tuwing umaga. Tinitiis ni Mara ang bawat tingin ni Lola na parang siya ang kontrabida.

Dumating ang sagot ni Ate Grace nang madaling araw sa Manila. Walang record. Kahit isang beses, hindi kailanman na-admit o na-check up si Bianca Reyes sa ospital na yon sa loob ng apat na taon. Ni wala ring record ng miscarriage, depression admission, o kahit emergency. Sinubukan pa ni Ate Grace na i-check ang malapit na private clinics, at doon nila nakita ang butas. Isang maliit na private clinic sa may Alhambra, California ang nag-issue ng ultrasound print na yon. Binabayaran ng $200 para sa souvenir ultrasound para sa mga nagpa-prank o gender reveal. Pekeng-peke, hindi man lang galing sa ospital.

Nanginginig ang kamay ni Mara habang hawak ang screenshot ng resibo na $200 na may pangalan ni Bianca at petsa. Hindi galit ang unang naramdaman niya kundi pagod, yung pagod na parang matagal ka nang lumalangoy tapos nalaman mong niloloko ka lang pala.

Dinala niya ang lahat kay Carlos sa library nang gabing wala si Lola. Tahimik na inilapag niya sa mesa ang print ng chat, resibo, at ang kopya ng pekeng ultrasound. Hindi siya sumigaw. Sinabi lang niya, “Nasa Cebu tayo noong mga panahong sinasabi niyang nabuo ang bata. Wala kang biyahe pabalik ng Manila. At ito ang resibo ng ultrasound niya.”

Binasa ni Carlos ang lahat. Walang salita sa una. Pagkatapos ay nanigas ang panga nito, at sa isang iglap ay dinurog nito ang pekeng papel sa kamao hanggang sa maging gusot na bola. Doon lang siya lumapit kay Mara, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahigit isang taon nilang pagsasama, niyakap siya nito nang mahigpit na parang takot na mawala siya. Hindi yung pilit na yakap, kundi yung yakap na may bigat.

“Patawad, Mara. Pinabayaan kitang masaktan,” bulong nito sa buhok niya. Amoy pa rin nito ang mamahaling pabango pero sa pagkakataong ito, hindi na siya lumayo.

Akala ni Mara tapos na. Pero hindi ganoon si Bianca.

Tatlong araw pagkatapos mabuking, habang nasa opisina si Mara, biglang sumabog ang Facebook. Nag-trending ang hashtag #MisisLedesmaNangaliwaSaKaklase. May nagkalat ng siyam na larawan, kuha raw sa isang hotel sa Makati, kung saan kayakap at kahalikan ni Mara ang isang lalaking hindi niya kilala. Malinaw ang mukha niya sa larawan pero peke ang lahat, halatang inedit ang ilaw at anino. Ang bilis kumalat, parang apoy. Isang ka-opisina pa niya ang nagpakita sa kanya ng post habang nasa pantry siya.

Sa loob ng isang umaga, bumagsak ng 5% ang stocks ng Ledesma Holdings. Tumawag ang board kay Carlos na nasa Cebu pa rin para sa follow-up meeting na nagkakahalaga ng bilyun-bilyon.

Si Lola Carmen, nang makita ang balita, halos himatayin sa galit. Pagkagising, ipinatawag si Mara at pinagpilit na lumuhod sa family chapel sa hardin ng mansyon. Umulan na naman nang gabing yon. Pinag-luhod siya ng tatlong oras sa malamig na marmol habang patuloy ang ambon, basa ang tuhod at nanginginig ang balikat. Wala siyang depensa. Alam niyang kahit anong paliwanag niya, hindi siya pakikinggan dahil mas mabigat ang picture kaysa salita.

“Mag-isip ka sa ginawa mo! Kahihiyan ka sa pamilya!” sigaw ni Lola habang nakatayo si Bianca sa likod nito na umiiyak kunwari.

Hindi sumagot si Mara. Tinitigan lang niya ang rosaryo sa altar at pinilit na hindi matumba.

Si Carlos, nang mabalitaan ang nangyari, hindi na nagpaalam sa mga Japanese investors. Iniwan niya ang meeting, sumakay sa private plane ng pamilya at lumipad pabalik ng Manila sa gitna ng bagyo. Alas-otso ng gabi, basa ang coat at magulo ang buhok, pumasok siya sa chapel kung saan lahat ng kamag-anak ng mga Ledesma ay nakapalibot at nanonood kay Mara na halos himatayin na.

Walang salita, hinubad ni Carlos ang mamahaling coat at ibinalot kay Mara na nanginginig sa lamig at hiya. Pagkatapos ay binuhat niya ito na parang walang bigat sa harap ng lahat. Tiningnan niya nang diretso si Lola Carmen at si Bianca, at ang boses niya ay sobrang lamig na tumahimik ang buong chapel.

“Asawa ko si Mara. Ako ang naniniwala sa kanya. Kung anong klaseng tao siya, ako ang higit na nakakaalam kaysa sa inyong lahat. Kung sino man ang gumagalaw sa kanya, nagpapakalat ng chismis tungkol sa kanya, kalaban ko, kalaban ng Ledesma. Pagbabayaran niya lahat ng ginawa niya.”

Buhat-buhat niya si Mara pabalik sa kwarto, tinawagan ang doktor, siya mismo ang nagpunas ng katawan nito, nagpainom ng mainit na lugaw. Gabing yon, hindi na siya natulog sa library. Humiga siya sa tabi ni Mara, niyakap ito mula sa likod at sinabing, “Matulog ka na, nandito na ako.”

Pagkatapos ng gabing yon, tuluyang pinatahimik ni Carlos si Bianca. Lahat ng brand na may kontrata rito ay tinawagan ng legal team ng Ledesma, lahat ng project sa Manila ay kinansela. Walang naglakas-loob na kumuha ulit sa kanya. Napilitan itong bumalik ng US nang walang dala. Si Lola Carmen naman ay unti-unting nakita na hindi mukhang pera si Mara. Nagsimula na itong turuan si Mara kung paano talaga magpatakbo ng pamilya, hindi na panunubok kundi totoong paggabay.

Malapit nang matapos ang ikalawang taon. Ilang buwan na lang ay tapos na ang kontrata. Gumaling na si Mang Tony, na-save na rin ang kompanya dahil sa tulong ng Ledesma pero binayaran na nito ang kalahati ng utang. Isang gabi tumawag ito kay Mara, umiiyak: “Anak, pagod ka na, alam ni Papa. Mag-divorce ka na, umuwi ka sa Cebu, ako na bahala sa iyo.”

Nakaupo si Mara sa master bedroom, tinitigan ang kontrata na malapit nang mag-expire at ang lalaking mahimbing na natutulog sa tabi niya. Sa isang taon, nagbago na ito. Umuuwi na para maghapunan, alam na niyang paborito niya ang sweet and sour na isda, niyayakap siya kapag binabangungot siya. Matagal na niyang nilabag ang Article 2, nahulog na siya rito nang hindi namamalayan.

At sa gabing yon, nagdesisyon siya ng maliit pero mabigat. Hindi pa siya aalis ngayon, pero ihahanda na niya ang lahat para makaalis nang buo ang dignidad niya kapag dumating ang araw.