Bahagi 3
Hindi ko akalaing yung gabing yon ang magiging pinakamahabang gabi sa Forbes Park.

Nang buksan ko yung ledger sa harap ng family council, natahimik lahat. Hindi dahil sa tapang ko, kundi dahil sa kapal ng libro. Doon nakalista lahat ng gastos ng pamilya sa loob ng sampung taon. Si Doña Amelia ang nagturo sa akin kung paano basahin yon nung nakaraang linggo, nung akala niya magiging tunay na manugang na ako.

“Ang sabi ni Tita Baby, nawawala daw yung ₱2.5 million sa charity fund nung nakaraang December,” sabi ko, nanginginig pero malinaw ang boses. “Tiningnan ko yung record. Hindi nawala. Ginamit pambayad sa nasirang yate ni Tito Boy sa Batangas. Nandito yung resibo, nakapangalan sa kanya.”

Nagkatinginan yung mga tito. Si Tito Boy na kanina pa nagsasalita tungkol sa dangal, biglang namula. Doon ko narealize, hindi lang ako ang hinuhusgahan nila, sila rin may tinatago.

Si Carla naman, hindi pa rin tumitigil. Lumapit siya kay Doña Amelia at lumuhod. “Mama Amelia, Maniwala ka sa akin! Mahal ko lang si Kuya! Simula nung dinala niyo ako dito nung 15 ako, siya lang nagtanggol sa akin nung tinawag akong ampon sa school! Ngayon kukunin lang siya ng babaeng to!”

Nakita ko paano nanginig labi ni Doña Amelia. Mahal niya si Carla kahit anak sa labas ng asawa niya. Pinalaki niya ito kahit masakit sa kanya. Pero mahal din niya ako ngayon. Kita ko sa mata niya yung pagod ng isang biyenan na laging nasa gitna.

Lumapit si Miguel sa akin, akmang hahawakan ako para patigilin, kasi ayaw niyang mapahiya ang pamilya niya sa harap ko. Pero marahan kong tinabig kamay niya. Hindi dahil hindi ko siya kailangan, pero dahil kailangan kong tumayo mag-isa sa pagkakataong ito.

“Alam kong sinira mo yung puti kong barong nung unang linggo ko dito,” sabi ko kay Carla, mahinahon lang. “Alam ko rin na nilagyan mo ng pekeng ahas yung kama ko. At alam kong ikaw nagkalat na gumagamit ako ng gayuma sa mga misis sa Makati.”

Napatigil si Carla. Hindi niya inakalang alam ko lahat at hindi ako nagsumbong.

“Pero hindi kita sinumbong kay Mama, kasi alam kong takot ka lang,” dagdag ko. “Takot kang mawalan ng pwesto sa pamilyang to. Pareho tayo. Ako, takot akong mawalan ng Mama ko sa ospital kaya kumapit ako sa trabaho. Ikaw, takot kang mawalan ng Kuya kaya kumapit ka sa paninira.”

Doon siya naiyak nang totoo, hindi na drama. Humagulgol siya.

Pero hindi pa tapos. Tumayo yung pinakamatandang tito at itinuro si Ethan na nagtatago sa likod ko. “At yang batang yan! Kung totoo ang sinasabi ni Carla, anak yan ni Miguel sa labas kay Sofia! Ibig sabihin nagsinungaling ang maybahay sa family tree! Paano pa kami maniniwala sa inyo?”

Yon ang pinakamasakit. Si Ethan, 5 years old pa lang, narinig na pinag-uusapan kung sino Mama niya. Yumakap siya nang mas mahigpit sa akin. Naramdaman kong gumalaw yung baby sa tiyan ko, parang sinasabi na wag akong matakot.

Tumingin ako kay Miguel. Alam kong 5 taon niyang tinago si Ethan kasi takot siya na husgahan ng pamilya ang pagmamahal niya kay Sofia. Takot siyang sabihin na nagkaanak siya sa babaeng namatay bago pa sila ikasal. Pero ngayon, kailangan na niyang harapin.

“Doña Amelia, totoo po ba?” tanong ng isang tita.

Huminga nang malalim si Doña Amelia. Tumayo siya, kinuha yung kamay ko at kamay ni Ethan. “Totoo. Si Ethan ay apo ko. Anak siya ni Miguel at ni Sofia. Namatay si Sofia habang buntis. Itinago namin kasi natatakot kaming husgahan niyo. Pero mas takot akong lumaki si Ethan na hindi alam na mahal siya ng Papa niya.”

Umiyak si Miguel sa unang pagkakataon sa harap ng council. Hindi dahil sa kahihiyan, kundi dahil sa wakas nasabi na niya.

Ako naman, kahit masakit lahat ng nangyayari, biglang luminaw isip ko. Hindi pera ang habol ko. Hindi ko kailangan ang ₱50 million na nasa kontrata. Ang kailangan ko, protektahan yung dalawang bata na umaasa sa akin.

Kaya gumawa ako ng maliit pero importanteng desisyon.

Kinuha ko yung cheque na ₱50 million na ibinigay sa akin ni Doña Amelia nung ika-99 na araw bilang reward sa paglampas ko sa pagsubok. Yung cheque na dapat pangbayad ko sa ospital ni Mama at pangsimula ng bagong buhay ko sa Cebu.

Nilagay ko sa ibabaw ng mesa, sa harap ng family council at ni Carla.

“Ibabalik ko po ito,” sabi ko. “Hindi ko po kailangan ang ₱50 million para patunayan na mahal ko ang pamilya na to. Kung pera lang habol ko, sana umalis na ako. Pero dito ako, kasi dito ko naramdaman na may pamilya ako ulit. Si Ethan tinawag akong Mama. Si Miguel, kahit malamig, inalagaan ang paso ko. Kayo, kahit strikta, tinuruan akong magbasa ng ledger.”

Tumingin ako kay Carla na tulala.

“At hindi ako aalis. Pero hindi rin ako magpapabully. Simula bukas, ako na maghahawak ng charity foundation ng pamilya. Lahat ng resibo, lahat ng gastos, ilalabas ko. Wala nang tagong yate, wala nang tagong photographer sa Peninsula. Kung gusto niyong manatili ang dangal ng De Leon, simulan natin sa pagiging totoo.”

Hindi pa tapos ang gulo, pero sa unang pagkakataon, hindi na ako yung secretary na umiiyak sa 30sqm na condo.