Bahagi 4
Hinarap ko silang mag-ina sa mismong bangko at doon ko inilabas ang notaryo ng ipon ko para tapusin ang pangungulit nila sa pera ko.

Lunes ng umaga, akala ko tapos na. Hindi pa pala.

Alas-otso pa lang, kumatok nang malakas si Mama sa pinto ng unit namin. Kasama niya si Carlo na halatang kagigising lang at hindi alam ang gagawin.

“Angela! Lumabas ka diyan! Anong klase kang manugang? Iba-block mo ako?”

Binuksan ko ang pinto. Nakasuot lang ako ng simpleng t-shirt at shorts.

“Ma, hindi ko po kayo bina-block. Sinabi ko lang na hindi kami pupunta sa bangko para sa joint account.”

Pumasok siya nang hindi nagpapaalam. Inilapag niya ulit sa mesa yung lata ng biscuit.

“Angela, hindi mo ba naiintindihan? Kapag nagkasakit si Carlo, sino magbabayad? Kapag nagkaanak kayo? Yung ₱2.5 million mo, kung nasa joint account, mas malaki ang tubo. Ako na ang magpapalago.”

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, ikaw ba pumayag dito?”

Umiling si Carlo, pero mahina ang boses. “Ma, sabi ko huwag na…”

“Anong huwag na? Anak kita! Pera mo pera ko rin!” sigaw ni Mama.

Doon na ako hindi na nakapagpigil.

“Ma,” sabi ko, kalmado pa rin pero mas matigas na, “yung pera ni Carlo na ₱90,000 na tinransfer sa inyo sa loob ng tatlong buwan, nasaan na po? Sabi niyo pang-ayos ng titulo ng lupa. Pero wala naman kayong lupa sa probinsya na inaayos, di ba? Nasa savings account niyo lang. Nakita ko po yung pangalan sa transfer.”

Natigilan si Mama.

“Paano mo…”

“Hindi ko po kailangang halungkatin ang account niyo. Nasa statement po ni Carlo. At yung statement ko, paano niyo po nakuha? Hindi niyo po ba alam na bawal po yun? Kumuha kayo ng bank statement ng ibang tao nang walang pahintulot.”

Namula ang mukha ni Mama.

“Ako ang nanay! Karapatan kong malaman!”

“Hindi po,” sagot ko. “Asawa po ako ni Carlo. At kahit nanay kayo, may privacy pa rin kami.”

Si Carlo, sa wakas, nagsalita nang malakas.

“Ma, tama na po. Si Angela hindi po kabit, hindi po ibang tao. Asawa ko po siya. Yung pera niya, pinaghirapan niya yun mag-isa bago pa kami ikasal. Limang taon siyang nagturo sa umaga at gabi.”

Lumapit si Carlo sa akin at hinawakan ang kamay ko. Sa unang pagkakataon sa sampung araw, buo ang hawak niya, hindi basa, hindi nag-aalangan.

“Ma, simula ngayon, ako na po ang hahawak ng payroll ko. Magbibigay pa rin po ako sa inyo, pero ₱15,000 lang kada buwan. Hindi na yung buo.”

“Carlo! Nilason ka na ng babaeng yan!” sigaw ni Mama.

Pero hindi na sumigaw si Carlo.

“Ma, hindi po. Nagising lang ako.”

Tahimik si Mama. Tapos biglang umupo at umiyak nang malakas. Yung iyak na parang bata.

“Wala na akong kwenta. Pinalaki kita tapos iiwan mo lang ako para sa pera.”

Gusto kong maawa. Pero alam kong pag naawa ako ngayon, uulit lang lahat.

Lumuhod ako para pantay kami.

“Ma, hindi po namin kayo iiwan. Pero kailangan niyo pong irespeto na may sarili na kaming pamilya ni Carlo. Hindi po kami ATM. Kung may sakit kayo, tutulungan po namin kayo. Pero hindi niyo po pwedeng kunin lahat.”

Tumingin siya sa akin, may luha pa rin.

“Yung joint account…”

“Ma, hindi po mangyayari yung joint account na kayo ang may kontrol. Kung gusto niyo, gagawa kami ni Carlo ng joint account para sa renta at bills lang. Tig-₱25,000 kami kada buwan. Pero yung ipon ko na ₱2.5 million, mananatili sa pangalan ko. May notaryo po ako. Naka-time deposit po siya at hindi ko gagalawin.”

Inilabas ko ang pulang folder at binuksan sa harap nila. Andoon ang notary seal, pirma ng abogado sa Quezon City, petsa na malinaw na tatlong buwan bago ang kasal.

“Ma, hindi ko po ito ginawa para awayin kayo. Ginawa ko ito para protektahan ang sarili ko at para protektahan din ang pagsasama namin ni Carlo. Kasi kung pati ito mawawala, ano pa ang matitira sa akin?”

Matagal na katahimikan.

Si Mama, tinitigan ang papel. Alam niyang legal ito. Alam niyang hindi niya pwedeng galawin.

Si Carlo, tinitigan ako. Hindi na gulat. May paghanga.

“Angela,” bulong niya, “sorry talaga. Hindi ko alam na ganito kalala.”

Tumayo si Mama. Dahan-dahang kinuha ang lata.

“Carlo, kung yan ang gusto mo, sige. Pero tandaan mo, pag nagutom ka, huwag kang babalik sa akin.”

“Ma, hindi po mangyayari yun. Kasi tuturuan ko pong tumayo sa sarili kong paa,” sabi ni Carlo.

Umalis si Mama. Hindi na malakas ang pagsara ng pinto. Parang pagod.

Naiwan kaming dalawa ni Carlo sa sala. Yung lata wala na. Yung envelope wala na. Yung tatlong tasa ng tsaa wala na.

Ako at siya na lang.

Umupo kami sa sofa.

“Angela, pwede ba simulan ulit natin? Yung usapan natin bago ikasal, tutuparin ko. Kanya-kanya, pero tulungan pag kailangan. At simula ngayon, hindi ko na ibibigay kay Mama ang password ko.”

Tumango ako.

“At yung ₱2.5 million mo, hindi ko gagalawin kahit kailan hangga’t hindi mo sinasabi. Promise.”

Ngumiti ako sa unang pagkakataon nang totoo sa loob ng sampung araw.

“Carlo, hindi ko kailangan ng promise na hindi mo gagalawin. Kailangan ko ng promise na pag may problema tayo, tayong dalawa lang ang mag-uusap. Hindi tayo magdadala ng lata ng biscuit.”

Natawa siya, kahit may luha pa.

“Naku, ayoko na rin ng biscuit.”

Kinabukasan, pumunta kami sa BDO. Hindi para mag-joint account na kontrolado ni Mama. Pumunta kami para ayusin ang payroll account ni Carlo. Pinalitan niya ang password, kumuha ng bagong ATM, at nag-set ng auto-transfer na ₱15,000 kada buwan papunta kay Mama bilang allowance.

Ako naman, chineck ko ang time deposit ko. Nandoon pa rin ang ₱2.5 million, buo, may notaryo.

Pag-uwi namin, nagluto ako. Si Carlo naghugas ng pinggan.

At nung gabi, habang nag-aayos kami ng gamit para sa naudlot na hiking sa Antipolo, sinabi ni Carlo.

“Angela, salamat kasi hindi mo ako sinukuan.”

Sabi ko, “Hindi kita sinukuan. Pinaglaban ko lang yung dapat sa atin.”

Ngayon, isang buwan na ang nakalipas. Hindi na pumupunta si Mama nang walang tawag. Pag pumupunta siya, nagdadala siya ng ulam, pero hindi na niya binubuksan ang mga drawer namin.

Si Carlo, natutong mag-budget. Natutong magsabi ng “hindi” nang may pagmamahal.

At ako, natutong hindi matakot na tawaging madamot basta ang pinoprotektahan ko ay ang pinaghirapan ko at ang pamilya na binubuo namin.

Yung pulang folder, nasa safety box pa rin. Hindi na siya angkla na nagpapabigat. Isa na siyang paalala na kahit gaano mo kamahal ang isang tao, kailangan mo pa ring mahalin ang sarili mo.

At sa tuwing nakikita ko si Carlo na hawak na niya ang sarili niyang ATM, alam kong tama ang desisyon ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨