Bahagi 4
Sa harap ng lahat sa opisina, siningil ko si Carlo sa lahat ng pananakit niya, at doon ko tuluyang binawi ang buhay at dignidad ko.

Last day ko sa opisina sa BGC. Dapat tahimik lang, clearance lang, pero hindi pumayag si Carlo na ganun lang. Ipinatawag niya akong muli sa conference room, kasama si Bea at si Ma’am Liza sa HR.

Pagpasok ko, nakaupo si Carlo sa dulo, nakacross arms, parang siya pa yung galit. Si Bea nasa tabi niya, nakayuko, parang kawawa. Si Ma’am Liza tahimik lang, hawak yung folder ko.

“Angela, pag-usapan natin tong resignation mo. Biglaan masyado. May project tayo na ikaw lang nakakaalam,” panimula ni Carlo, boses boss pa rin.

Umupo ako nang diretso, “Na-turnover ko na lahat, Carlo. Nasa drive na lahat ng files, may notes pa. Wala akong iniwang magulo. Tulad ng dati, ako pa rin nag-ayos kahit ako yung sinaktan.”

Tumingin siya kay Ma’am Liza, “Ma’am Liza, hindi ba pwedeng i-hold muna? Kasi may accountability pa siya.”

Doon na ako hindi nakapagpigil. Tumayo ako, pero mahinahon pa rin yung boses ko, hindi sigaw, pero malinaw.

“Accountability? Carlo, limang taon akong nagtrabaho dito. Ako nagbuo ng client list natin from zero. Ako nag-ayos ng sistema nung mainitin pa ulo mo at walang gustong tumagal na empleyado. Ako yung nagpuyat kasama mo nung wala pa tayong aircon sa dati nating maliit na opisina sa Quezon City. Tapos ngayon, ako pa yung may accountability?”

Natahimik yung room. Si Bea sumingit, “Ate Angela, wag mo naman pagsalitaan ng ganyan si Director Carlo, ginagawa lang niya trabaho niya…”

Humarap ako kay Bea, “Bea, alam mo ba kung bakit ako natakot sa dilim? Dahil limang taon na ang nakaraan, sa eskinita na yun sa likod ng restaurant na pinapuntahan mo sa akin, muntik na akong ma-rape. At si Carlo yung taong nangako na hinding-hindi niya ako hahayaang mag-isa doon. Pero ikaw, ginamit mo yung kwento na yun para pagtripan ako. Alam mo, hindi lang opisina yung kinuha mo sa akin.”

Namula si Bea, napatingin kay Carlo, “Hindi totoo yan! Hindi ko alam!”

Sumagot si Carlo, medyo nataranta, “Angela, tama na. Personal na to. Wag mo nang idamay si Bea. Hindi niya alam yung tungkol sa baby, hindi mo sinabi sa akin na buntis ka!”

“At kailan ko sasabihin? Nung niyayakap mo siya sa harap ng birthday cake habang ako dumudugo sa labas? Nung pinatayan mo ako ng phone habang humihingi ako ng tulong? Carlo, three months na pala akong buntis nung gabing yun. Hindi ko alam, pero ikaw, tinulak mo ako. Sabi mo mag-isa na lang akong pumunta sa ospital dahil hindi pa nagwi-wish si Bea.”

Nanginginig na si Ma’am Liza, pero nakikinig. Si Carlo, sa unang pagkakataon sa limang taon, hindi makatingin sa akin.

“Alam mo ba anong nakalagay sa medical certificate ko? Miscarriage due to blunt force trauma and severe bleeding. Alam mo ba magkano binayaran ko sa ospital? ₱42,000 na galing sa ipon ko na dapat pang-down natin sa bahay? Alam mo ba na wala akong pamilya doon kaya ako mismo pumirma para tanggalin yung baby na matagal mo nang pinapangarap?”

Tumayo si Carlo, “Hindi ko alam! Kung sinabi mo…”

“Anong kung sinabi ko?” pinutol ko siya. “Limang taon kitang sinamahan para matuto kang maging mabuting tao. Natuto ka nga, pero hindi para sa akin. Yung bagong opisina na may sariling aircon, yung pangakong hindi matatakot sa dilim, binigay mo lahat sa kanya. Yung dati kong pwesto na pinakamaganda na nga, kinuha mo pa. Carlo, hindi mo ako nakalimutan, sinadya mo akong palitan.”

Doon na bumagsak yung depensa niya. “Angela, hindi kita pinalitan. Si Bea lang… bago kasi siya, kailangan ng guidance…”

“Guidance na umaabot ng alas-dose ng gabi? Guidance na may pa-birthday post na ‘hindi na matakot sa dilim habambuhay’ na dati pangako mo sa akin?” Nilabas ko yung phone ko, pinakita yung screenshot ng post niya. “Nakakahiya, Carlo. Kinopya mo pa yung salita mo sa akin.”

Si Bea umiyak na, “Director Carlo, totoo ba? Sabi mo wala na kayo ni Ate Angela matagal na…”

Tumingin si Ma’am Liza kay Carlo, seryoso na, “Carlo, may harassment complaint na rin pala si Angela tungkol sa nangyari sa team dinner. At may medical records. Kailangan nating seryosohin to.”

Doon na-realize ni Carlo na hindi na niya ako kontrolado. Hindi na ako yung babaeng tahimik na nag-aayos ng gulo niya.

Kinuha ko yung clearance form ko, pinirmahan na ni Ma’am Liza. “Yung final pay ko na ₱120,000 at yung VL conversion na ₱35,000, pakideposit na lang sa bank account ko. Yung condo sa BGC, nakapangalan sa akin, kaya pakiha na lang yung maleta mo sa lobby. Pinalitan ko na yung code.”

Lumapit ako kay Bea, hindi para manakit, pero para tapusin. “Bea, bata ka pa. Kung gusto mong magustuhan ka ng tao, wag mong gamitin yung trauma ng iba. Hindi ka aangat sa pag-apak sa iba.”

Paglabas ko ng conference room, buong floor nakatingin. Hindi na ako nahiya. Buhat ko yung karton na dati kong binalak iwan, pero ngayon, magaan na. Kasama doon yung cactus ko, yung mug ko, at yung sketch ng nursery na dati kong itinago. Hindi ko na yun itatapon, pero dadalhin ko bilang paalala na minsan, yung pangarap na binuo mo para sa iba, pwede mo ring buuin ulit para sa sarili mo.

Sumakay ako ng elevator pababa. Paglabas ng building, mainit yung araw sa BGC, hindi na malamig. Sumakay ako ng taxi papuntang airport. Sa Cebu, may bagong opisina na naghihintay, may bagong team, may bagong simula. May sarili akong table na hindi nasa ilalim ng aircon, may sarili akong susi, may sarili akong buhay.

Sa eroplano, tiningnan ko yung window, yung mga ilaw ng Manila na papalayo. Hinawakan ko yung tiyan ko na wala na yung baby, pero buo pa rin ako. Sabi ko sa sarili, sa wakas, natuto na akong umalis sa malamig na lugar at humanap ng sarili kong init, at sa pagkakataong ito, ako na ang magpapanatili ng liwanag para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨