Bahagi 4
Sa gitna ng dagat hinarap ko silang lahat at doon ko sinabi na hindi na ako yung dating Grace na kaya nilang tapakan at saktan

Pagbukas ko ng pinto, nakatayo si Trisha, hingal at namumula ang mukha. Hindi na siya naka-pulang dress, naka-shorts na at pawis.

“Anong ginawa mo sa booking namin?” ulit niya, halos pasigaw.

“Hindi kita maintindihan,” sabi ko, kalmado pero alerto.

“Yung suite namin! Sabi ng front desk, may problema raw sa payment namin. Na-decline yung card ni kuya! Tapos sabi nila, kailangan daw naming lumipat sa mas maliit na cabin mamayang gabi kung hindi maayos! Anong ginawa mo? Ikaw ba ang nag-report sa amin?”

Natulala ako. Wala akong ginawa. Wala akong alam sa booking nila.

“Ako? Trisha, wala akong access sa kahit anong account niyo. Kagabi lang ako sumakay dito.”

“Sinungaling ka! Simula nung dumating ka, puro malas na ang nangyayari sa amin!”

Sa lakas ng boses niya, lumabas sa hallway ang ibang crew at ang dati kong biyenan. Sumunod din si Carlo at ang papa niya.

“Ano ba nangyayari dito?” tanong ng biyenan kong babae, nakatingin sa akin nang masama.

“Ma, si Grace daw ang may kagagawan kaya na-decline ang card ni kuya!” sabi ni Trisha.

Humarap sa akin si Carlo. “Grace, kung may galit ka sa akin, sa akin mo ibuhos. Huwag mo nang idamay ang pamilya ko. Wala ka na ngang ambag nung mag-asawa tayo, pati ngayon maninira ka pa?”

Doon na ako napuno. Anim na taon akong tinawag na walang ambag. Anim na taon akong nanahimik.

Hinila ko ang pinto ng suite para mas bumukas. “Pumasok kayo kung gusto niyong mag-usap nang maayos. Huwag kayo sumigaw sa hallway.”

Nagkatinginan sila. Curious din sila sa loob ng presidential suite na sinasabi kong sa akin. Pumasok sila. Nanlaki ang mata ng biyenan ko pagpasok pa lang, ang laki, may sariling sala, may jacuzzi sa balcony.

“Wow,” bulong ni Trisha, pero agad ding nagkunwaring galit.

Umupo ako sa sofa. Sabi ko, “Carlo, Trisha, tita, tito, makinig kayo. Wala akong kinalaman sa card niyo. At kung na-decline man yan, hindi ako ang dahilan. Pero kung gusto niyong pag-usapan ang pera, pag-usapan natin.”

Kinuha ko ang notebook ko at ang cellphone ko. Binuksan ko ang bank app ko. Hindi para ipagyabang, pero para ipakita ang totoo.

“Carlo, nung kinasal tayo, sabi mo hati tayo sa lahat. Pero anong nangyari? Ako ang nagbayad ng renta ng condo natin sa Quezon City ng isang taon, ₱35,000 kada buwan, habang nag-aaral ka para sa promotion mo. Ako ang nagbayad ng ospital ni tita, ₱80,000. Ako ang nagbigay ng ₱300,000 na downpayment ng condo niyo sa BGC, sabi niyo babayaran niyo ako pag nakaluwag, pero hindi na nabanggit ulit. Lahat yun, galing sa pagsusulat na sinasabi niyong walang kwenta.”

Tahimik sila. Si Carlo napayuko. Alam niya ang totoo.

Sabi ng biyenan kong babae, pilit pa ring matapang, “Eh ano naman? Asawa ka nun, natural lang na tumulong ka! Ngayon nagbibilang ka na?”

“Hindi ako nagbibilang para maningil,” sabi ko, nanginginig na ang boses pero tuloy pa rin. “Nagsasabi ako kasi sa loob ng anim na taon, pinaniwala niyo ako na wala akong halaga. Na pabigat ako. Pero ang totoo, ako ang bumuhay sa pamilyang to nung walang wala pa kayo.”

Lumingon ako kay Trisha. “Trisha, yung thesis mo sa college, ako ang gumawa ng buong Chapter 4 mo, naaalala mo? Yung research mo na hindi mo maintindihan, ako ang nagpuyat. Tapos sasabihin mo sa lahat na wala akong pinag-aralan?”

Namula si Trisha. “Hindi totoo yan!”

“Gusto mo ba ipakita ko yung files? Nasa laptop ko pa, may date, may pangalan mo.”

Hindi siya nakasagot.

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, mahal kita dati. Minahal ko kayong lahat. Pero kahapon, nung nasa deck kayo at nagtatawanan, sinabi ng mama mo na malas ako sa buhay mo. Alam mo ba kung gaano kasakit yun? Pagkatapos ng lahat?”

Si Carlo, sa wakas, nagsalita, mahina. “Grace… hindi ko sinasadya…”

“Hindi mo sinasadya? Carlo, nakaakbay ka pa sa mama mo habang sinasabi niyang hindi ako karapat-dapat. Tumawa ka pa nung sinabi ni Trisha na mukha akong kawawa. Hindi mo man lang ako pinagtanggol kahit minsan.”

Dumating si Captain Ramon, may kasamang front desk officer. Mukhang tinawag ng crew dahil sa ingay.

“Anong nangyayari dito?” tanong ni Captain nang mahinahon pero may autoridad.

Sabi ng front desk officer, “Captain, yung family po sa Suite 302, na-decline po ang card nila. Kailangan na po nilang mag-settle ng ₱150,000 balance para sa tatlong araw. Yung card po ni Sir Carlo, insufficient funds.”

Doon nagkaintindihan ang lahat. Hindi ako ang may gawa. Wala talaga silang pera. Yung yate na pinang-celebrate nila ng pagiging free ni Carlo, hindi pala nila kayang bayaran nang buo. Nagpanggap lang silang mayaman.

Namula si Carlo sa hiya. Yung papa niya, napayuko. Yung mama niya, biglang naging maliit ang boses. “Carlo, akala ko ba na-approve na ang loan mo?”

Hindi sumagot si Carlo. Tumingin siya sa akin, parang humihingi ng tulong.

Pero hindi na ako yung dating Grace na mag-aabot agad ng pera para lang mahalin nila ako.

Sabi ko kay Captain Ramon, “Captain, pwede po bang hayaan niyo muna sila dito sa suite ko para makapag-usap sila nang pribado? Lalabas po muna ako.”

Tumango si Captain. Lumabas ako sa balcony, hinarap ang dagat. Naririnig ko ang mahinang pagtatalo nila sa loob. Si Trisha umiiyak, sinisisi si Carlo. Yung mama nila sinisisi si Carlo bakit hindi daw niya sinabi na kapos.

Pagkalipas ng sampung minuto, lumabas si Carlo, mag-isa. Lumapit siya sa akin sa balcony.

“Grace,” sabi niya, mahina. “Sorry. Sa lahat. Hindi ko alam na ganun na pala kasakit ang sinabi namin kagabi. Akala ko… akala ko okay ka lang.”

Tinitigan ko siya. Wala na akong galit na kasing laki dati. Pagod na lang.

“Carlo, okay na ako. Hindi dahil sa suite na to, hindi dahil kay Captain. Okay na ako kasi sa wakas, nagsalita na ako. Anim na taon akong tahimik para lang magkasundo tayo. Pero ngayon, tapos na. Hindi na ako babalik sa pagiging tahimik na yun.”

“Yung pera… yung ₱300,000, ibabalik ko. Pangako. Pagbalik ng Manila, maghahanap ako ng paraan.”

Umiling ako. “Hindi mo kailangang ibalik lahat agad. Pero gusto kong malaman mo, hindi yun ambag lang. Sakripisyo yun. At sana, huwag mo nang sabihin sa susunod na babae na makikilala mo na walang kwenta siya.”

Tumango siya, may luha sa mata. “Ang ganda mo pala pag matapang ka.”

Ngumiti ako, mapait pero totoo. “Matapang na ako dati, hindi mo lang nakita kasi mas gusto mong makita akong mahina.”

Pumasok ako ulit sa loob. Sabi ko sa biyenan ko, “Tita, tito, Trisha, hindi ko kayo pinapaalis. Pero kailangan niyong ayusin ang bayarin niyo sa front desk. Kung kailangan niyong lumipat ng cabin, lilipat kayo. Hindi ko kayo tutulungan sa pera, pero tutulungan ko kayong kausapin sila nang maayos kung gusto niyo.”

Nagulat sila na hindi ako gumanti. Akala nila ipapahiya ko sila pabalik.

Sabi ni Trisha, umiiyak na, “Ate Grace… sorry. Nagselos lang kasi ako sayo dati, kasi lagi kang pinupuri ni kuya nung mag-boyfriend pa lang kayo, na mabait ka, matalino. Kaya siniraan kita.”

Hindi ko siya niyakap. Pero sabi ko, “Sana, matuto kang mahalin ang sarili mo nang hindi mo kailangang manira ng iba.”

Kinagabihan, lumipat sila sa mas maliit na cabin sa lower deck. Ako, naiwan sa presidential suite. Hindi ko kinuha yun dahil gusto kong magyabang. Kinuha ko kasi binigay sa akin ng isang taong naniniwala na karapat-dapat ako sa maganda.

Kinausap ko si Captain Ramon bago matulog. Sabi ko, “Captain, salamat po. Hindi dahil sa suite, kundi dahil tinawag niyo akong VIP nung panahong pakiramdam ko basura ako.”

Ngumiti siya. Sabi niya, “Grace, yung litrato na nakita mo, yung asawa ko dati, writer din siya. Namatay siya na hindi man lang nakita na may halaga ang sinusulat niya. Nung nakita kita sa pier, hawak ang divorce papers, sabi ko sa sarili ko, hindi na mauulit yun. Kaya ginawa kitang VIP, kasi VIP ka talaga, nakalimutan mo lang.”

Pagbalik namin ng Manila kinabukasan, bumaba ako ng yate nang mag-isa. Hindi na ako lumingon sa pamilya ni Carlo. Sumakay ako ng taxi papuntang apartment ko sa Quezon City.

Pagdating ko, binuksan ko ang laptop ko. Sinimulan kong isulat ulit ang series ko. Ang title: “Mula sa Pagiging Basura Hanggang sa Pagiging VIP ng Sarili Kong Buhay.”

At habang sinusulat ko yun, sa harap ng maliit na bintana ng apartment ko, tanaw ang skyline ng BGC na dati pangarap lang namin ni Carlo, alam kong hindi pa tapos ang kwento ko, pero sa unang pagkakataon, ako na ang may hawak ng pluma.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨