Bahagi 3
Akala ko awa lang ang binigay sa akin ni Captain pero doon ko nalaman kung bakit niya ako tinawag na VIP sa harap ng dati kong biyenan

Pagpasok ko sa breakfast buffet, tahimik ang buong pamilya ni Carlo. Si Carlo nakatingin sa akin na parang hindi makapaniwala na may lakas ako ng loob na magpakita ulit. Suot ko pa rin yung simpleng bestida na luma, pero hindi na nakayuko ang ulo ko.

Si Trisha ang unang nakabawi. Tumayo siya, malakas ang boses. “Ate Grace, ano ba talaga? Kanina VIP ka raw, ngayon nandito ka sa libreng breakfast ng economy? Hindi ka ba nahihiya?”

Hindi ako sumagot agad. Lumapit ako sa table ng kape, kumuha ng isang tasa. Nanginginig pa rin ang kamay ko pero pinilit kong maging kalmado. Sabi ko, “Trisha, hindi ko kailangang ipaliwanag sa inyo kung saan ako natutulog. Pero kung gusto niyong malaman, oo, sa presidential suite ako kagabi. At hindi ko yun hiningi.”

Tumawa ang biyenan kong babae. “Presidential? Grace, huwag ka nang magsinungaling. Alam namin magkano ang kita mo sa pagsusulat. ₱20,000 isang buwan kung swertehin ka pa. Ang suite na yun, ₱250,000 isang gabi. Saan ka kukuha nun?”

Doon ko naramdaman yung anim na taong tinipon na sakit. Anim na taon kong tinakpan ang mga kakulangan nila. Nung nagkasakit ang biyenan ko at na-confine sa ospital sa Makati, ako ang nagbantay ng tatlong gabi, ako ang nagbayad ng ₱80,000 na kulang sa HMO nila gamit ang ipon ko. Nung nag-a-apply si Carlo para sa manager position, ako ang gumawa ng resume niya, ako ang nag-edit ng presentation niya hanggang alas dos ng umaga. Pero sa kwento nila, wala akong kwenta.

Si Carlo nagsalita na, medyo nahihiya pero may diin pa rin. “Grace, tama na. Umuwi ka na lang pagbalik natin ng Manila. Huwag mo nang guluhin ang bakasyon namin.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso sa mata. Ito yung lalaking minahal ko ng anim na taon. Ito yung lalaking pinagluto ko, nilabhan, sinuportahan. Ngayon, tinataboy niya ako na parang asong gala.

Sabi ko, “Carlo, hindi ko ginugulo ang bakasyon niyo. Nandito ako kasi gusto kong huminga. At kung may nangugulo man, kayo yun sa buhay ko ng anim na taon.”

Nagulat sila sa sagot ko. Sanay sila na tahimik ako, na umiiyak lang at umaalis.

Maya-maya, dumating si Captain Ramon kasama ang isang steward. May dala siyang maliit na envelope. Lumapit siya sa table namin, hindi sa kanila, kundi sa akin. “Ma’am Grace, may iniwan po pala kayong ID sa front desk kagabi, pinabalik po.”

Pagkaalis ni Captain, binuksan ko ang envelope. Hindi ID ang laman. Isang lumang litrato ng isang babae, kamukha ko nung bata pa, nakangiti sa harap ng typewriter. Sa likod ng litrato, may sulat-kamay: “Para kay L. – Huwag mong hayaang sabihin ng kahit sino na walang kwenta ang sinusulat mo. – R.”

Napatingin ako kay Captain Ramon na papalayo na. Si L. Si Lilia yata ang pangalan ng dati niyang asawa, nabanggit niya dati sa kwento niya na mahilig ding magsulat. Doon ko naintindihan, hindi lang awa ang binigay niya sa akin. Nakita niya sa akin yung taong hindi niya nailigtas dati.

Si Trisha, sinilip ang envelope. “Ano yan? Love letter? Kaya pala may captain ka nang bagong nahuli, ang bilis mo naman.”

Doon ako napagod. Hindi na ako umiyak. Sabi ko, “Trisha, anim na taon akong nanahimik sa lahat ng pang-iinsulto niyo. Sinabihan niyo akong walang pinag-aralan, pero sino ang gumawa ng thesis mo nung college? Ako. Sinabihan niyo akong walang ambag, pero sino ang nagbayad ng downpayment ng condo niyo sa BGC nung kinulang kayo ng ₱300,000? Ako, galing sa kinita ko sa pagsusulat na sinasabi niyong walang kwenta.”

Tahimik ang buong buffet. Yung ibang pasahero, nakikinig na.

Namutla si Carlo. Alam niya ang totoo. Yung ₱300,000 na yun, galing sa bank account ko na pinag-ipunan ko ng dalawang taon para sana pang-enroll sa masters. Binigay ko kasi sabi ng mama niya, family investment daw.

Sabi ng biyenan kong babae, nanginginig ang boses, “Anong pinagsasabi mo? Wala kaming utang sayo!”

“May listahan ako,” sabi ko. Kinuha ko ang notebook ko. Hindi ko pinakita ang detalye, pero hawak ko lang. “Lahat ng binigay ko, nakasulat. Hindi para singilin kayo. Para lang maalala ko na hindi ako yung walang kwentang babae na sinasabi niyo.”

Si Carlo tumayo, hinila ang mama niya. “Tama na, ma, tara na sa deck.”

Pero bago sila umalis, huminto si Trisha sa harap ko. Bulong niya, “Kahit anong sabihin mo, iniwan ka pa rin ni kuya. At sa yate na to, hanggang huli, kami pa rin ang pamilya, ikaw, mag-isa ka.”

Umalis sila. Naiwan akong mag-isa sa mesa, hawak ang tasa ng kape na malamig na.

Pagbalik ko sa presidential suite, hindi ako humiga. Naupo ako sa balcony, pinapanood ang dagat. Doon ko naisip ang lahat. Sa anim na taon, lagi akong naghihintay na may magsabi sa akin na enough na ako. Na may magligtas sa akin. Pero walang dumating. Kahapon, si Captain Ramon ang nagligtas sa akin sa harap ng pamilya ni Carlo, pero hindi niya kayang iligtas ako habang buhay.

Kailangan ako mismo ang gumawa.

Binuksan ko ulit ang cellphone ko. May email sa akin ang dating editor ko sa Manila, matagal ko nang hindi binubuksan. Sabi niya, “Grace, nasaan ka na? Yung series mo dati about sa mga asawang iniiwan, maraming naghihintay. Gusto mo bang ituloy? May slot kami, ₱50,000 per article.”

₱50,000. Dati, ibibigay ko lahat kay Carlo para sa pamilya niya. Ngayon, para sa akin na.

Nag-reply ako. Sabi ko, “Yes, itutuloy ko. Nasa gitna ako ng dagat ngayon, pero pagbalik ko ng Manila, magsisimula ako ulit. May kwento ako.”

Pagkatapos kong i-send, tumayo ako at tinitigan ang sarili ko sa salamin ng suite. Magulo pa rin ang buhok ko, pero iba na ang mata ko. Hindi na lang luha. May desisyon na.

Kinuha ko ang maliit na card na iniwan ni Captain Ramon sa mesa kagabi. May number niya. Hindi para tawagan para humingi ng tulong, kundi para magpasalamat nang maayos.

Pero bago ko pa siya matawagan, may kumatok sa pinto ng suite. Malakas at galit ang katok. Pagbukas ko, si Trisha, mag-isa, at galit na galit ang mukha.

“Grace, anong ginawa mo sa booking namin?” sabi niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖