Bahagi 4
Hinarap ko si Mama at ang liham ng tunay kong ina sa sala ng bahay namin sa Quezon City at doon ko piniling manatiling anak nila pareho kahit durog pa ang puso ko.

Alas dos ng hapon, dumating si Elena sa bahay namin sa Quezon City.

Hindi ko siya nakilala agad. Payat siya, naka simpleng t-shirt at maong, may dalang lumang tote bag. Pero pag ngumiti siya, nakita ko yung ngiti na nasa litrato. Siya yung babaeng nakatagilid sa kotse nung limang taon ako.

Si Mama ang nagbukas ng pinto. Nagkatinginan silang dalawa. Tatlumpung taon silang hindi nagkita.

“Delia,” sabi ni Elena, mahina.

“Elena,” sagot ni Mama. Walang galit sa boses niya, pagod lang.

Pinaupo ko silang dalawa sa sala. Ako sa gitna. Sa lamesa, nilatag ko lahat. Yung kahon ng litrato, yung resibo ng ospital na ₱50,000 at yung breakdown ng ₱2.5 million na utang na binayaran nina Papa at Mama, yung cassette tape, at yung sulat ni Papa.

“Ma, Elena, kailangan nating tapusin ito ngayon. Hindi na ako bata,” sabi ko.

Naunang nagsalita si Mama. Nanginginig yung kamay niya.

“Elena, patawarin mo ako. Ako yung humadlang na magkita kayo ni Junjun nung limang taon siya. Ako yung nagsabi kay Roger na wag ka nang papuntahin ulit. Natakot ako. Akala ko kukunin mo siya sa akin. Kasi hindi ako magkaanak. Siya lang yung meron ako.”

Umiiyak si Mama. Hindi na niya napigilan.

“Delia, hindi kita sinisisi,” sabi ni Elena, umiiyak na rin. “Ako nga dapat humingi ng tawad. Iniwan ko yung anak ko sa inyo tapos hindi ako bumalik agad. Nagtrabaho ako sa Cebu, naging kasambahay, nag-ipon. Gusto kong bumawi, pero nahihiya ako. Kasi nakita ko sa litrato na masaya siya sa inyo.”

“Pero bakit mo iniwan yung kotse sa BGC? Bakit yung susi kayang buksan yung kotse ko?” tanong ko, medyo tumaas na boses ko.

Sumagot si Elena, “Yung kotse, kay Roger yan dati. Nung namatay siya walong taon na ang nakalipas, iniwan niya sa akin yung kotse at yung susi. Sabi niya sa sulat na iniwan niya sa akin, ‘Elena, pag handa na si Junjun, ibalik mo sa kanya itong kotse. Yung susi niyan, pinagawa kong kapareho ng susi ng bago niyang kotse para hindi siya mahirapan.’ Hindi magic yun, Junjun. Sadyang pinaduplicate ng Papa mo yung susi sa suking locksmith sa may Banawe. Gusto niya may koneksyon ka pa rin sa lumang kotse.”

Doon na bumagsak lahat ng puzzle. Kaya pala magkapareho. Hindi dahil sa aksidente. Dahil sinadya ni Papa.

“Ako yung nagparada nung kotse sa tabi ng kotse mo kahapon. Sinundan kita mula sa opisina mo sa Makati hanggang BGC. Alam ko yung kotse mo kasi sinend sa akin ni Delia yung picture mo last year. Naglakas-loob lang ako kahapon. Iniwan ko yung susi sa sahig, umaasa na mapupulot mo. At kung hindi mo mapulot, ako mismo ang lalapit.”

Natahimik yung buong sala. Si Mama, nakayuko. Si Elena, hawak yung tote bag niya na parang hawak niya yung buong lakas ng loob niya.

Tumingin ako kay Mama. “Ma, mahal kita. Ikaw ang nagpalaki sa akin. Ikaw ang nagpuyat nung may lagnat ako. Ikaw ang nagluto ng adobo tuwing birthday ko. Hindi mabubura yun ng isang resibo.”

Tumingin ako kay Elena. “At ikaw, salamat kasi hindi mo ako pinabayaan mamatay sa ospital. Salamat kasi pinili mong ibigay ako sa taong magmamahal sa akin nang buo kaysa hayaan akong lumaki na walang kasiguraduhan. Hindi kita kinakalimutan.”

“Anong plano mo, Junjun?” tanong ni Mama, takot pa rin sa boses.

Huminga ako nang malalim. Ito yung parte na kailangan kong maging matatag, hindi lang emosyonal.

“Una, yung lumang kotse ni Papa, hindi ko ibebenta. Aayusin natin. Gagamitin kong service pa rin papuntang opisina. Kasi parte siya ng kwento natin. Pangalawa, yung titulo ng lupa natin dito sa Quezon City, wag nating galawin. Naalala ko may nagsabi dati na ibebenta para pambayad sa utang, pero wala na yun. Bayad na lahat. Pangatlo, Elena, kung papayag ka, gusto kong makasama ka tuwing Linggo. Hindi para palitan si Mama, pero para makilala kita. Gusto kong malaman kung saan ko nakuha yung pagkahilig ko sa maalat na kape.”

Natawa nang bahagya si Elena sa gitna ng iyak. “Mahilig din ako sa maalat na kape, Junjun.”

Si Mama naman, sa wakas, tumayo at lumapit kay Elena. Inabot niya yung kamay ni Elena.

“Elena, salamat sa pagbigay mo sa amin ni Roger ng anak. Hindi ko man lang nasabi nang maayos dati. Patawarin mo ako sa pagiging madamot ko sa kanya.”

Hinawakan ni Elena yung kamay ni Mama. “Delia, salamat sa pag-aalaga mo sa anak natin nang higit pa sa kaya kong ibigay.”

Doon, sa sala ng bahay namin sa Quezon City, na may amoy ng lumang kahoy at bagong kape, nagyakapan yung dalawang nanay ko. At ako, nakatayo sa gitna nila, sa wakas hindi na nalilito kung sino ako.

Ako si Carlo Miguel Santos, tinatawag na Junjun ng pamilya. Anak ako ni Mang Roger na nag-ayos ng susi para pagtagpuin kami, anak ako ni Mama Delia na nagmahal nang may takot, at anak din ako ni Elena na nagmahal nang may sakripisyo.

Kinagabihan, nilabas ko yung lumang cassette tape at pinakinggan ulit. Sa pagkakataong ito, hindi na siya naputol. Siguro dahil naayos ko na yung player. Sa dulo ng tape, may karugtong pala.

“Junjun, kung naririnig mo ito hanggang dulo, ibig sabihin nagkita na kayo ng nanay mo at ng Mama mo. Sana mapatawad mo kami. At sana, gamitin mo yung kotse para pumunta kung saan mo gustong pumunta, hindi kung saan ka namin gustong itago. Mahal na mahal ka namin, anak. – Papa”

Pinatay ko yung tape. Lumabas ako ng bahay. Yung lumang kotse ni Papa at yung kotse ko, magkatabing nakaparada sa garahe. Pinindot ko yung lumang susi. Sabay na bumukas yung ilaw ng dalawang kotse.

Ngumiti ako. Sa wakas, hindi na sikreto yung nagbubukas ng pinto. Ako na mismo ang may hawak ng susi papunta sa bukas.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨