Kinabukasan, kinausap ko ang doktor na nangangasiwa sa kambal. Maingat niyang ipinaliwanag na kailangan pang patatagin ang paghinga at kondisyon nilang dalawa bago ligtas na mailipat. Hindi niya ipinangakong magiging madali ang mga susunod na araw. Pero sinabi niyang patuloy silang tumutugon sa pangangalaga, at may dahilan para umasa.

“Dok, gawin ninyo ang lahat ng kailangan,” sabi ko. “Hindi problema ang gastos. Ang gusto ko lang, mabigyan sila ng pinakamahusay na pagkakataong gumaling.” Tumango ang doktor at ipinaalala na walang halaga ng pera ang makapagpapabilis sa natural na paggaling ng mga sanggol.

Habang naghihintay ako ng mga susunod na resulta ng kanilang regular na pagsusuri, dumating si Mang Roberto. Matagal na siyang pinagkakatiwalaang tagapamahala ng pamilya Reyes. Bata pa lamang ako ay siya na ang kasama ng ama ko sa negosyo. Kilala niya ako bago pa ako naging asawa ni Adrian Co.

“Miss Regina, nalaman na po ng inyong ama ang nangyari,” mahina niyang sinabi. “Galit na galit po siya, pero mas nag-aalala siya sa inyong kalagayan at sa mga bata.” Tumingin siya sa aking maputlang mukha. “Gusto po niyang pumunta rito, ngunit sinabi kong kailangan muna nating sundin ang payo ng mga doktor.”

“Sabihin ninyo sa kanya na maayos ako,” sagot ko. “At huwag muna siyang gagawa ng kahit ano laban kay Adrian.” Bahagyang nagtaas ng kilay si Mang Roberto. “Kung ganoon po, ano ang nais ninyong gawin?”

“Uunahin ko ang mga anak ko. Pagkatapos, babalikan ko ang trabahong iniwan ko.” Tumingin ako sa kaniya nang diretso. “At gusto kong suriin ang reclamation project na pinaghahandaan ng Co Group.”

Hindi na siya nagtanong. Bago ako nagpakasal, aktibo akong tumutulong sa pamamahala ng mga investment ng pamilya Reyes. Ngunit pinili kong itago ang aking pinagmulan dahil gusto kong makilala ako ni Adrian bilang isang ordinaryong babae. Noon, naniwala akong sapat na ang pag-ibig para bumuo ng masayang pamilya.

Nagkamali ako.

Sa loob ng pitong taon, unti-unti kong iniwan ang mga bagay na dati kong mahalaga. Hindi ako sumali sa mga pulong ng kumpanya ng pamilya. Hindi ako nagpakilala sa mga taong nakakakilala sa apelyido namin. Kahit noong nagsimulang lumamig si Adrian, patuloy kong pinili ang aming kasal kaysa sa sarili kong mga pangarap.

Pero ngayong may dalawa na akong anak, hindi ko na kayang manatiling ganoon.

Makalipas ang ilang araw, mas naging matatag ang kondisyon ng kambal. Ipinaliwanag ng doktor ang mga kinakailangang paghahanda para sa paglipat nila sa isang ospital na may angkop ding neonatal intensive care. Nakipag-ugnayan ang medical team sa kanilang mga katapat sa Manila upang maiplano nang ligtas ang biyahe kapag pinayagan na sila.

Hindi minadali ang anumang hakbang. Araw-araw kong pinupuntahan ang NICU, tinitingnan ang kanilang maliliit na kamay, at kinakausap sila kahit alam kong hindi pa nila nauunawaan ang mga sinasabi ko. Tinawag ko silang Gabriel at Miguel. Sa bawat maliit na pagbuti ng kanilang kondisyon, nagkakaroon ako ng bagong lakas.

Samantala, walang tawag mula kay Adrian.

Minsan, nagpadala ang assistant niya ng mensahe upang kumpirmahin ang bank transfer at ang pagproseso ng mga papeles. Walang tanong kung buhay ba ang mga bata, kung humihinga na ba sila nang maayos, o kung nakalalakad na ako matapos ang operasyon. Puro pera at paghihiwalay ang laman ng komunikasyon.

Sinagot ko lamang na ang mga dokumento ay daraan sa tamang legal na proseso. Hindi ko hinayaang ipalagay niya na dahil pumayag akong umalis ay maaari na niyang balewalain ang anumang karapatan ng mga anak namin.

Nang maging ligtas na para sa paglipat ang kondisyon ng kambal, naghanda kami para sa Manila. Nakasama namin ang mga medical professional na inatasang magbantay sa mga sanggol habang nasa biyahe. Hindi ako mapakali hanggang sa makarating kami sa ospital na tatanggap sa kanila.

Sa harap ng ospital sa Makati, nakita ko ang itim na sasakyang ipinadala ni Papa. Nandoon si Mang Roberto, nakatayo nang tuwid sa tabi ng bukas na pinto. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi ko naramdaman na kailangan kong magpanggap.

Pumasok ako sa sasakyan nang may hawak na cellphone.

Doon dumating ang mensahe ni Adrian.

“Kunin mo ang pera at huwag na kayong magpapakita sa akin.”

Tinitigan ko ang mga salitang iyon. Pagkatapos ay ini-lock ko ang screen at inilagay ang cellphone sa bag.

“Miss Regina, nakahanda na po ang private flight kapag nakumpirma na ng mga doktor ang lahat,” sabi ni Mang Roberto. “Hinihintay na kayo ng inyong ama.”

Tumango ako. “May isa pa akong kailangan, Mang Roberto. Ang lahat ng impormasyon tungkol sa reclamation project ng Co Group.”

Bahagyang natahimik ang matanda.

“Kasali rin po ang Reyes Holdings sa mga kumpanyang nag-aaral ng proyektong iyon,” paliwanag niya. “Matagal na pong pinag-uusapan kung paano ito popondohan at kung sino ang may kakayahang tumupad sa mga kondisyon. Malaki ang kailangan nilang kapital.”

“Alam ko,” sagot ko. “Kaya gusto kong makita kung hanggang saan talaga ang kakayahan ng Co Group. Ayokong magdesisyon dahil lamang sa galit ko kay Adrian.”

Napangiti nang bahagya si Mang Roberto. “Iyan po ang Regina Reyes na kilala ko.”

Pagdating namin sa Manila, sinalubong ako ni Papa sa ospital kung saan inilagay sa pangangalaga ang kambal. Mas matanda na siya kaysa noong huli kaming nagkita nang matagal. Nang makita niya ang aking mukha, nanatili siyang tahimik bago ako mahigpit na niyakap.

“Anak,” mahina niyang sabi, “bakit mo kinailangang tiisin ang lahat ng iyon nang mag-isa?”

Doon ako tuluyang napaiyak.

Hindi dahil gusto ko pang balikan si Adrian. Umiyak ako dahil sa loob ng pitong taon, ipinilit kong kayanin ang isang buhay na unti-unting sumisira sa akin.

“Papa, pasensya na po,” sabi ko.

Hinawakan niya ang mga kamay ko. “Wala kang kailangang ipagpaumanhin. Ang mahalaga, nandito ka na. At nandito rin ang mga apo ko.”

Makalipas ang dalawang linggo, patuloy na gumanda ang kondisyon nina Gabriel at Miguel. Kailangan pa rin nila ng regular na pagtingin ng mga doktor, ngunit mas malinaw na ang kanilang pag-unlad. Nagsimula na rin akong gumaling mula sa operasyon.

Sa panahong iyon, unti-unti kong binalikan ang mga responsibilidad ko sa Reyes Holdings. Hindi agad ako humawak ng lahat. Pinili kong magtrabaho nang paunti-unti at manatiling malapit sa mga anak ko.

Isang hapon, dinala ni Mang Roberto ang mga ulat na hiniling ko tungkol sa reclamation project.

Pinag-aralan ko ang mga detalye tungkol sa inaasahang gastos, financing, at mga kakayahang kailangang patunayan ng mga kumpanyang interesado. Napansin kong malaki ang pag-asa ng Co Group sa pagkuha ng panlabas na pamumuhunan. Hindi sapat ang ipinapakita nilang sariling pondo para akuin ang lahat ng panganib.

“May pagkakataon pa rin silang makilahok,” sabi ni Mang Roberto. “Pero kailangang makita ng mga namumuhunan na kaya nilang tuparin ang kanilang mga pangako.”

“Kung ganoon, patas nating suriin,” sagot ko. “Walang espesyal na pabor. Walang espesyal na parusa.”

Sa mismong sandaling iyon, tumunog ang cellphone ko.

Si Adrian.

Matagal kong tinitigan ang pangalan niya bago sinagot ang tawag.

“Regina, nasaan ka?” matigas niyang tanong. “Sinabi ng mga tao ko na wala ka na sa Makati. Bakit hindi mo ipinaalam kung saan mo dinala ang mga bata?”

Napakapit ako sa cellphone.

“Bakit mo tinatanong ngayon?” sagot ko. “Hindi ba sinabi mong huwag na kaming magpapakita sa iyo?”

“Hindi iyon ang punto,” mabilis niyang sabi. “Kailangan kong malaman kung ano ang ginagawa mo. May mga taong nagtatanong tungkol sa iyo.”

“Mga taong nagtatanong tungkol sa akin? O mga taong kailangan mo para sa negosyo mo?”

Saglit siyang natahimik.

“Regina, huwag mong idamay ang kumpanya sa personal nating problema.”

Huminga ako nang malalim.

“Adrian, ikaw ang nagdesisyong itakwil ang mga anak natin. Ikaw rin ang nagdesisyong tapusin ang pagsasama natin. Wala kang karapatang utusan akong mamuhay ayon sa gusto mo.”

“Hindi ka puwedeng basta mawala!”

“Hindi ako nawawala,” sagot ko. “Umuwi lang ako.”

Ibinalik ko ang cellphone sa mesa at tumingin kay Mang Roberto.

“Ipaalam ninyo sa investment committee na ako mismo ang dadalo sa susunod na pagsusuri ng reclamation project.”

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon, pipirma ako sa mga dokumento gamit ang buong pangalan ko: Regina Reyes.

Bahagi 4

Pagpasok ko sa conference room ng Reyes Holdings, tahimik na tumayo ang mga taong naroon. Matagal ko nang hindi nakikita ang ilan sa kanila, ngunit pamilyar pa rin ang kanilang mga mukha. Hindi ako naroon bilang asawa ni Adrian Co. Naroon ako bilang isang taong may responsibilidad na tiyaking tama ang mga desisyong gagawin ng kumpanya.

Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa. “Magsimula tayo,” sabi ko. “Gusto kong suriin ang mga proposal ayon sa aktuwal na kakayahan ng bawat kumpanya. Walang personal na konsiderasyon.”

Isa sa mga pinakamalaking proposal ay mula sa Co Group. Nakasaad doon ang ambisyosong plano para sa reclamation project, ang inaasahang kita, at ang pangakong magdadala sila ng karagdagang kapital. Maganda ang presentasyon, ngunit kailangan pang patunayan ang ilang mahahalagang bahagi ng financing.

Hindi ko agad ito tinanggihan.

Sa halip, ipinagawa ko ang parehong masusing pagsusuri na ipinapatupad sa lahat ng interesadong kumpanya. Kailangang magpakita ang Co Group ng sapat na pondo, malinaw na financial commitments, at makatotohanang plano para sa mga posibleng panganib. Hindi ko gustong gamitin ang pera ng pamilya ko para makaganti lamang.

Iyon ang unang mahalagang pagkakaiba ng dati at bago kong sarili.

Noon, hinahayaan kong ang damdamin ko para kay Adrian ang magdikta sa mga desisyon ko. Ngayon, alam kong kaya kong maging matatag nang hindi nagiging malupit.

Ilang araw ang lumipas bago dumating ang opisyal na pulong sa mga kinatawan ng Co Group. Nang pumasok si Adrian sa conference room, hawak niya ang isang makapal na folder. Nakaayos ang kanyang suit, at dala pa rin niya ang kumpiyansang nakasanayan kong makita.

Ngunit nang makita niya ako sa dulo ng mesa, bigla siyang huminto.

“Regina?”

Tumayo siya nang hindi malaman kung saan titingin.

“Ano ang ginagawa mo rito?” tanong niya.

Tahimik akong tumingin sa kanya. “Nagtatrabaho.”

“Bakit ikaw ang nakaupo diyan?”

Bago ako makasagot, nagsalita si Mang Roberto. “Mr. Co, si Miss Regina Reyes ang kinatawan ng pamilya Reyes sa pagsusuring ito. Siya rin ang namumuno sa pagpupulong ngayon.”

Namula ang mukha ni Adrian.

“Reyes?” ulit niya. “Anong ibig mong sabihin?”

Tinitigan ko siya. “Iyan ang apelyido ko bago tayo ikinasal. Hindi mo kailanman naging interes na alamin ang tungkol sa pamilya ko, kaya marahil ngayon mo lang nauunawaan.”

Naupo siya nang mabigat sa upuan.

Sa loob ng pitong taon, ipinakilala ko ang sarili bilang isang babaeng gustong bumuo ng tahimik na pamilya. Hindi ko kailanman ginamit ang impluwensiya ng ama ko para kumuha ng pabor sa Co Group. Kahit noong nahihirapan ang kumpanya niya, pinili kong huwag pakialaman ang kaniyang mga desisyon.

Ngayon, hindi niya alam kung paano haharapin ang katotohanang iyon.

“Regina, maaari ba tayong mag-usap nang pribado?” tanong niya.

“Pagkatapos ng meeting,” sagot ko. “May ibang taong naglaan ng oras para rito.”

Nagpatuloy ang pagpupulong.

Ipinakita ng finance team ang mga bahaging kailangang linawin sa proposal ng Co Group. Nang tanungin si Adrian tungkol sa karagdagang kapital, ilang ulit siyang sumangguni sa mga dokumento at sa kasamahan niya. May mga inaasahang investment na hindi pa pala pinal.

“Mr. Co,” sabi ko, “kailangan namin ng kumpirmadong financial commitments, hindi lamang mga inaasahang kasunduan. Hindi namin maaaring ilagay sa panganib ang buong proyekto dahil sa mga pangakong hindi pa tiyak.”

“Makukuha namin ang pondong iyon,” sagot niya.

“Kung makukuha ninyo sa loob ng itinakdang panahon, maaari ninyong isumite ang patunay,” sabi ko. “Pareho ang patakaran para sa lahat.”

Hindi na siya nakipagtalo.

Nang matapos ang pulong, nanatili siyang nakaupo hanggang sa umalis ang ibang tao. Si Mang Roberto ay nasa labas lamang ng silid, ngunit hinayaan niya akong makipag-usap nang pribado sa dating asawa ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin kung sino ka talaga?” agad na tanong ni Adrian.

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit, Adrian? Kung nalaman mong mayaman ang pamilya ko, hindi mo ba kami palalayasin ng mga anak natin?”

Hindi siya agad nakasagot.

“Hindi ganoon kasimple,” sabi niya sa wakas. “Maraming pressure sa kumpanya. Maraming inaasahan ang pamilya ko.”

“Alam ko,” sagot ko. “Pero wala sa mga iyon ang nagbibigay sa iyo ng karapatang tawaging walang silbi ang dalawang sanggol.”

Napayuko siya.

“Galit lang ako noon.”

“Hindi isang beses mo lang sila itinakwil,” sabi ko. “Ilang araw silang nasa NICU. Alam mong maaaring malagay sa panganib ang buhay nila. Pero mas mahalaga sa iyo ang pag-aalaga kay Jasmine kaysa sa pag-alam kung kumusta sila.”

“Regina…”

“Hindi mo nga tinanong ang mga pangalan nila.”

Doon siya tuluyang natahimik.

Tumayo ako at kinuha ang aking mga dokumento.

“Si Gabriel at si Miguel ang mga anak natin,” sabi ko. “At hindi sila isang kahihiyan na kailangang itago.”

Lumapit siya sa akin.

“Kumusta sila ngayon?”

“Mas mabuti na ang kondisyon nila. Patuloy silang nagpapalakas, at binabantayan sila ng mga doktor.”

Saglit siyang napapikit.

“Gusto ko silang makita.”

Hindi ako agad sumagot.

Noong mga unang araw nila sa ospital, ilang beses kong pinangarap na marinig ang mga salitang iyon mula sa kanya. Pero hindi ko na kayang kalimutan kung paano niya kami itinaboy noong kailangan namin siya.

“Hindi mo puwedeng biglang hilingin na makita sila na para bang walang nangyari,” sabi ko. “Kung gusto mong maging bahagi ng kanilang buhay, kailangan mong unahin ang kapakanan nila. May mga legal na proseso at responsibilidad tayong dapat ayusin.”

Tumango siya nang mabagal.

“May pagkakataon pa ba tayong magkaayos?”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Bilang mag-asawa, wala na.”

Kitang-kita ko ang sakit sa mukha niya, ngunit hindi na nito binago ang aking desisyon.

Hindi ako bumalik sa Manila para mapahanga siya. Hindi rin ako nagtrabaho sa Reyes Holdings para pilitin siyang magsisi. Ginawa ko ang lahat dahil kailangan kong magkaroon ng buhay na ligtas at maayos para sa mga anak ko.

Makalipas ang ilang linggo, hindi natugunan ng Co Group ang lahat ng kailangang financial commitments sa itinakdang panahon. Dahil dito, hindi sila napili para sa mahalagang bahagi ng proyekto. Ang desisyong iyon ay dumaan sa pagsusuri ng buong committee, hindi sa personal kong kagustuhan.

Malaki ang naging epekto nito sa plano ng kumpanya ni Adrian. Kinailangan niyang bawasan ang inaasahan nilang paglago at muling ayusin ang kanilang financial strategy. Hindi naglaho ang kumpanya, ngunit hindi na niya maaaring ipagpalagay na lahat ng oportunidad ay makukuha niya sa pamamagitan lamang ng impluwensiya.

Isang gabi, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya.

“Regina, alam kong hindi ko na mababawi ang mga sinabi ko. Mali ang ginawa ko sa iyo at sa mga bata. Hindi ko hihilinging kalimutan mo iyon. Gusto ko lang malaman kung paano ko maayos na magagampanan ang responsibilidad ko bilang ama.”

Iyon ang unang mensaheng hindi tungkol sa pera, reputasyon, o pagmamay-ari.

Hindi ko siya agad pinatawad.

Pero sumagot ako.

“Makipag-ugnayan ka sa taong humahawak sa mga usapin tungkol sa mga bata. Ang anumang pagbisita ay kailangang angkop sa kanilang kondisyon at nakatuon sa kapakanan nila. Hindi mo ako kailangang kausapin tungkol sa pagbabalikan, dahil tapos na iyon.”

Sa mga sumunod na buwan, unti-unting gumanda ang kalagayan nina Gabriel at Miguel. Dumating ang araw na hindi na nila kailangang manatili sa ospital. Nang maiuwi ko sila, halos hindi ako makapaniwala na pareho ko na silang kayang yakapin nang walang mga tubong nakakabit sa maliliit nilang katawan.

Nakahanda ang dalawang kuna sa silid na malapit sa kuwarto ko. May malalambot na kumot, mahinang ilaw, at mga gamit na maingat na pinili ni Papa. Kahit si Mang Roberto ay hindi maitago ang ngiti nang makita niyang mahimbing na natutulog ang kambal.

Isang umaga, pumasok si Papa habang hawak ko si Gabriel. Nasa tabi ko naman si Miguel, tahimik na nakahiga matapos uminom ng gatas.

“Masaya ka ba, anak?” tanong niya.

Tumingin ako sa dalawang sanggol.

“Pagod po,” natatawa kong sagot. “Pero masaya.”

Umupo siya sa tabi ko.

“Hindi mo kailangang patunayan sa kahit sino na kaya mong mabuhay nang wala si Adrian.”

“Alam ko na po, Papa.”

At totoo iyon.

Sa mga nagdaang buwan, natuto akong tanggapin na ang pagtatapos ng isang pagsasama ay hindi nangangahulugang nabigo na ang buong buhay ko. Maaaring mali ang taong minahal ko, pero hindi mali ang pagmamahal na ibinigay ko. Higit sa lahat, hindi pagkakamali ang pagsilang ng dalawang anak ko.

Nagpatuloy ako sa trabaho sa Reyes Holdings, ngunit inayos ko ang oras ko upang makasama ko sila araw-araw. Hindi ko hinayaang ang paghahangad ng tagumpay ay maging kapalit ng kanilang pagkabata. Gusto kong makita ang kanilang unang ngiti, marinig ang kanilang unang salita, at makasama sila sa bawat mahalagang yugto ng buhay nila.

Samantala, tinupad ni Adrian ang ilang responsibilidad niyang napagkasunduan sa tamang proseso. Hindi ko alam kung tuluyan na ba siyang nagbago. At hindi ko na tungkuling bantayan ang bawat desisyon niya.

Ang alam ko lang, hindi na niya kayang kontrolin ang buhay namin sa pamamagitan ng pera.

Isang hapon, habang nakaupo ako sa hardin kasama ang kambal, biglang tumawa si Miguel nang hawakan ni Gabriel ang kanyang kamay. Pareho silang malusog na lumalaki sa ilalim ng patuloy na gabay ng kanilang mga doktor.

Pinagmasdan ko sila habang sinisinagan ng banayad na araw ang kanilang mga mukha.

Naalala ko ang araw na itinapon ni Adrian ang tseke sa aking kama at tinawag silang walang silbi.

Dati, akala ko iyon ang pinakamasakit na araw ng buhay ko.

Ngayon, nauunawaan kong iyon din ang araw na nagsimula akong pumili para sa sarili ko at para sa kanila.

Hinawakan ko ang maliliit nilang kamay at ngumiti.

Hindi namin kailangan ng pamilyang perpekto sa paningin ng ibang tao. Ang kailangan namin ay tahanang puno ng pagmamahal, paggalang, at seguridad.

At sa wakas, pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan namin, mayroon na kaming ganoong tahanan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨