Bahagi 3: Akala Ng Lahat Siya Ang Victim Pero Siya Pala Ang Unang Nanloko Noong College At Ngayon Bumalik Siya Bilang CEO Para Guluhin Ang Buhay Ko Kasama Ang Fiancee Niyang Anak Ng May-ari Ng Kumpanya

Pag-akyat ko sa executive floor kinabukasan, hindi ko inaasahan na nandoon si Sofia.

Si Sofia Reyes-Delgado. 27 years old. Model ng isang skincare brand, anak ng isa sa mga board member ng De Guzman Holdings, at fiancee ni Rafael for one year. Nakita ko na siya sa Instagram, laging naka-tag kay Rafael sa mga charity gala sa Manila Polo Club.

Nakaupo siya sa leather couch sa office ni Rafael, nakacross ang legs, hawak ang phone. Nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.

“Ikaw pala si Elise Santos,” sabi niya, matamis ang ngiti pero malamig ang mata. “Yung bago sa marketing. Yung tumawag sa fiance ko kagabi para makipagbalikan.”

Gusto kong lumubog sa sahig.

“Hindi po, Ma’am, laro lang po yun sa welcome party—”

“Laro?” Tumawa siya. “Elise, alam mo ba kung magkano ang engagement ring ko? 1.2 million pesos. Galing sa Tiffany. At alam mo ba kung ilang taon na kaming magkasama ni Miguel? Tatlong taon. Tatlong taon na stable, walang gulo. Tapos bigla kang darating, isang hamak na contractual dati na taga-Quezon City, tatawagan mo siya ng gabi at tatanungin kung pwede pa kayong magkabalikan? Anong klaseng laro yun?”

Hindi ako makasagot. Dahil kahit laro lang yun, totoo ang numerong tinawagan ko. At totoo ang sagot niya na “Pwede.”

Pumasok si Rafael galing sa clinic. May benda ang kamay. Pagkakita niya kay Sofia, nag-iba ang mukha niya.

“Sofia, anong ginagawa mo dito?”

“Pinoprotektahan ang dapat sa akin,” sabi ni Sofia, at ipinakita ang phone. Screenshot ng call log ko. Paano niya nakuha? May kaibigan pala siyang HR.

“Elise, pwede ka na lumabas,” sabi ni Rafael sa akin, pilit kalmado.

Lumabas ako, pero narinig ko pa ang sigaw ni Sofia sa loob bago sumara ang pinto. “Niloko mo ba ako, Miguel? Siya ba yung babae sa UP na kinuwento mo dati?”

Buong araw na yun, para akong multo sa opisina. Lahat ng tao sa marketing, iniiwasan ako. Sa pantry, narinig kong nagbubulungan sila. “Siya daw yung nang-agaw kay Sir.” “Kaya pala sinadya niyang mag-apply dito.”

Gabi na nung pauwi na ako, biglang may nag-message sa Viber.

Rafael: “Baba ka sa parking. B2. Hintayin kita.”

Gusto kong hindi pumunta. Pero bumaba pa rin ako.

Nandoon ang black SUV niya, bukas ang pinto. Pumasok ako.

“Anong kailangan mo, Sir?”

“Hindi mo sinagot ang tanong ko kagabi,” sabi niya.

“Anong tanong?”

“Yung totoo. Bakit mo tinawagan ang ibang lalaki? Hindi ba ako ang tinawagan mo? Bakit mo sinabing laro lang?”

Napatingin ako sa kanya. Galit ako.

“Anong pakialam mo, Rafael? Hindi ba ikaw ang nagsabi na kalimutan kita? Hindi ba ikaw ang nagsabi na ginamit mo lang ako para makaganti sa kuya ko? Tapos ngayon magagalit ka kung sino tinatawagan ko?”

Doon siya natahimik.

Tumingin siya sa labas ng bintana ng parking. BGC parking, amoy usok.

“Elise, hindi totoo yun.”

“Alin?”

“Yung sinabi ko noong nasa UP tayo. Na ginamit lang kita. Hindi totoo.”

Napatawa ako nang mapait.

“Limang taon, Rafael. Limang taon kong dinala yun. Limang taon kong inisip na tanga ako, na madaling maloko, na yung first kiss ko, first boyfriend ko, lahat peke. Tapos ngayon sasabihin mo hindi totoo?”

“Natakot ako,” sabi niya, mahina.

“Natakot ka saan?”

“Natakot ako na mahalin ka. Kasi alam kong aalis ka. Kasi si Kuya JC mo, nung nalaman niyang may gusto ako sa’yo, binantaan niya ako. Sabi niya, ‘Subukan mong saktan ang kapatid ko, papatayin kita.’ At yung barkada ko, pinagtatawanan ako kasi taga-Tondo ka lang daw dati bago lumipat ng Quezon City, at ako taga-Ayala Alabang. Ang babaw, di ba? Pero 20 years old ako nun, Elise. Duwag ako. Kaya nauna na akong manakit bago pa nila ako saktan. Sinabi kong hindi kita minahal para hindi mo ako mahalin pabalik.”

Doon ako naiyak. Hindi dahil kinilig ako. Dahil sa galit.

“Ang dali mong sabihin yan ngayon kasi CEO ka na. Kasi mayaman ka na. Ako? Ako yung naiwan sa jeep sa Philcoa ng umiiyak. Ako yung hindi nakatulog ng tatlong buwan dahil akala ko marumi ako.”

Hinawakan niya ang kamay ko, yung hindi nakabendahan.

“Elise, yung totoo, ikaw ang first ko rin. Hindi lang sa babae. Sa lahat. Ikaw ang unang babaeng dinala ko sa bahay. Ikaw ang unang babaeng pinakilala ko kay Mama. At ikaw lang ang babaeng hindi ko nabura ang number sa loob ng limang taon.”

“Eh bakit ka may fiancee?”

Napayuko siya.

“Business. Kailangan ng daddy ko ng investment galing sa pamilya ni Sofia para hindi malugi ang kumpanya noong pandemic. I was forced. Isang taon na kaming engaged pero hindi ko pa siya nahahalikan nang totoo. Alam ni Sofia yun. Alam niyang hindi ko siya mahal.”

“Rafael, hindi mo pwedeng gamitin yang dahilan—”

“Babayaran ko lahat,” sabi niya. “Kakausapin ko si Sofia. Kakausapin ko ang board. Pero Elise, wag mo akong tawagan para sabihin na laro lang. Kasi nung sinabi mong pwede pa ba tayong magkabalikan, sagot ko oo. Pwede. Kahit anong mangyari, pwede.”

Umalis ako ng parking na umiiyak.

Kinabukasan, mas lumala ang lahat. Naglabas si Sofia ng blind item sa isang sikat na gossip page sa Facebook: “Bagong ahas sa BGC: Marketing girl inagaw ang fiance ng CEO.” May picture ko pa, kuha nung nasa pantry ako. Nag-viral sa office.

Pinatawag ako ni HR for harassment daw. Dahil daw kay Sofia.

At sa gitna ng lahat, nalaman ko na buntis si Sofia. O sinasabi niyang buntis siya.

Isang buwan daw.

At ang ama, si Rafael.

Nang sinabi sa akin yun ni Ate Trish, para akong sinampal.

Tumakbo ako sa CR ng 27th floor at doon ako sumuka. Hindi dahil sa buntis si Sofia, kundi dahil narealize kong baka hanggang ngayon, ginagamit pa rin ako ni Rafael para makaganti sa mundo.

At habang umiiyak ako sa cubicle ng CR, may kumatok.

“Elise? Nandyan ka ba? Si Sir Rafael nasa meeting room, hinahanap ka. Sabi niya emergency daw. May dala siyang papel. Parang… parang pregnancy test result.”

Bahagi 4: Ang Akala Kong Katapusan Na Ng Lahat Ay Simula Pala Ng Pagbabayad Ng Mga Nanakit Sa Akin At Ang Katotohanan Tungkol Sa Pekeng Pagbubuntis Ng Fiancee Ng CEO Ay Lumabas Sa Harap Ng Buong Board Meeting

Hindi ako lumabas ng CR.

Tumawag si Ate Trish. “Elise, lumabas ka na. Nagkakagulo na sa labas. Si Ma’am Sofia nagwawala sa executive floor.”

Paglabas ko, naka-pantsuit pa rin ako pero maga ang mata. Sa conference room, nandoon ang board, ang daddy ni Rafael na si Mr. De Guzman Sr., si Sofia at ang mama niya, at si Rafael na nakatayo sa harap, hawak ang isang brown envelope.

“Everyone, please sit,” sabi ni Mr. De Guzman Sr.

Umupo ako sa pinakadulo, katabi si Ate Trish.

Tumayo si Sofia, umiiyak.

“Tito, buntis po ako. Isang buwan na. At si Miguel ang ama. At ngayon nalaman ko na niloloko niya ako sa babaeng yan!” Itinuro niya ako.

Nagbulungan ang board.

Tumayo si Rafael. Kalmado pa rin, pero kita ko nanginginig ang balikat niya.

“Sofia, huminahon ka.”

“Huminahon? Buntis ako, Miguel! At niloloko mo ako!”

Doon binuksan ni Rafael ang envelope.

“Sige. Pag-usapan natin ang pagbubuntis.”

Nilabas niya ang tatlong papel.

“Una, ito ang medical certificate mo galing sa St. Luke’s BGC. Dated last week. Sabi mo, buntis ka. Pero tumawag ako sa doctor mo kaninang umaga. Si Dra. Santos. Kilala siya ni Mama. Sabi niya, negative ka sa pregnancy test. At hindi ka pa pumunta sa kanya this year.”

Namutla si Sofia.

“Pangalawa, ito ang bank transaction ng kumpanya. May 500,000 pesos na na-transfer sa isang clinic sa Makati na hindi accredited ng HMO natin. Sa pangalan ng secretary mo, pero ikaw ang nag-approve. Anong clinic yun, Sofia?”

Hindi makasagot si Sofia.

“Pangatlo,” sabi ni Rafael, at tiningnan ako, “Ito ang resignation letter ko.”

Nagulat ang lahat, pati daddy niya.

“Anak, anong ginagawa mo?” sabi ni Mr. De Guzman Sr.

“Dad, for five years, sinira ko ang buhay ng isang tao dahil sa duwag ako. Si Elise Santos. Girlfriend ko siya noong college. Minahal ko siya. Pero dahil sa takot sa sasabihin ng barkada, dahil sa pressure ng pamilya natin na dapat taga-Alabang lang ang girlfriend ko, sinabi kong ginamit ko lang siya. At dahil doon, muntik na siyang hindi makatapos ng pag-aaral. Nadepress siya. Umalis ang pamilya niya ng Quezon City dahil nahihiya siya.”

Lumingon siya sa akin.

“Elise, hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon. Pero gusto kong malaman ng lahat dito na hindi ka ahas. Ako ang ahas. Ako ang nanloko. At si Sofia, nagsisinungaling tungkol sa pagbubuntis para lang hindi ko maputol ang engagement namin dahil kailangan ng pamilya niya ang shares natin.”

Tumayo ang mama ni Sofia.

“Anong ibig mong sabihin, nagsisinungaling?”

Doon pumasok ang isang babae, yung HR head, may dalang laptop. Pinlay ang CCTV ng clinic sa BGC.

Kitang-kita si Sofia, pumasok sa clinic kasama ang isang lalaki, hindi si Rafael. May hawak na ultrasound picture na kinuha sa Google.

“Ang totoong buntis, hindi si Sofia,” sabi ni Rafael. “Yung secretary niya. At ang ama, yung pinsan ni Sofia. Ginamit lang nila ang pangalan ko para ma-pressure ang pamilya ko na bilisan ang kasal at mailipat ang 30% shares.”

Nagkagulo ang board room. Si Sofia, umiiyak na ngayon hindi dahil sa galit kundi sa hiya, sinugod ng mama niya palabas.

Pagkatapos ng meeting, kinausap ako ni Mr. De Guzman Sr.

“Elise, iha, pasensya ka na sa gulo ng pamilya namin. Narinig ko ang kwento mo kay Miguel. Alam mo, matagal ko nang alam na mahal ka ng anak ko. Kasi yung number mo, naka-save pa rin sa lumang iPad niya sa bahay na ‘Elise ko’. Hindi niya binura. At yung resignation, hindi ko tatanggapin. Pero bibigyan kita ng choice. Gusto mo ba ng transfer sa Singapore branch para makalayo sa gulo? With promotion, double salary.”

Tumingin ako kay Rafael, na nakatayo sa labas ng glass wall, may benda pa rin.

Umiling ako.

“Hindi po, Sir. Dito po ako magtatrabaho. Kasi dito ko po napatunayan na kaya kong tumayo kahit siniraan ako. At hindi ko po kailangan ng double salary para makalimot. Kailangan ko po ng hustisya.”

Tumango si Mr. De Guzman Sr.

Kinabukasan, naglabas ng official memo ang kumpanya. Si Sofia at ang pamilya niya ay inalis sa board dahil sa falsification at attempted fraud. Yung shares nila, binili pabalik ng pamilya De Guzman. At nag-public apology si Rafael sa buong kumpanya thru email, na inamin niya ang lahat ng maling nagawa niya sa akin noong college at kagabi.

Hindi ko siya pinatawad agad.

Tatlong buwan akong hindi siya kinausap maliban sa work. Nagtrabaho ako nang tahimik, pinatunayan na magaling ako sa marketing. Yung campaign ko para sa bagong condo sa Cebu, nag-hit ng 300% ROI. Na-promote ako bilang Assistant Manager.

Isang gabi, habang nag-overtime ako sa office, mga 9 PM, walang tao na sa floor, biglang may nag-doorbell sa pantry.

Si Rafael, may dalang dalawang tasa ng taho. Yung paborito ko nung UP pa.

“Elise, pwede ba tayong kumain ng taho? Yung dati, nung wala pa tayong pera, 20 pesos lang?”

Ngumiti ako, sa unang pagkakataon nang totoo.

“Mayaman ka na, taho pa rin?”

“Kasi ikaw pa rin yung babaeng gusto kong makasama kumain ng taho habang nakaupo sa damuhan ng Sunken Garden.”

Umupo kami sa pantry.

“Wala nang Sofia,” sabi niya. “Wala nang engagement. Wala nang board pressure. Ako na lang. At ikaw, kung papayag ka.”

“Rafael, hindi ako madaling makuha ulit. Nasaktan ako ng sobra.”

“Alam ko. Kaya hindi kita liligawan ng mamahalin. Liligawan kita ng araw-araw. Ihahatid kita sa MRT kahit may SUV ako. Magdadala ako ng pandesal sa umaga sa department niyo. Magso-sorry ako sa kuya mo sa Tondo.”

Tumawa ako.

“Sa Quezon City na kami nakatira ngayon, hindi na Tondo.”

“Sa Quezon City pala.”

At doon, sa pantry ng BGC, sa harap ng dalawang baso ng taho, sa unang pagkakataon pagkatapos ng limang taon, hinawakan niya ulit ang kamay ko, at hindi ko na binawi.

Pagkalipas ng isang taon, kinasal kami sa isang simpleng simbahan sa Tagaytay. Hindi sa Manila Polo Club. Walang 1.2 million na ring. Simpleng gold band lang, pero galing sa ipon niya nung college pa.

At ngayon, habang sinusulat ko ito, nasa bahay na kami sa may Antipolo, may maliit na garden, at buntis ako ng totoo, tatlong buwan na, at si Rafael ang nagluluto ng sinigang sa kusina, at tuwing tatanungin siya ng mga kaibigan niya kung bakit niya pinili ang simpleng buhay, sinasabi niya lang, “Kasi minsan kailangan mong basagin ang isang baso para matauhan ka kung sino talaga ang mahal mo.”

At si Sofia? Nakita ko sa Instagram, nasa Boracay na siya, may bagong business na boutique, at mukhang masaya na rin sa wakas, malayo sa mga kasinungalingan.

Tapos na ang sakit. Nagsimula na ang tahimik at totoong pagmamahal.