Bahagi 3: Akala Ko Business Trip Lang Sa Cebu Ang Dahilan Ng Paglayo Mo Pero Isang Stray Na Husky Ang Nagbukas Ng Pinto Sa Pinakamasakit Na Katotohanang Pilit Mong Itinatago Sa Loob Ng Tatlong Taon Nating Pagsasama

Natigilan ang buong sala.

Si Miguel, nakatayo sa may pintuan, hawak pa ang maleta niyang Rimowa na may gulong na puno ng alikabok.

Si Miguelo, este yung aso, nakatayo sa gitna, buntot na nakababa, nakatingin sa akin na parang nagtatanong kung sino ba talaga ang amo niya.

At ako, nakatapis lang ng tuwalya, buhok na tumutulo pa.

Ang unang nakabawi ay ang aso.

Tumahol siya.

Isang malakas na “Awwoo!” na nagpabalik sa amin sa realidad.

Ikaw, si Miguel, dahan-dahang binitawan ang maleta.

“Andi…”

“Bakit ka nandito? Sabi mo next week pa uwi mo?”

Hindi ka sumagot.

Tinitigan mo lang yung aso, tapos ako.

“Tinawag mo akong Miguel. Yung aso… tinawag mong Miguel?”

Doon ko lang naramdaman ang hiya na umakyat sa mukha ko.

Pero mas malakas ang galit.

“Oo! Pinangalanan ko siyang Miguel! Kasi kamukha mo siya! Pareho kayong mukhang kawawa pero pareho kayong manloloko! At least siya, aso lang, hindi marunong magpanggap na mabait na asawa!”

Nakita kong parang sinampal ang mukha mo.

Umupo ka sa sofa, sinapo mo ang ulo mo.

“Andi, hindi… hindi ganoon yun.”

“Anong hindi ganoon? Nakita ko yung message ni Juli! Yung perfect husband role mo! Tatlong taon, Miguel! Tatlong taon akong naniwala na mahal mo ako! Tatlong beses isang linggo, eksakto! Kahit sa kama may schedule ka! Tao ba ako o project mo sa autocad?”

Tumahimik ka.

Tumayo ka at lumapit sa akin, pero humarang si Miguelo, yung aso, sa gitna namin na parang pinoprotektahan ako.

Napatawa ako nang mapait.

“Pati aso alam na dapat layuan ka.”

Doon ka tuluyang napaluhod.

“Andi, please, hayaan mo akong magpaliwanag. Hindi ako pumunta sa Cebu dahil sa client. Bumalik ako sa Manila kagabi pa. Hindi ko kayang iwanan ka nang ganoon.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Kinuha mo ang phone mo at inabot sa akin.

Nanginginig ang kamay mo.

Nakita ko ang buong thread ninyo ni Juli.

Hindi lang isang message.

Tatlong taon ng conversation.

Juli: [Miguel, kamusta na ang pagpapanggap mo? Napapagod ka na ba?]

Miguel: [Tigilan mo ako, Juli. Asawa ko si Andi.]

Juli: [Asawa? O business deal? Alam nating dalawa na ako ang dapat nasa posisyon niya kung hindi ako umalis. Bumalik na ako next month, handa ka na ba?]

Miguel: [Wala akong pakialam kung bumalik ka. Hindi ko iiwan si Andi.]

Juli: [Weh? E di ba ikaw mismo nagsabi dati na hindi mo siya mahal? Na napilitan ka lang?]

At doon, isang mahabang reply mo na hindi mo sinend.

Nasa drafts.

“Minsan sinabi ko yun. Noong una. Noong akala ko si Juli pa rin. Pero si Andi ang nag-aalaga sa akin nung may dengue ako. Si Andi ang umiiyak sa tabi ng mama niya sa ospital habang ako lang ang nandun. Si Andi ang nagluluto ng lugaw kahit hindi marunong. Hindi ko alam kailan ako nahulog. Pero nahulog ako. At ngayon natatakot akong malaman niyang nagsimula kami sa kasinungalingan kaya nagpapaka-perpekto ako araw-araw para bawiin yun.”

Hindi mo sinend.

Pero binasa ko.

Napaupo ako sa sahig.

Si Miguelo, yung aso, lumapit sa akin at pinatong ang ulo sa hita ko.

“Yung Martes, Biyernes, Linggo…” bulong mo.

“Pinilit kong maging consistent kasi takot akong lumapit sa iyo nang hindi mo gusto. Nabasa ko sa isang article na kailangan ng routine para maging secure ang babae. Gusto kong maging safe ka sa akin. Naging robot tuloy ako.”

Umiyak ka na.

Sa unang pagkakataon sa tatlong taon, nakita kitang umiyak hindi dahil sa pamilya mo, kundi dahil sa akin.

“Yung message na nakita mo, sinadya ni Juli yun. Alam niyang hawak mo minsan ang iPad ko pag nagse-search ka ng gamot sa aso. Gusto ka niyang saktan. Kasi…”

“Kasi ano?”

“Kasi bumalik na siya. Nasa BGC siya ngayon. At sinabi ng mama ko na kung makikipag-annul ka sa akin, ibibigay niya sa pamilya ni Juli yung lupa sa Tagaytay na dapat ay para sa clinic mo. Blackmail, Andi. Lahat ng ito ay blackmail.”

Doon ko naalala ang lupa.

Ang lupa sa Tagaytay na ipinangako ng pamilya Alonzo sa mama ko bago siya mamatay, gagawing sanctuary ng mga rescue dogs.

Kung makikipaghiwalay ako, mawawala yun.

Nasa gitna kami ng gulo nang biglang tumunog ang doorbell.

Pagbukas ko, si Juli mismo.

Matangkad, maputi, amoy Chanel, nakangiti na parang may-ari ng bahay.

“Hi, Andi. Long time no see. Nandyan ba si Miguel? May naiwan kasi akong gamit sa kanya dati. Ay, cute ng aso! Husky? Parang si Miguel no? Loyal pero… medyo tanga pagdating sa pag-ibig.”

At doon, sa harap ng asawa kong umiiyak sa sahig at ng asong pinangalanan kong Miguel, naramdaman kong lahat ng dugo ko umakyat sa ulo.

Ito na ang babaeng sumira sa gabi ko.

Ito na ang babaeng tumawag sa kasal ko na isang role.

At nakatayo siya sa pintuan ko na parang wala siyang ginawang masama.

Bahagi 4: Matapos Ang Lahat Ng Kasinungalingan At Sakit Handa Na Akong Umalis Nang Tuluyan Ngunit Sa Huling Pagbalik Mo May Dala Kang Katotohanang Magpapabago Sa Wakas Nating Dalawa At Magbibigay Ng Hustisya Sa Lahat Ng Luha Ko

Tinitigan ko si Juli mula ulo hanggang paa.

Tatlong taon akong nagmukmok sa anino niya.

Tatlong taon kong inisip na mas maganda siya, mas classy, mas karapat-dapat kay Miguel.

Pero ngayon, sa personal, nakikita ko lang ay isang babaeng desperada.

“Anong gamit?” tanong ko, kalmado.

Ngumiti siya nang malapad.

“Yung Cartier watch niya. Naiwan niya sa condo ko sa Toronto. Syempre, binigay ko yun dati. Baka gusto mo ring isoli?”

Lumingon ako kay Miguel na ngayon ay nakatayo na, nakakuyom ang kamao.

“Hindi ako nag-iwan ng relo sa iyo, Juli. At hindi ka welcome dito.”

Tumawa si Juli.

“Miguel, naman. Huwag ka nang magpanggap. Sinabi mo sa akin na napipilitan ka lang kay Andi dahil sa lupa. Na hinihintay mo lang akong bumalik. Nirecord ko yun, remember? Last year, nung lasing ka sa video call?”

Doon nanlamig si Miguel.

“Nilasing mo ako.”

“At sinabi mo ang totoo!”

Doon na ako pumasok.

Hindi bilang kawawang asawa.

Bilang si Dr. Andi Ramos, ang babaeng nagpalaki ng clinic mag-isa, ang babaeng nag-opera ng aso nang walang tulog ng 48 oras.

“Juli, tama na.”

Tiningnan niya ako na parang dumi.

“Excuse me? Sino ka ba para pagsabihan ako? Isa ka lang hamak na vet na pinakasalan dahil sa lupa. Kung hindi dahil sa nanay mong namatay, hindi ka man lang mapapansin ni Miguel.”

Ngumiti ako.

At kinuha ko ang phone ko.

Pinindot ko ang record button na matagal ko nang hawak.

“Uulitin mo ba yung sinabi mo kanina? Yung tungkol sa lupa sa Tagaytay at sa blackmail ng mama ni Miguel? Tsaka yung tungkol sa paglalasing mo sa kanya para magkaroon ka ng recording?”

Namutla si Juli.

Anong akala niya, tanga ako?

Vet ako, pero araw-araw akong humaharap sa mga taong nagsisinungaling tungkol sa kalagayan ng aso nila para hindi gumastos.

Alam ko ang amoy ng sinungaling.

“Miguel,” sabi ko nang hindi inaalis ang tingin kay Juli, “tawagan mo ang mama mo. I-loudspeaker mo.”

Nanginginig na tinawagan ni Miguel ang mama niya, si Tita Cynthia.

“Tita, si Andi po ito. Totoo po ba na kapag nakipag-annul kami ni Miguel, ibibigay ninyo ang lupa sa Tagaytay sa pamilya ni Juli?”

Sa kabilang linya, katahimikan.

Tapos isang buntong-hininga.

“Andi, anak… hindi ganoon. Si Juli kasi… nag-alok siya. Sabi niya tutulungan niya ang business natin sa Canada kung…”

“Kung hihiwalayan ko ang anak ninyo? Tita, yung lupa na yun ay pangako ninyo kay Mama bago siya mamatay. Hindi yan negosyo. Sanctuary yun ng mga asong walang matirhan. Gagamitin ninyo para sa blackmail?”

Umiyak si Tita Cynthia.

“Sorry, Andi. Natakot ako. Sabi ni Juli babalik siya at magiging magulo ang lahat.”

Pinatay ko ang tawag.

Tiningnan ko si Juli.

“Wala ka nang lupa. Wala ka nang Miguel. At yung recording mo? Peke yan. Lasing siya, hindi valid sa korte. Pero itong recording ko ngayon, valid. Harassment, blackmail, at attempted extortion. Gusto mo bang i-post ko ito sa lahat ng vet groups sa Pilipinas? Marami akong followers, Juli. At kilala ng lahat ng may-ayaman sa Alabang ang ugali mo.”

Doon siya napaatras.

“Andi, hindi mo magagawa yan…”

“Ginawa mo na sa akin ng tatlong taon. Ginawa mong impyerno ang gabi-gabi ko. Ngayon, lumabas ka sa bahay ko.”

At lumabas siya.

Naiwan kami ni Miguel at ni Miguelo.

Tahimik.

Umupo ako sa sahig ulit, pagod.

Lumapit si Miguel, pero hindi siya umupo sa tabi ko.

Lumuhod siya sa harap ko, kinuha ang kamay ko.

“Andi, simula bukas, wala nang Martes, Biyernes, Linggo. Kung gusto mong hawakan kita, hihingin ko ang permiso mo. Kung ayaw mo, lalayo ako. Itatama ko ang lahat. Ibebenta ko ang shares ko sa firm para mabili ang lupa sa Tagaytay at ipangalan ko sa iyo at sa clinic. Wala nang mama, wala nang Juli. Ako lang at ikaw. Kung ayaw mo pa rin sa akin pagkatapos nito, pipirmahan ko ang annulment. Pero please, bigyan mo ako ng isang totoong pagkakataon, hindi yung role lang.”

Tinitigan ko siya.

Yung mga mata niyang amber, yung parehong mata ng asong nasa tabi ko.

Sa loob ng tatlong taon, hinanap ko ang pagmamahal sa schedule.

Ngayon, nakikita ko ang pagmamahal sa taong handang sirain ang pagiging perpekto para lang maging totoo.

“Yung aso…” sabi ko.

“Aampunin natin siya. Hindi Miguel ang pangalan. Alon. Kasi dumating siya nung magulo ang lahat, pero dinala niya tayo sa pampang.”

Ngumiti si Miguel, umiiyak pa rin.

“Alon.”

Kinabukasan, nagpunta kami sa barangay at pina-blotter si Juli for harassment.

Nag-email si Miguel sa lahat ng investors nila sa Canada at sinabi ang ginawa ni Juli.

Nawalan si Juli ng trabaho sa Toronto dahil sa scandal, bumalik siya sa Pilipinas pero walang tumanggap sa kanya.

Si Tita Cynthia mismo ang pumunta sa clinic at humingi ng tawad, at binigay na nang libre ang titulo ng lupa sa Tagaytay, nakapangalan sa akin at kay Miguel.

Isang buwan ang lumipas.

Walang Martes, Biyernes, Linggo.

May mga gabing magkayakap lang kami at nanonood ng Netflix kasama si Alon.

May mga gabing nag-uusap kami hanggang 2 AM tungkol sa mga takot namin.

At may mga gabing kusa siyang hahalikan ako, hindi dahil sa schedule, kundi dahil gusto niya.

At doon ko nalaman.

Hindi pala kailangang maging perpekto ang asawa.

Kailangan lang maging totoo.

Ngayon, anim na buwan na ang nakalipas.

Buntis ako, dalawang buwan.

Si Alon, ang dating stray na Husky, ngayon ay ang official mascot ng Paws & Love Sanctuary sa Tagaytay, ang sanctuary na dati pangarap lang ni Mama.

At si Miguel?

Tuwing umaga, hinahalikan pa rin niya ang noo ko.

Pero ngayon, bago siya umalis, tatanungin niya muna,

“Andi, okay lang ba kitang halikan?”

At sasagutin ko siya nang nakangiti,

“Oo, asawa ko. Araw-araw, habang buhay.”