Bahagi 3
Akala ko tumakas lang ex ko sa kasal niya, yun pala perang pinag-ipunan ko ang habol ng biyenan ko kaya niya ako pinabalik ng Manila

Pagdating ko sa condo ni Aling Gloria sa Quezon City, amoy luma at kulob. Hindi ako pinapapasok ng guard nung una, pero nung sinabi kong kasama ako ng pulis at dati akong nakatira doon, pinadaan ako. Ang totoo, hindi na ako dapat pumunta mag-isa, pero hindi ko mapigilan ang kaba ko.

Bumukas ang pinto, si Aling Gloria, pawis na pawis, hawak ang bimpo. Sa likod niya, may kumot sa sofa, may bulto ng tao. Si Carlo. Nakahiga, maputla, may lagnat, hindi makabangon. Hindi siya nasa ospital, nasa bahay lang ng nanay niya. Kaya pala sabi ni Aling Gloria hindi makabangon, kalahating totoo.

“Carlo?” tawag ko. Dahan-dahan siyang dumilat. Nakita niya ako, parang nahiya. “Andrea…” bulong niya, garalgal ang boses.

Doon ko nalaman ang buong kwento, hindi sa pulis, hindi sa ospital record, kundi sa bibig mismo ni Aling Gloria nung nag-panic siya.

Kahapon ng tanghali, dapat 35 tables ang reception nila ni Trish sa isang hotel sa Quezon City. Lahat bayad na, ₱500,000 daw ang downpayment, galing sa ipon ni Carlo at sa pautang ni Aling Gloria. Pero isang oras bago ang kasal, nag-away sila ni Trish. Hinihingi ni Trish ang titulo ng lupa ng pamilya ni Aling Gloria sa Bulacan bilang assurance, pati joint bank account. Natakot si Carlo. Hindi niya kayang ibigay.

Kaya tumakbo siya. Hindi siya nawala, nagtago siya sa nanay niya. Pinatay niya ang cellphone. Si Aling Gloria naman, sa taranta, dalawang klase ng kasinungalingan ang sinabi. Sa akin, sabi nasa ospital at kailangan ko mag-alaga, para bumalik ako at siya pa rin ang mag-asikaso, para maayos ang gulo at para, aminado siya mamaya, mahiram ang pera ko pambayad sa cancellation ng hotel. Sa pulis naman, sinabi niyang nawawala si Carlo para may maghanap at para may dahilan siya bakit hindi natuloy ang kasal.

Galit na galit ako. Pero hindi yung sigaw na galit, yung tahimik na galit na nanginginig ang kamay. “Aling Gloria, alam mo ba magkano ginastos ko para sa bakasyon na sinira ninyo? ₱250,000. Yung suite na ₱12,000 per night sa Bali, iniwan kong nakabukas pa ang maleta. Tapos malalaman ko, hindi naman pala emergency, tinatago niyo lang siya?”

Umiyak si Aling Gloria. “Andrea, anak, hindi ko alam gagawin ko. Si Carlo lang meron ako. Kung malaman ng pamilya ni Trish na umatras siya, kami ang babayaran ng lahat. Wala na kaming pera, na-transfer na ni Carlo sa akin yung ₱2.5 million na hati niya sa bahay, pang-bayad sa utang namin.”

Doon ko naintindihan yung nakita ko sa tablet. Yung ₱2.5 million na yun, galing sa bentahan ng dating sasakyan namin at sa hati ng ipon namin nung annulment. Akala ko malinis na, yun pala pinang-down niya sa kasal at pinasa sa nanay niya. At ngayon gusto niya ako pa ang mag-abono sa cancellation.

Si Carlo, pilit bumangon, “Andrea, sorry. Hindi ko ginusto na madamay ka. Hindi ko na kayang pakasalan si Trish, hindi ko siya mahal. Nagmamadali lang kami kasi… kasi akala ko kailangan ko agad magpakasal para makalimot. Mali ako.”

Tumingin ako kay Trish na dumating din sa condo, kasama ang isang pulis. Hindi na siya naka-white dress, naka-t-shirt at jeans na, mugto ang mata. “Carlo, 35 tables, nandoon mama at papa ko. Lahat ng tita ko galing pa ng Cebu. Pinahiya mo kami.” Sabi niya, pero hindi na galit, pagod na.

Sabi ng pulis, walang kidnapping, walang krimen, pero yung report na missing, false alarm. Pwede silang pagmultahin sa pag-aksaya ng oras ng pulis. Pero mas mabigat para sa akin, yung ginawa nilang panloloko sa akin.

Umuwi ako sa dati naming condo sa BGC. Tahimik, malinis, pero parang may naiwan pa ring amoy ni Carlo. Binuksan ko ang drawer kung nasaan ang titulo ng condo. Nasa pangalan ko na, malinis, dahil nung annulment, napagkasunduan namin na sa akin ang condo, sa kanya ang kotse at cash na ₱2.5 million. Buti na lang hindi ko pinahiram ang titulo nung hinihingi ni Aling Gloria dati bilang collateral.

Naupo ako sa sahig, hawak ang titulo at bank book ko. Yung ipon ko na ilang taon kong pinaghirapan sa opisina, yung ₱20 million na deal na pinagpuyatan ko bago ako nag-resign, hindi ko hahayaan na mapunta sa pagbabayad ng kasal ng ibang tao.

Doon ako mas naging malinaw. Nasasaktan pa rin ako, kasi minahal ko si Carlo ng pitong taon. Pero hindi na ako yung dating Andrea na susunod lang pag sinabi ni Aling Gloria na “bumalik ka”.

May maliit na desisyon akong ginawa kinagabihan. Hindi ako magde-demand ng malaki, hindi ako mag-iingay sa barangay agad. Pero una, nilipat ko lahat ng pera ko sa bagong bank account na tanging ako lang may access, nilagay ko sa time deposit. Pangalawa, pinicturan ko lahat ng resibo ng annulment, ng hatian, ng titulo, at sinend sa lawyer kong kaklase nung college. Pangatlo, binlock ko muna pansamantala ang number ni Aling Gloria at ni Carlo, hindi dahil galit ako habang buhay, pero kailangan ko ng espasyo para mag-isip.

Kinabukasan, tumawag si Chief Ramos. “Ms. Andrea, gusto ka namin makausap ulit kasama si Carlo at nanay niya sa barangay hall bukas. Para lang sa final statement at para maayos ang gusot sa hotel at sa report.” Sabi ko, “Sige po, pupunta ako. Pero dadalhin ko ang lahat ng papeles ko.”

Hindi pa tapos ang kwento. Alam kong may haharapin pa akong komprontasyon. Pero sa unang pagkakataon mula nung tumawag si Aling Gloria at sinabing nasa ospital si Carlo, ako na ang may hawak ng desisyon. Hindi na ako yung tinatawagan para mag-alaga ng taong nang-iwan sa akin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa barangay at sinabi kong tapos na ang panloloko nila, ako na ang magdedesisyon para sa sarili at pera ko

Kinabukasan, alas diyes ng umaga sa barangay hall ng Quezon City. Mainit, maingay ang electric fan, amoy kape ang buong hall. Nandoon si Aling Gloria, naka-faded na duster, si Carlo na maputla pa rin pero nakatayo na, nakasuot ng simpleng t-shirt, at si Trish na tahimik sa sulok kasama ang pinsan niya. Nandoon din si Chief Ramos at yung batang pulis, at si Kapitan na may hawak na logbook.

Pagpasok ko, dala ko ang envelope. Nandoon ang kopya ng annulment paper, titulo ng condo sa BGC na nasa pangalan ko, bank statement ng bago kong account, at yung screenshot ng ₱2.5 million transfer na nakita ko sa tablet. Hindi ko dinala para manakot, dinala ko para protektahan ang sarili ko.

“Magandang umaga po, Kap,” bati ko. Umupo ako sa tapat nila. Tumingin ako kay Carlo, diretsahan.

“Carlo, sabihin mo nga sa harap ni Kapitan at ni Chief, nasaan ka nung araw ng kasal mo? Nawawala ka ba talaga o nagtago ka sa condo ng nanay mo?”

Tahimik ang hall. Si Aling Gloria gustong sumingit, pero pinigilan siya ni Kapitan.

Napayuko si Carlo, tapos tumingala. “Nagtago ako. Hindi ako nawala. Pinatay ko cellphone ko. Hindi ko kayang harapin si Trish at pamilya niya. Natakot ako.”

“At bakit mo nasabi sa nanay mo na tawagan ako at sabihing nasa ospital ka?” tanong ko, kalmado pero nanginginig ang boses ko.

“Wala akong sinabing ganun,” sagot ni Carlo, “Si Mama ang nag-isip nun. Sabi niya ikaw lang ang makakaintindi sa akin, ikaw lang ang marunong mag-alaga. Sabi niya pag bumalik ka, maayos mo ang lahat, pati bayad sa hotel.”

Doon sumabog si Aling Gloria, “Andrea! Anak naman turing ko sa iyo ng pitong taon! Hindi mo ba kami matutulungan? ₱500,000 ang babayaran namin sa hotel dahil sa cancellation! Yung 35 tables, yung catering, lahat sisingilin! Wala na kaming pera! Yung ₱2.5 million na binigay ni Carlo sa akin, naibayad ko na sa utang namin sa Bulacan! Ikaw may trabaho ka, malaki sahod mo, may ₱20 million kang deal dati, baka pwede mo kaming pahiramin!”

Doon ko naramdaman ang pinaka-matinding linaw. Pitong taon akong naging misis, naging manugang, laging “oo” pag may hinihingi. Pero kahapon, nung nasa Bali ako, sa suite na ₱12,000 per night, unang beses kong naramdaman na pwede pala akong humindi.

Tumayo ako, binuksan ang envelope.

“Aling Gloria, Carlo, makinig kayo. Una, tapos na tayo. Nung pumirma tayo sa City Hall, malinaw ang hatian. Sa akin ang condo sa BGC, may titulo ako. Kay Carlo ang kotse at yung cash na ₱2.5 million. Kung saan ninyo dinala yun, wala na akong pakialam. Pero hindi ko babayaran ang kasal ninyo. Hindi ko pera ang ₱500,000 na cancellation.”

“Pangalawa, yung tawag ninyo sa pulis na nawawala si Carlo, false report yun. Buti na lang mabait si Chief Ramos, pero pwede kayong pagmultahin. Huwag ninyong gamitin ang pulis para takutin ako o para pagtakpan ang kahihiyan sa pamilya ni Trish.”

Tumingin ako kay Trish, “Trish, sorry sa nangyari sa iyo. Hindi kita kilala ng personal, pero alam kong napahiya ka. Pero hindi ako parte ng kasal ninyo. Sana maayos ninyo ito ni Carlo ng hindi ako dinadamay.” Tumango si Trish, umiiyak pero tahimik, “Ate Andrea, naiintindihan ko. Ako na lang makikipag-usap sa hotel. Hindi ko na habol si Carlo.”

Si Carlo lumapit ng kaunti, “Andrea, pwede ba… pwede ba tayo mag-usap na tayo lang? Alam kong ang bilis ng lahat. Dalawang araw pa lang tayong hiwalay, nagpakasal agad ako. Mali yun. Natakot lang ako mapag-isa sa condo. Akala ko pag nagpakasal agad ako, makakalimutan kita.”

Umiling ako. “Carlo, pitong taon kitang inalagaan. Nung may lagnat ka, ako nagpupuyat. Nung na-ospital nanay mo dati, ako nagbantay. Pero kahapon, nung sinabi ng nanay mo na nasa ospital ka at ako pa ang dapat mag-alaga, doon ko na-realize, hindi mo ako asawa, ginawa mo akong reserba. At hindi na ako reserba ngayon.”

Kinuha ni Kapitan ang logbook, “O sige, para matapos na, magkakaayos ba kayo na wala nang habol sa isa’t isa? At yung pera, malinaw na hindi sagot ni Andrea ang bayad sa hotel?”

Sumagot ako agad, “Opo, Kap. Wala na akong habol sa kanila, pero wala na rin silang habol sa akin, sa titulo, sa bank account, sa kahit ano. Gusto ko lang ng katahimikan.”

Si Aling Gloria napahagulgol, pero hindi na galit, pagod na, “Andrea… patawarin mo kami. Natakot lang talaga ako. Akala ko pag bumalik ka, babalik din sa dati lahat.”

Hindi ko siya niyakap, pero hindi ko na rin sinumbatan. “Aling Gloria, pinatawad ko na kayo, pero hindi na ako babalik para ayusin ang gulo na hindi ako ang gumawa. Kailangan ninyong harapin ito.”

Pagkatapos ng barangay, lumabas ako, mainit ang araw sa Quezon City. Tumawag si Chief Ramos, “Ms. Andrea, okay na yung report, na-close na as misunderstanding. Wala ka nang dapat alalahanin. Ingat ka sa byahe pabalik.”

Naglakad ako papuntang parking, sumakay ng Grab pa-BGC. Pagdating sa condo, binuksan ko ulit ang bintana, tanaw ang skyline ng Makati. Kinuha ko ang cellphone, binuksan ang booking app. Yung kalahating buwan na bakasyon sa Bali na hindi natuloy, ni-rebook ko, pero ngayon hindi na para tumakas, para magsimula ulit.

Isang linggo pagkatapos, nasa Bali ulit ako, pero sa ibang hotel na, mas maliit, mas tahimik, hindi ₱12,000 per night kundi ₱6,000 lang, pero sa akin. Nakaupo ako sa balcony, umiinom ng kape, walang tumatawag para mag-utos na mag-alaga, walang pulis na kumakatok. Hawak ko ang titulo ng condo ko, nasa safe na, at ang bagong bank book ko na ako lang ang may alam.

Doon ko naintindihan, hindi masama maging mabait, pero kailangan mo ring matutong magsabi ng hindi, lalo na sa mga taong akala nila pag-aari ka pa rin nila kahit hiwalay na kayo. At sa wakas, pagkatapos ng lahat ng drama, ako na ulit ang may hawak ng susi ng buhay ko, at bukas, bubuksan ko ulit ang pinto para sa sarili ko lang.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨