Bahagi 3
Akala ko tapos na nung umamin biyenan ko sa harap namin, pero sa barangay pa pala kami dadalhin at doon ko malalaman ang totoo sa laruan

Kinaumagahan hindi agad pumasok si Zia. Naka-uniform na siya pero nakaupo lang sa papag, hawak yung lumang cellphone. Hindi siya makatingin sa lamesa kung saan dapat nandoon yung Jollibee】 baon niya. Ako, nagtitimpla ng kape pero nanginginig kamay ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na kinaya akong pagbintangan ni Aling Chit sa harap ng anak ko.

Si Allan, tahimik lang. Kagabi hindi kami nag-usap. Natulog siya sa sala, ako sa tabi ni Zia. Alam kong nahihiya siya kasi siya pa yung unang naniwala sa nanay niya kesa sa akin. Mga 8 AM, si Aling Chit lumabas ng kwarto. Wala na yung sauce sa bibig pero namumugto mata niya. Hindi siya makatingin sa amin.

Sabi ko, “Nay, hindi pwedeng hanggang sorry lang.” Hindi ako sumigaw. Pagod na ako sumigaw. “Birthday yun ng anak ko. Isang taon niyang hinintay yung 7th birthday niya. Pinag-ipunan ko yung ₱500 na Jollibee na yun. Hindi milk tea na ₱150.”

Si Allan tumayo. “Ma, sumama ka sa barangay. Kailangan ayusin natin to.” Si Aling Chit napayuko lang. Walang nagawa kundi sumunod.

Sa barangay hall sa Quezon City, mainit at maraming tao. Si Kapitan nandoon, kilala kami kasi maliit lang barangay namin. Pinapasok kami sa maliit na kwarto. Si Aling Nita nandoon na rin, dala pa rin yung toy. Pag-upo namin, si Zia katabi ko, hawak kamay ko.

Tinanong ni Kapitan, “O ano ba talaga nangyari?” Ako nagsalita. Kwento ko na birthday ni Zia kahapon, yung Jollibee food pack na ₱500 na may dalawang Chickenjoy, spaghetti, burger, peach mango pie, at limited edition na toy na worth ₱100, balloon at party hat, pang-baon sana ngayon. Tapos nawala. Tapos pinagbintangan ako na binenta ko pang-milk tea.

Si Zia nagsalita rin, kahit nanginginig. Sabi niya 6 AM, nagising siya para umihi, nakita niya si Lola Chit sa kusina. Bukas yung Jollibee box. Kinakain ni Lola yung Chickenjoy, may sauce sa kamay. Tapos nilagay ni Lola sa bulsa yung toy at lumabas. Nakita niya sa bintana binigay kay Aling Nita.

Si Aling Nita tumango. “Kap, totoo yun. Binenta sa akin ni Chit yung toy ng ₱50. Sabi niya kailangan niya pang-taya sa bingo. Blackout daw, malaki premyo. May utang pa siya sa akin na ₱5,000 sa Tong-its, matagal na. Naawa ako kaya binili ko, para sa apo kong 5 anyos.”

Si Kapitan tumingin kay Aling Chit. “Chit, totoo ba?” Tahimik muna si Aling Chit, tapos biglang umiyak ulit. Doon niya sinabi lahat. Nalulong daw siya sa bingo sa kanto. Araw-araw siya naglalaro. Yung ₱5,000 na utang, galing sa Tong-its din. Wala siyang pera pambayad. Kagabi natalo siya ng malaki. Kinaumagahan gutom siya, wala siyang makain kasi naubos pera niya sa bingo. Nakita niya yung Jollibee sa lamesa.

Sabi niya, “Kinain ko. Hindi ko napigilan. Ang bango kasi ng Chickenjoy. Gutom na gutom ako. Tapos naisip ko yung toy, pwede ibenta. Kahit ₱50 lang, may pang-taya ulit ako. Pero natalo ulit.”

Naiyak ako hindi dahil sa Jollibee. Naiyak ako kasi ilang beses na pala akong pinagbintangan sa maliliit na bagay. Nawawalang ulam, nawawalang sukli, lahat ako. Si Allan, dati tahimik lang. Ngayon, narinig niya lahat.

Sabi ni Kapitan, “Kailangan ibalik yung Jollibee food pack. Worth ₱500 yun. Hindi pwedeng sorry lang.” Si Aling Chit umiling. “Wala akong pera, Kap. Wala talaga.”

Tiningnan ni Kapitan yung lumang electric fan sa gilid ng barangay hall, yun pala pag-aari ni Aling Chit na sinanla niya dati kay Kapitan ng ₱1,500. Sabi ni Kapitan, “Bebenta ko na to. Yung pinagbentahan, ibili ng bagong Jollibee para sa bata. Yung sobra, ibayad sa utang kay Nita.”

Pumayag si Aling Chit. Kaya bumili si Kapitan ng bagong Jollibee food pack na worth ₱500. Kumpleto ulit, may dalawang Chickenjoy, spaghetti, burger, peach mango pie, at limited edition na toy na worth ₱100, may balloon at party hat. Yung sobra na ₱1,000 galing sa ₱1,500 na fan, binayad kay Aling Nita para mabawasan utang niyang ₱5,000. Yung toy na binenta niya ng ₱50, binalik din ni Aling Nita kay Zia kasi naawa siya sa bata.

Pag-uwi namin, si Allan biglang lumapit sa akin sa kusina. “Sorry, Kristine,” sabi niya. Mahina boses niya. “Ang bilis kong naniwala kay Mama. Hindi ko inisip kung gaano mo pinag-ipunan yung Jollibee na yun.”

Tiningnan ko siya. “Allan, ako ba magbebenta ng Jollibee food pack ng anak nating 7 anyos na worth ₱500 na birthday niya kahapon para sa milk tea na ₱150? Si Zia isang taon naghintay sa 7th birthday niya sa Jollibee. Isang taon niya sinasabi na gusto niya ng Chickenjoy sa school. Tapos ibebenta ko lang?”

Si Zia na nakikinig, sumagot habang hawak yung bagong Jollibee toy. “Papa, si Mama po nag-ipon ng ₱500 para sa Jollibee food pack ko na birthday ko kahapon. Hindi po siya bumibili ng milk tea. Nagtitipid po siya. Si Lola po kumain ng Chickenjoy at spaghetti at burger at pie at nagbenta ng toy.”

Doon natahimik si Allan. Niyakap niya si Zia, tapos ako.

Ako, masakit pa rin pero mas malinaw na utak ko kesa kahapon. Hindi na ako yung Kristine na iiyak lang at mananahimik. Na-realize ko, hindi lang Jollibee yung nawala. Pati respeto sa akin sa bahay na to, matagal nang nawawala. Lahat ng nawawala, ako sinisisi. Lahat ng utang ni Aling Chit, parang kami dapat magbayad sa hiya.

Kaya gumawa ako ng maliit pero importanteng desisyon. Kumuha ako ng maliit na notebook at sinulatan ko lahat ng gastos namin. Sabi ko kay Allan, “Simula ngayon, magkahiwalay na tayo ng lalagyan ng pera. At yung mga gamit ni Zia, ilalagay ko sa cabinet na may susi. Hindi na pwedeng basta kukunin.”

Si Allan pumayag agad. “Oo, Kristine. Tama ka.” Si Aling Chit narinig yun, napayuko lang. Hindi na siya nag-bingo that week. Sabi niya magtitinda na lang daw siya ng kakanin.

Pero hindi pa tapos. Alam kong kailangan na naming umalis sa bahay na yun. Hindi na healthy para kay Zia na makita araw-araw na pinagbibintangan Mama niya. Kaya sabi ko kay Allan, “Maghanap tayo ng maliit na paupahan. Kahit 30 sqm lang. Kaya natin yung ₱2,000 isang buwan kung magtutulungan tayo.”

Si Allan tumango. “Sige. Maghahanap ako bukas sa kabilang kanto. May nakita na ako dati.”

Si Zia, hawak pa rin yung bagong Jollibee toy, biglang nagsabi, “Mama, pwede po ba huwag na natin iwan dito yung Jollibee ko? Dito na lang sa tabi ko matulog?”

Niyakap ko siya. “Oo anak, tabi mo matulog. Ikaw na magbantay.”

At doon, habang tinitingnan ko yung bagong Jollibee food pack na nasa lamesa ulit, alam kong hindi pa tapos ang kwento. Pero at least, bumalik na yung totoo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖