Bahagi 3
Akala ko tapos na nang aminin ng biyenan ko ang totoo, pero sa barangay hall pala namin malalaman kung paano niya talaga kami sinira.

Pagdating namin sa barangay hall sa Quezon City, alas-dos ng hapon, mainit pa. Kasama ko si Romy, karga si Sofia, at si Aling Lita na nakayuko. Nandoon na si Kapitan at si Aling Nita na may dala pa rin nung plastic ng National Bookstore. Amoy pawis at amoy kape yung hall. Yung mga tanod nakatingin sa amin.

Pinaupo kami ni Kapitan. “Lita, Aileen, Romy, ayusin natin to nang maayos. Bata ang involved, first day ng school bukas.” Tumingin siya kay Sofia. “Sofia, anak, okay ka lang ba magsabi ulit ng nakita mo?” Tumango si Sofia pero kumapit siya sa damit ko.

Tumayo si Aling Nita. “Kap, ako na magsabi. Kaninang 9 AM, lumapit sa tindahan ko si Lita. Sabi niya, ‘Nita, bilhin mo muna tong school supplies ng apo ko na worth ₱1,000, bigay ko na lang ng ₱500. Kailangan ko lang pang-bayad sa utang kong ₱5,000 at pang-bingo.’ Naawa ako, binili ko. Hindi ko alam na hindi pala kanya.”

Doon napahagulgol si Aling Lita. “Kapitan, totoo po. Baon na ako sa utang. Yung ₱5,000 kay Nita, isang buwan na. Tapos natalo pa ako sa bingo kahapon, blackout daw ₱5,000 ang premyo pero natalo ako. Wala na akong pera. Kaya naisip ko yung gamit ni Sofia.”

Tumingin ako kay Aling Lita. Hindi na galit yung nararamdaman ko, kundi sakit. “Nay, yung ₱1,000 na yan, hindi yan basta gamit. Yan yung ipon ko sa paglalabada ng ₱300 isang araw. Dalawang linggo akong naglaba ng mga kumot ng kapitbahay, nagkanda-sugat kamay ko. Tapos yung anak ko, isang taon naghihintay sa first day. Tapos ibebenta niyo ng ₱500?”

Sumingit si Romy. “Nay, bakit mo pinagbintangan si Aileen? Asawa ko siya. Alam mo pagod siya. Bakit milk tea at Shopee pa sinabi mo? Alam mo hindi siya ganun.”

Yumuko lalo si Aling Lita. “Natakot ako, Romy. Natakot ako na palayasin mo ako. Kaya naisip ko, kung si Aileen sisisihin, hindi ako. Patawarin niyo ako.”

Binuksan ni Aling Nita yung plastic. Nandoon yung pink na bag na ₱350, sampung notebook na ₱200, sampung lapis na ₱50, tapos yung pantasa, pambura, ruler na ₱100, pero yung crayola na 24 colors na ₱150, bukas na. “Kap, pasensya na, nabuksan ng apo ko yung crayola, nag-drawing kasi. Pero kumpleto pa naman.”

Sabi ni Kapitan, “Lita, kailangan ibalik mo yung buo. Hindi pwede kulang. Wala ka bang pera diyan?” Umiling si Aling Lita. “Wala na po, Kap. Yung ₱300 kanina, panalo ko sa bingo pero pinambayad ko na sa Tong-its, kulang pa rin sa ₱5,000.”

Doon naisip ni Kapitan yung lumang electric fan sa bahay ni Aling Lita, yung maingay na na-stack lang sa likod. “Lita, yung electric fan mo na luma, pwede natin ibenta. Worth ₱1,500 pa yun kung ayusin. Payag ka ba?”

Pumayag si Aling Lita, umiiyak pa rin. Pinatawag ni Kapitan yung bumibili ng scrap at second hand sa barangay. Binili yung fan ng ₱1,500. Cash.

Sabi ni Kapitan, “O, hatiin natin. Yung ₱1,000, ibili ng bagong school supplies ni Sofia na worth ₱1,000 ulit. Yung bag na pink na ₱350, notebook na sampu na ₱200, lapis na sampu na ₱50, crayola na 24 colors na ₱150, pantasa at pambura at ruler na ₱100, at baon na ₱150. Yung sobra na ₱500, ibayad kay Nita para sa utang na ₱5,000, bawas man lang.”

Pumunta kami sa SM North, sa National Bookstore, kasama si Sofia. Siya mismo pumili ng pink na bag na ₱350, parehong-pareho ng dati. Siya nagbilang ng sampung notebook na ₱20 isa, total ₱200. Siya kumuha ng lapis na sampu na ₱50. Nung kinuha niya yung crayola na 24 colors na ₱150, niyakap niya. “Mama, ito na ulit.”

Habang nasa jeep kami pauwi, tahimik lang si Romy. Pagdating sa bahay, hinawakan niya kamay ko. “Sorry, Aileen. Hindi kita pinakinggan agad. Nanay ko kasi, kaya kampi ako agad. Hindi ko inisip yung pagod mo sa paglalabada na ₱300 isang araw.”

Tumingin ako sa kanya. “Romy, hindi lang pagod. Pangarap ni Sofia yun. Ako ba magbebenta ng first day ng anak nating 7 anyos na worth ₱1,000 para sa milk tea na ₱150? Sino maniniwala dun?”

Lumapit si Sofia, may hawak pa ring resibo. “Papa, si Mama po, nag-iipon ng ₱300 isang araw sa paglalabada para sa school supplies ko na worth ₱1,000. Hindi siya nagbebenta. Si Lola po lagi nasa bingo. Nakikita ko po, 9 AM, 2 PM, 6 PM, nasa bingo.”

Doon natauhan si Romy. Niyakap niya si Sofia. “Anak, patawad. Si Papa mali.”

Pag-uwi namin, nakita ko yung lamesa namin, wala na yung plastic dati. Pero ngayon may bago nang plastic, may bago nang gamit. At may desisyon akong maliit pero mabigat. Sabi ko kay Romy, “Hindi na pwede dito si Sofia matulog na walang lock. Kailangan may cabinet na may susi. At yung susi, hawak ni Sofia.”

Tumingin si Aling Lita sa akin, umiiyak pa rin, pero tumango. “Aileen, tama ka. Ako may kasalanan. Kung gusto niyo umalis, maiintindihan ko.”

Hindi pa ako sumagot noon. Pero sa utak ko, alam ko na, hindi na ako papayag na yung pangalan ko, yung pagod ko sa paglalabada, at yung first day ng anak ko, nakataya ulit sa bingo at sa ₱5,000 na utang. At sa gabing yun, habang nilalagay ni Sofia yung bagong crayola na 24 colors sa pink niyang bag na ₱350, sinulat niya sa maliit niyang notebook, “Hindi na ako matatakot, may resibo ako.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖