Bahagi 3
Akala ko tapos na ang sakit nang mawala ang baby namin, pero doon ko lang nalaman kung gaano niya ako kayang kalimutan nang buo.

Pagkalabas ko ng ospital sa BGC, akala ko isang linggo lang akong mahihilo at matatapos na. Hindi pala. Ang katawan ko bumigay, pero mas bumigay ang isip ko. Dalawang linggo dapat ang bed rest na sinabi ni doktora sa St. Luke’s, pero pumasok ako kinabukasan kasi natakot ako na baka tuluyan akong palitan ni Carlo.

Sa condo, hindi na siya umuuwi ng maaga. Dati, kahit anong busy niya sa Makati, umuuwi siya ng alas nuebe para sabay kaming kumain. Ngayon, alas dose, ala una, minsan hindi na umuuwi. Yung mga damit niya may pabango na hindi sa akin. Hindi na niya tinatago.

Isang gabi, habang naghuhugas ako ng plato na may dugo pa rin akong tumutulo kahit mahina na, nakita ko sa lababo ang hair clip ni Bianca. Yung kulay pink na lagi niyang suot sa opisina. Nasa condo namin. Sa kusina namin.

Hindi ako sumigaw. Nilagay ko lang sa basurahan. Kasi alam ko na, matagal ko nang alam, pero ngayon lang ako natauhan.

Sa opisina, mas malala. Yung pwesto ko sa ilalim ng aircon, lalo pang nilamig. Sabi ng admin, hindi pa daw maayos ang request ko kasi priority yung bagong room. Yung bagong room na pinagawa ni Carlo para kay Bianca, may heater pa. Ako, nanginginig pa rin habang nagta-type.

Lumapit si Bianca sa akin isang hapon, may dalang kape. Sabi niya, “Ate Angela, okay ka na ba? Nag-alala ako sayo nung birthday ko. Akala ko galit ka sa akin.” Yung boses niya mahinhin, pero yung mata niya nakatingin sa cellphone ko kung saan nakabukas ang resignation draft ko.

Sabi ko, “Okay lang ako.” Hindi ko sinabing muntik na akong mamatay sa eskinita na pinapunta niya ako.

Doon ko nakita ang totoo. Sa pantry, narinig ko si Trish at yung isa pang teammate na nagbubulungan. “Kawawa si Bianca, parang sinisisi pa siya ni Angela sa nangyari.” “Eh kasi nagseselos.” Walang nakakaalam na buntis ako. Walang nakakaalam na may nawala.

Hanggang isang hapon, hindi ko na kinaya. Tinawag ako ni Carlo sa meeting room. Sabi niya, “Angela, ano ba problema mo? Simula nung birthday ni Bianca, hindi ka na nagpa-function ng maayos. Kung may issue ka sa kanya, sabihin mo. Pero wag mong idamay ang trabaho.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking minahal ko ng limang taon. Yung lalaking tinuruan kong maging mahinahon. Yung lalaking nangako na hindi niya ako hahayaang mag-isa sa dilim.

Inilabas ko ang papel ng ultrasound at ang resibo ng ospital na ₱48,500. Nilagay ko sa mesa.

“Carlo, buntis ako. Three months. Nawala nung gabing pinapunta mo ako sa madilim na eskinita. Nung tinulak mo ako at sinabi mong pumunta ako mag-isa sa ospital.”

Natigilan siya. Namutla. Hinawakan niya yung papel, nanginginig ang kamay.

“Ano… anong sinasabi mo? Bakit hindi mo sinabi?”

“Sasabihin ko sana nung gabing yun. Pero busy ka kumanta ng happy birthday para sa iba. Naka-off ang cellphone mo nung tinawagan kitang humihingi ng tulong habang hinahatak ako ng dalawang lasing.”

Umupo siya. Hindi makatingin sa akin. Pagkatapos ng ilang minuto, ang una niyang nasabi, “Hindi ko alam. Akala ko nag-iinarte ka lang talaga.”

Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na sakit. Hindi dahil nawala ang baby. Kundi dahil yung taong inakala kong magpoprotekta sa akin, mas pinili niyang isipin na sinungaling ako.

Si Bianca biglang pumasok sa meeting room, kunwari may dadalhing file. Nakita niya ang papel sa mesa. Namula siya, pero hindi dahil sa hiya.

“Director Carlo, may kailangan ka ba?”

Tiningnan siya ni Carlo, tapos ako. Sa unang pagkakataon, nakita kong nahiya siya. Pero hindi sapat.

Sabi ni Bianca, “Ate Angela, kung dahil yun sa dare, hindi ko naman alam na takot ka pala sa dilim. Sinabi lang ni Carlo na konting lakad lang yun.”

Gusto kong tumawa. Alam ni Carlo. Alam ng buong barkada namin dati. Pero pinili niyang kalimutan.

Tumayo ako. Kinuha ko yung papel.

“Carlo, hindi ko kailangan ng sorry mo ngayon. Kailangan ko lang ng clearance at ng huling sweldo ko. Nag-resign na ako. Tinanggap ko na yung offer sa Cebu.”

Nagulantang siya.

“Anong Cebu? Kailan pa? Hindi mo man lang ako kinausap!”

“Limang taon kitang kinausap. Ngayon, ako naman ang makikinig sa sarili ko.”

Maliit na desisyon, pero para sa akin napakalaki. Sa unang pagkakataon, hindi ko siya tinanong kung okay lang ba. Hindi ko hinintay ang approval niya.

Pag-uwi ko, binuksan ko ang bank account ko. May ₱2.3 million akong ipon na tinago ko para sana sa kasal namin at sa baby room na dinrawing niya dati. Ngayon, gagamitin ko para sa bagong buhay ko.

Tumawag si Director Reyes. Sabi niya, “Angela, welcome to Cebu. May condo kami na malapit sa IT Park, hindi malamig ang aircon doon, ikaw ang mag-aadjust ng temp.”

Napaiyak ako. Sa wakas, may nagtanong kung nilalamig ba ako.

Kinagabihan, habang nag-iimpake ako ng mga damit ko sa condo namin sa BGC, dumating si Carlo. May dala siyang bulaklak na mura lang, galing sa labas ng condo. Sabi niya, “Angela, pwede ba tayong mag-usap? Hindi ko sinasadya.”

Tinitigan ko siya. Yung lalaking dati kong pinangarap makasama habang buhay. Pero ngayon, pag tinitingnan ko siya, wala na akong makitang init.

“Carlo, tapos na tayo. Yung pangako mo na hindi mo ako hahayaang matakot sa dilim, binigay mo na kay Bianca. Ako, natuto na akong magdala ng sarili kong ilaw.”

Isinara ko ang maleta ko. Sa loob, nandoon ang resignation letter ko, ang plane ticket papuntang Cebu na nagkakahalagang ₱4,800, at ang maliit na ultrasound picture na itatago ko hindi para saktan ang sarili ko, kundi para maalala na minsan, may minahal akong sobra pero hindi ako minahal pabalik nang tama.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖