Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat sa resignation, pero kinabukasan nalaman kong pati titulo ng condo namin sa BGC at bank account ng kumpanya hawak na pala ni Trish.

Pagkatapos kong makita yung latte sa dati kong desk, hindi ako umiyak. Kakaiba yun. Dati iiyak ako sa pantry, tatawagan si Carlo. Ngayon wala. Parang may switch na na-off sa loob ko. Kinuha ko lang yung maliit na cactus sa mesa ko, yung regalo ng team ko nung naging brand head ako, at umuwi.

Pagdating ko sa condo, wala si Carlo. May iniwan siyang note sa ref, “Maaga ako sa opisina, usap tayo pag-uwi.” Yung sulat-kamay niya, dati sobrang familiar, ngayon parang sulat ng ibang tao.

Binuksan ko yung cabinet kung saan namin tinatago yung mga importanteng papeles. Dati ako nag-aayos nun. Nung finance pa ako, ako lahat. Nandun yung titulo ng lupa ng condo namin sa BGC. Worth ₱12 million yun nung binili namin three years ago, joint loan namin. Pero pagtingin ko, may nakaipit na bagong photocopy. May pirma ni Trish bilang witness sa isang SPA. Special Power of Attorney. Hindi ko maalala na pumirma ako ng ganun.

Nanlamig ako. Tinawagan ko si Tita Cora, yung dati naming accountant na nag-retire na pero ninang ko sa kasal. Sabi ko, “Tita, may pinapirma ba sa akin si Carlo na SPA last month?” Sabi ni Tita Cora, “Grace, wala akong alam, pero nung last audit, si Trish ang humingi ng copy ng titulo. Sabi niya for bank verification daw.”

Bank verification. Naalala ko, ako dati yung co-signatory sa payroll account ng kumpanya. Nung lumipat kami ng bank sa BPI Makati, ako at si Carlo lang ang may access. Pero last month, nag-request si Trish ng update ng signatories. Sabi sa email na finorward sa akin dati ng HR, “for efficiency daw habang nasa fund raising si Sir Carlo.”

Hindi ko pinansin nun kasi akala ko simpleng admin lang.

Kinabukasan, pumunta ako ng BPI. Dala ko pa rin yung ID ko. Mabait yung manager, kakilala ko kasi ako nag-open ng account na yun eleven years ago. Sabi niya, “Ma’am Grace, nag-request po yung Office of the President na magdagdag ng authorized personnel.” At nung tinignan niya sa system, nandoon na yung pangalan ni Trish bilang secondary authorizer for disbursements below ₱2.5 million.

Below ₱2.5 million. Sakto sa budget ng brand department ko. Lahat ng campaigns, events, influencer fees, doon dumadaan.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi lang upuan ko ang kinuha niya. Pati yung pinaka-ugat ng trabaho ko, yung tiwala ng bangko, ng kumpanya.

Umuwi ako ng tanghali. Nandoon si Carlo, kakadating lang. Amoy pa rin ng kape niya, oat milk latte na ngayon. Sabi niya, “Grace, bakit ka pumunta ng bangko? Tumawag si Trish sa akin, nag-aalala siya.”

Nag-aalala. Yung salitang yun, dati ako lang nagsasabi kay Carlo pag may sakit siya sa sikmura. Ngayon si Trish na.

Sabi ko, “Carlo, alam mo ba na ginawa mo siyang signatory? Yung condo natin, may SPA na may pirma niya?”

Kumunot noo niya. “Grace, ano ba sinasabi mo? Yung sa banko, temporary lang yun. Sabi ni Trish kailangan daw para mabilis yung payments habang busy tayo sa investors. Yung sa condo, wala akong alam na SPA.”

“Temporary? Carlo, eleven years ako sa finance. Alam ko anong ibig sabihin ng secondary authorizer. At yung SPA, kailan ka huling pumirma ng SPA na may witness na sekretarya mo?”

Tahimik siya. Tapos sabi niya, “Grace, nag-o-overthink ka na naman. Si Trish, bata pa yun, gusto lang tumulong. Ikaw kasi masyadong emotional lately. Sabi mo nga sa akin dati, dapat purihin pag maganda trabaho.”

Doon ako napahinga nang malalim. Yung sinabi ko dati na “dapat purihin” nung tinulungan niya akong mag-check ng guest list, yun na pala yung ginagamit niyang dahilan para hayaan siyang pumasok sa lahat.

Sinabi ko, “Carlo, hindi ito tungkol sa pagpuri. Tungkol ito sa boundaries. Nung sinabi niyang ‘pinagsabihan ko si Sir Carlo’, hindi mo siya pinigilan. Nung sinabi niyang confidential yung anniversary natin, hindi mo siya sinaway. Nung sinabihan niya akong bumitaw na sa upuan ko, anong ginawa mo? Wala.”

Naiyak siya? Hindi. Mas mukha siyang naiinis na nahuli.

Sabi niya, “So anong gusto mo? Patalsikin ko si Trish? Mawawalan tayo ng magaling na sekretarya dahil lang sa selos mo?”

Selos na naman.

Sabi ko, “Hindi ko hinihingi na patalsikin mo siya. Hinihingi ko na igalang mo yung asawa mo at yung trabaho niya. Pero mukhang huli na.”

Pumunta ako sa kwarto at kinuha yung maliit na vault namin. Nandun yung original na titulo, yung original na marriage contract, at yung lumang Seiko. Lahat ng binili namin nung nagsisimula pa lang kami sa maliit na inuupahang opisina sa Quezon City.

May isa pa akong nahanap. Yung lumang notebook ko nung finance pa ako. Nandun lahat ng original bank forms, lahat ng pirma ko, lahat ng date. Malinaw na malinaw na never akong pumirma ng SPA na may witness na si Trish. Yung pirma sa photocopy, peke, o kaya pinapirma ako ng ibang papel at kinabit nila.

Hindi ako gumawa ng eksena. Kumuha lang ako ng picture gamit yung cellphone ko. Lahat. Titulo, notebook, bank forms. Tapos nilagay ko lahat sa isang envelope at dinala sa safety deposit box ng kapatid ko sa Makati.

Paglabas ko ng bank, tumawag si Trish.

“Ma’am Grace, musta na po? Sabi ni Sir Carlo masama daw po pakiramdam niyo kaya kayo nag-leave. Gusto niyo po ba ako na mag-file ng sick leave niyo?”

Ang bait ng boses. Kung hindi ko nabasa yung message niya na “bumitaw ka na”, maniniwala ako.

Sabi ko, “Trish, salamat ha. Pero nag-resign na ako, hindi sick leave.”

Tumawa siya nang konti, “Ay Ma’am, huwag naman po kayong ganyan. Lahat po ng tao sa brand, kayo pa rin hinahanap. Si Sir Carlo din po, hindi makakain.”

Hindi makakain. Parang dati ako lang nakakaalam kung kumain na siya o hindi dahil sa sikmura niya.

Sabi ko, “Trish, tanong lang. Sino nag-utos sayo na magdagdag ng signatory sa BPI? At sino nagsabi sayo na pwede kang maging witness sa SPA ng condo namin?”

Tahimik sa kabilang linya. Mga limang segundo.

Tapos sabi niya, “Ma’am, trabaho lang po. Utos lang po ni Sir Carlo. Kung may problema po kayo, kay Sir Carlo na lang po kayo makipag-usap. Ayoko pong mapagitna.”

Trabaho lang daw. Utos lang daw.

Pagkababa ng phone, naupo ako sa bench sa harap ng BPI. Ang init sa Makati pero nilalamig ako.

Naalala ko yung sinabi ni Carlo nung nagsisimula pa lang kami. “Grace, pag lumaki tayo, ikaw pa rin maghahawak ng pera, ikaw pinaka-mapagkakatiwalaan ko.”

Ngayon, ibang tao na pinagkakatiwalaan niya.

Dumating si Carlo sa condo ng gabi, dala yung oat milk latte na galing kay Trish. Nilapag niya sa mesa. Sabi niya, “Grace, kinausap ko si Trish, sabi niya wala siyang masamang intensyon. Nag-sorry siya. Baka pwede mo nang i-withdraw yung resignation mo?”

Tinitigan ko yung latte. Dati Americano yung gusto niya, kahit sumasakit sikmura niya, Americano pa rin kasi sabi niya mas gising siya. Ngayon oat milk latte na.

Sabi ko, “Carlo, yung sorry ba niya, sa harap ko o sa chat lang?”

Hindi siya sumagot.

Kinuha ko yung resignation letter ko na nasa mesa pa rin niya sa opisina kahapon. Hindi pa pala niya pinipirmahan.

Sabi ko, “Hindi ko iwi-withdraw. Pero bago ako umalis, aayusin ko lahat ng dapat ayusin. Yung brand budget na ₱2.5 million, yung payroll, yung titulo ng condo. Hindi ako aalis na magulo.”

Doon siya parang kinabahan ulit. Parang nung umagang nakita niya yung resignation.

Sabi niya, “Grace, huwag mong gawing malaking issue. Maayos naman lahat.”

Ngumiti ako. First time akong ngumiti nang totoo simula nung anniversary.

Sabi ko, “Kung maayos lahat, edi wala kang dapat ikatakot.”

Maliit na desisyon lang yun. Pero buo. Hindi ako magpapadala sa “selos ka lang”. Haharapin ko yung board. Dala yung notebook, titulo, at yung message ni Trish na pitong araw ko nang dala-dala.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖